Stoppen was nooit een optie voor Timme van der Heijden

Aan de rand van het veld bij de dug-out oogt Van der Heijden ontspannen. Jong Oranje kwam in de slotseconden van het eerste kwart op achterstand, maar bleef rustig combineren en draaide de wedstrijd overtuigend om. ’Wij weten dat de kansen vanzelf komen. We blijven elkaar positief houden en elkaar aanjagen. Dan wordt het vanzelf beloond.’

Wie Van der Heijden dit seizoen bij Rotterdam en nu op het EK tegen Spanje ziet spelen, zal nauwelijks vermoeden hoe onzeker zijn hockeytoekomst eind 2024 was.

Aan het begin van het seizoen 2024-2025 brak de spits van Rotterdam zijn middenvoetsbeentje. Enkele maanden later, in de aanloop naar het zaalseizoen, brak hij hetzelfde botje opnieuw. Na die tweede breuk kreeg hij drie opties voorgeschoteld: stoppen met hockey, doorspelen met een grote kans op nieuwe breuken of kiezen voor een operatie waarbij een schroef in zijn voet zou worden geplaatst.

Voor Van der Heijden was de keuze snel gemaakt: een operatie. ’Stoppen met hockey zat er sowieso niet in. Ik vind het nog veel te leuk en heb nog veel te veel dromen om na te jagen. Misschien was het wel de makkelijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen.’ 

Toch kwam het moment waarop de optie stoppen ter sprake kwam hard aan. ’Het was een lastige periode. Het kwam als een klap. Hockey is gewoon mijn ding. Ik vind het echt heel gaaf en leuk om te doen.’ Even valt hij stil en lijken de emoties de overhand te krijgen, maar hij hervindt zich en vervolgt zijn verhaal.

De operatie betekende wel dat hij het zaalseizoen met Rotterdam moest missen. Dag in dag uit werkte hij met de fysiotherapeuten van de club aan zijn herstel. ‘Ik voel er nu helemaal niets meer van. Ik ben blij dat ik hier nu sta. Fit en met mijn vrienden.’ Van der Heijden noemt die periode achteraf zelfs waardevol. ‘Mentaal én fysiek ben ik er sterker uitgekomen.’

Na een seizoen dat vooral in het teken stond van revalideren, volgde zijn doorbraak in de Hoofdklasse. Met Rotterdam veroverde hij de landstitel. Hij maakte dertien doelpunten en drukte ook in de finale van de play-offs zijn stempel. In de eerste wedstrijd tegen Amsterdam maakte hij de 3-1, een treffer die Rotterdam uiteindelijk de 3-2 overwinning bezorgde.

Dat die doorbraak eraan zat te komen, verraste Van der Heijden niet. Wel dat die al zo snel kwam. ‘Eerlijk gezegd wist ik dat het erin zat. Alleen ik wist niet dat het nu al zou komen. Ik had een lastig seizoen achter de rug met twee voetblessures en een operatie. Ik had eigenlijk maar twee maanden echt gespeeld. Maar ik ben er heel blij mee. Ik krijg alle vertrouwen. Dat is de basis. Vanuit daar kun je je ding doen.’

Bij Rotterdam ligt zijn rol vooral in de cirkel. Bij Jong Oranje krijgt hij juist meer ruimte om in de opbouw en de combinatie mee te doen. ‘Bij Rotterdam weet ik dat mijn kwaliteiten voor het doel liggen. Hier ook, maar ik mag hier vaker de bal ophalen. En durf ik tussen mijn leeftijdsgenoten net iets makkelijker de actie of de pass te geven. Ik kan in principe bij beide ploegen mijn ding doen, maar ik kies bij Rotterdam af en toe voor het veilige.’

Alsof zijn eigen seizoen nog niet bijzonder genoeg is, kreeg de familie Van der Heijden deze week opnieuw goed nieuws. Zijn twee jaar oudere broer Pepijn hoorde dat hij is geselecteerd voor het WK in Nederland en België volgende maand.

Terwijl Jong Oranje afgelopen zondag onderweg was naar de groepswedstrijd tegen Oostenrijk, hoorde Van der Heijden ploeggenoten praten over de WK-selectie. Dan realiseert hij zich dat ook zijn broer Pepijn ieder moment goed nieuws kan krijgen. ’Ik had hem zaterdagavond nog geappt hoe hij zich voelde. In de bus heb ik hem daarna drie keer proberen te bellen, maar hij nam niet op. Ik dacht dat hij andere mensen aan het bellen was. Toen heb ik mijn moeder gebeld en hoorde ik dat hij erbij zat. Daarna heb ik hem een appje gestuurd en hebben we 's avonds nog even lekker bijgepraat.’

Als kinderen droomden de broers ervan ooit samen in Oranje te spelen. Door de timing liepen ze elkaar tot nu toe telkens net mis. Die droom leeft nog altijd. ‘Daar blijven we allebei hard voor werken.’