Sanders stopt bij Oranje: ‘Ik voelde dat mijn vuurtje doofde’

Het besluit van Sanders kwam niet van de ene op de andere dag. Het afgelopen jaar groeide de gedachte om te stoppen bij Oranje langzaam uit tot een serieus voornemen. Een eerste teken diende zich aan na het EK van 2025. In Mönchengladbach droeg Sanders de aanvoerdersband en vierde ze de Europese titel. In haar 150ste interland scoorde ze zelfs twee keer. Maar toen ze met goud om haar nek voor de camera’s stond, voelde de euforie anders dan voorheen.

‘Je moet hongerig kunnen blijven’

‘Het voelde bijna normaal. Dat is een gevoel dat je als topsporter echt niet wilt. Ik heb een carrière gehad waar ik als klein meisje van droomde. Ik heb praktisch iedere prijs dubbel in de kast staan. Maar je moet ook hongerig kunnen blijven.’

Na dat EK zag ze voor het eerst op tegen de winter. De gedachte aan opnieuw een periode met Oranje op pad te gaan, maakte haar niet meer zo enthousiast als voorheen. Sanders besloot de Pro League-trip naar Argentinië over te slaan. ‘Mijn gevoel bij het aantrekken van mijn tenue of tijdens het afwerken van een training was niet meer zo vurig. Toen mijn teamgenoten op trip waren, miste ik het niet. Een maand zonder hockey beviel me wel.’

Dat was even wennen voor een speelster die bekendstaat om haar tomeloze energie en winnaarsmentaliteit. Sanders sloot later weer aan bij Oranje, maar het gevoel verdween niet. ‘Het vuurtje was aan het doven. Beetje bij beetje werd het minder. Ik ben een speler die het van mijn passie moet hebben. Als ik dat niet voel, ben ik niet meer mezelf. Dan moet ik in de spiegel kijken en eerlijk zijn naar mezelf. Hoe moeilijk dat ook is.’

Hockey stond dertien jaar lang centraal in het leven van Sanders, waarvan tien jaar bij Oranje. Alles wat ze buiten het veld deed, stond in het teken van presteren. ‘Voor mij is het all-in or nothing. Ik heb mijn leven zo ingericht dat ik alles kon geven voor hockey. Maar ik kan dat niet nog twee jaar op dezelfde manier doortrekken als de passie die ik al die tijd heb gevoeld er niet meer is. Je moet met die passie voor Oranje spelen. Dat heb ik tien jaar lang gedaan en dat vind ik ook belangrijk voor de generatie die eraan komt.’

Sanders was pas achttien toen ze als guppie bij Oranje aansloot. Vers overgekomen van Jong Oranje, maakte ze onder bondscoach Alyson Annan al snel de stap naar het grote werk. En met succes. Binnen een paar maanden had de Brabantse doorbijter al een Hockey World League gewonnen en Europees goud om haar nek hangen. Het was het begin van een imposante prijzenjacht. Twee olympische titels, Europese kampioenschappen en wereldprijzen: Sanders groeide uit tot een vaste waarde bij de beste ploeg ter wereld. Ze was een speelster die niet alleen haar duels uitvocht, maar ook haar mond opentrok als dat nodig was. Een gangmaker die haar ploeggenoten meesleepte en vooropging als het erop aankwam.

‘Iemand vroeg me laatst welk moment ik nog zou willen herbeleven. Over die vraag heb ik nog een tijdje nagedacht’, vertelt ze. ‘Ik vergeet mijn eerste stap in het olympisch dorp in Tokio ook nooit meer. Dat was zo’n jeugddroom van me. Ik kende het alleen van de verhalen’, blikt ze terug. ‘Toen ik er voor het eerst rondliep, vond ik het fokking vet.’ 

Al haar eerste momenten in Oranje waren achteraf misschien wel de mooiste. ‘Ik zou nog wel dat jonge meisje willen zijn. Van achttien, net begonnen in Oranje. Zo onbevangen, nergens anders mee bezig. Pas later besef je hoe fijn dat gevoel is.’ De mooiste medailles zijn de gouden exemplaren van de Olympische Spelen van 2021 en 2024. ‘Het is echt niet te beschrijven wat er dan door je heengaat. Maar het zijn ook veel kleine momenten. Dat we met z’n allen ergens in China staan, in een godvergeten stad. Met z’n allen one bounce te spelen. Elkaar met een voetbal verrot trappen. Dat zien mensen niet, maar daar kon ik zo van genieten.’ Ze kijkt met grote dankbaarheid terug op haar tijd bij Oranje. ‘Ik ben iedereen ontzettend dankbaar. Ik heb herinneringen en vriendinnen voor het leven gemaakt.’

Voor het WK van afgelopen zomer laadde Sanders zich op. Het toernooi in eigen land kon haar laatste kunstje worden, al had ze vooraf nog geen definitieve beslissing genomen. ‘Ik wilde alles geven, knallen en genieten. Maar ik heb echt niet van iedere wedstrijd genoten’, vertelt ze eerlijk. De eerste wedstrijd keek ze haar ogen uit. Het publiek zorgde voor kippenvel. Genieten doet ze ook als de druk er vol op staat, tijdens de halve finale en finale. ‘Dat maakt me warm van binnen’, zegt ze. Maar van de wedstrijden daartussen? ‘Dat doet niet zoveel meer met me. En precies dan ben ik niet meer op mijn best. Ik voelde het. Het was tijd voor nieuwe dingen.’

Een lege agenda en een kinderwens 

Concrete plannen heeft de goedlachse verdediger nog niet. Ze kijkt er vooral naar uit dat haar agenda straks niet meer volledig om hockey draait. ‘Ik kan nu al genieten van het idee dat ik een keer een hele winter in Nederland kan blijven. Maar ik ben ook 28 jaar en heb een grote kinderwens. Ik vind het fijn om daar nu over na te kunnen denken.’

Ook werken staat op haar lijstje. En ze wil meer tijd hebben voor de mensen om haar heen. ‘Het fijnste is dat ik straks niet eerst in mijn agenda hoef te kijken als er iets is. Mijn leven is ook het leven van mijn ouders en zusje geworden. Ze hebben me overal in gesteund, maar ik vind het fijn voor hen dat het straks niet meer alleen om mij draait. Dat ik weer bij alle belangrijke momenten als gezin kan zijn. Maar ik heb de afgelopen tien jaar met liefde alles opzijgezet.’ Ze meent ieder woord. ‘Het is gewoon goed zo. Dat voel ik aan alles.’

Bij Den Bosch gaat Sanders voorlopig gewoon door. Daar vindt ze het spelletje nog veel te leuk voor. Ook thuis blijft topsport dichtbij, met voetbalinternational Jill Roord als partner. ‘Ik kan een prima spelersvrouw zijn, hoor’, grapt ze. Maar bij de eerste training van Oranje ontbreekt ze straks. Wat haar ploeggenoten gaan missen? ‘Een hoop volume’, lacht ze. ‘Dat is voor sommigen ook lekker, hoor. Een beetje rust. Maar ik weet zeker dat anderen mijn rol gaan oppakken. Een gangmaker die ook voorop in de strijd ging en zei wat er gezegd moest worden. Ik heb enorm veel gelachen, ondanks dat ik een topsporter pur sang was. Geloof me, ik heb er gruwelijk van genoten.’