Burg overwint 'finale-traumaatje': 'Ik was toch nog een beetje bang'

Ze heeft de ogen net weer droog, als Burg donderdagavond van het veld komt na de uiterst moeizame 1-0 zege op België. Ze krijgt een dikke knuffel van haar familie en haalt even goed adem. De opluchting spat van haar gezicht. ‘Het was een pittig potje, kan ik je vertellen’, reageert Burg. ‘Zowel fysiek als mentaal. Het was elke minuut strijden voor iedere bal. Dat hebben we goed gedaan.’

Burg en Oranje stonden in het laatste kwart met de rug tegen de muur. Het was pompen en overleven tegen België, dat donderdag gelijkwaardig was aan de titelhouder. ‘We moesten kneiterhard werken. Voor mij betekende dat ook veel vuile meters maken.’ Een solo van Burg over de rechterkant leek haar ploeg vlak voor tijd nog een kans op te leveren. ‘Dit was een moment om extra gas te geven. Helaas werd ik afgefloten. Ik snapte er niets van.’

Op dat moment gingen de handen van Burg in de lucht uit verontwaardiging. Een paar minuten later was dat gevoel totaal anders. Oranje vierde, na met afstand de zwaarste wedstrijd op dit toernooi, de finaleplaats. En al heel gauw werd het wat drukker rondom de 29-jarige Brabantse.

‘Er kwamen heel snel teamgenoten naar mij toe’, zegt Burg. ‘Natuurlijk kennen ze mijn verhaal. Maar ik vind het mega-speciaal dat ze op dat moment aan mij denken. Vlak nadat we ons plaatsten voor de finale. Dat anderen zo weten wat er in je omgaat is zo bijzonder. Dan ben ik echt trots op wie mijn teamgenoten en staf zijn. Hoe hecht we zijn.’

‘Ze zeiden tegen me: ‘Joos, finale hè!’ Dat vind ik echt supermooi.’

Vooral die gemiste finale van Parijs van Burg was niemand vergeten. In Frankrijk brak Burg in de halve eindstrijd tegen Argentinië haar neus nadat ze in een duel met verdediger Agustina Gorzelany een bal vol in haar gezicht kreeg. Bondscoach Paul van Ass besloot destijds geen risico te nemen met de spits, die zelf het liefste ‘gewoon’ had gespeeld. Ze werd ingewisseld voor Pien Dicke en zag vanaf de tribunes hoe de finale tegen China gewonnen werd.

‘Iedereen weet inmiddels wel dat ik een emotioneel persoon ben’, zegt Burg, die ook voor de eerste wedstrijd op dit toernooi het te kwaad kreeg. ‘Dat gebeurde nu dus weer. De ploeg weet wat er in mij omgaat. Ik had het voorafgaand aan de wedstrijd nog tegen Raoul (Ehren, red.) gezegd dat ik het spannend vond om de halve finale te spelen. Parijs heeft toch voor een traumaatje gezorgd, denk ik.’

Ze kijkt meteen naar haar lijf. ‘Ik voel me goed, hoor. Maar als die finale in de buurt komt, denk ik toch terug aan wat er is gebeurd. Eigenlijk dacht ik dat ik daar overheen was. Maar blijkbaar ben ik toch nog wat bang. In de wedstrijd heb ik daar geen last van. Vooraf was ik er mee bezig, achteraf ben je opgelucht dat alles goed is gegaan. Niet alleen qua resultaat, ook met mijzelf.’

Een dag eerder kreeg Burg al een beetje buikpijn. ‘Het gaat toch niet weer zo lopen? Dat ging heel even door mijn hoofd. Gelukkig kon ik daar goed over praten. Met Raoul dus, maar ook met Josine Koning, mijn roomy. Als er iemand mij snapt, dan is zij het.’ Logische woorden, omdat Koning uitgerekend degene was die in Parijs naast haar zat op de tribune bij de finale, als tweede keeper. ‘Zij zei tegen mij: het gaat goedkomen, er is niets aan de hand. Je gaat ‘m gewoon halen met het team.’

Lachend: ‘Is eigenlijk niets voor mij, die spanning. Ik heb dit nog nooit eerder gehad. Normaal ga ik als een rauwdouwer het veld op. In het veld denk ik hier ook niets aan. Zit ik gewoon lekker laag. Ga ik voor iedere bal.’

Zaterdagmiddag is het zo ver. Dan treft Nederland Argentinië, een prachtige finale. Hoe komt Burg de komende dagen dan door? ‘Nou ik ga natuurlijk niemand knuffelen. Ik houd iedereen uit de buurt. En ga extreem voorzichtig doen. Misschien blijf ik alleen maar binnen.’ Tegenover de pers: ‘Hey, kunnen jullie een beetje op afstand blijven?’

Daarna volgt een schaterende lach. ‘Grapje natuurlijk. Ik doe gewoon wat ik altijd doe. Maak lekker een wandelingetje iedere dag. Niets geks of afwijkends.’ Nog een diepe zucht: ‘Gelukkig sta ik er. Wat fijn dat ik nu hierom kan lachen.’