Roberts vindt haar draai bij Kampong: ‘Mijn lach was zo weer terug'

Natuurlijk gingen haar gedachten zondag even terug naar 3 mei van dit jaar. Naar die gitzwarte middag waarop Roberts twee strafballen miste in het beslissende duel met Rotterdam (1-1) en Tilburg degradeerde uit de Hoofdklasse. Als aanvoerder en boegbeeld van de club nam ze na afloop alle verantwoordelijkheid op zich.

‘Die middag in mei is vandaag zeker even door mijn hoofd gegaan’, vertelt Roberts, inmiddels gekleed in het wit-blauw van Kampong. ‘Maar nu stond ik hier een keer voor een prijs, in plaats van tegen degradatie te vechten. Het is lekker dat ik deze ervaring nu ook een keer heb gehad.’

De overwinning liet zich lange tijd niet voorspellen. Kampong begon zwak aan de finale tegen Bloemendaal en keek kort na rust tegen een 0-2 achterstand aan. ‘We begonnen gewoon slecht’, erkent Roberts. ‘Ik was blij dat het bij rust maar 1-0 stond. Het was te tam en we liepen te veel achteruit. Er moest echt een tandje bij.’

Kampong knokte zich – mede door een strafcornerdoelpunt van Roberts – terug in de wedstrijd en trok de finale uiteindelijk met 3-2 naar zich toe, ook dankzij twee treffers van aanvaller Bente van der Veldt. ‘Halverwege het derde kwart zijn we echt gas gaan geven en hebben we Bloemendaal op eigen helft continu onder druk gezet. Toen hebben we kunnen laten zien hoe we vanaf komende zondag in de competitie willen spelen.’

Lange zomer

De degradatie en vooral haar eigen rol in de beslissende wedstrijd bleven Roberts na afloop nog lang bezighouden. Tijdens de eerste weken van haar lange zomerstop had ze zelfs geen enkele behoefte om weer te hockeyen.

‘Ik heb nog nooit zo’n lange zomerstop gehad zonder een hockeystick in mijn handen. Ik moest veel rennen en dat wilde ik ook graag, maar ik dacht eigenlijk de hele tijd: laat mij nog maar even lekker rennen. Ik had nog geen behoefte om mijn stick vast te houden. Ik moest echt de knop omzetten en het plezier weer terugvinden.’

Dat plezier keerde snel terug toen ze met haar nieuwe ploeg aan de voorbereiding begon. ‘Ik ben toch te veel een hockeyliefhebber. Als je eenmaal weer aan het hockeyen bent, met een team aan het bouwen bent en ergens naartoe werkt, dan heb ik zo weer een lach op mijn gezicht.’

Na de degradatie deed Roberts op Hockey.nl openhartig haar verhaal. Ze zei dat ze zichzelf haar twee gemiste strafballen niet kon vergeven en dat ze zich schuldig voelde over de degradatie. De reacties daarop waren overweldigend.

‘Mijn telefoon was echt overspoeld met berichten. Die avond heb ik hem sowieso even weggelegd. De volgende ochtend heb ik WhatsApp ook nog een tijdje dichtgelaten, omdat ik het allemaal nog niet kon lezen. Maar het waren zulke lieve berichten.’

De steun kwam niet alleen vanuit Tilburg. Mensen uit de hele hockeywereld reageerden. Ook tegenstanders en scheidsrechters. 'Ze schreven dat ze me als hockeyer waardeerden en dat ze het mooi vonden dat ik me zo had uitgesproken. Ze vonden het alleen erg dat ik het zo op mezelf betrok. Iedereen zei: dat hoef je echt niet te doen. Voor mijn eigen gevoel zal het misschien geen verschil maken, maar ik vond het wel heel lief.'

Kampong toonde al belangstelling in Roberts voordat Tilburg degradeerde. De verdediger wilde destijds nog geen beslissing nemen en eerst het seizoen bij haar jeugdliefde afmaken.

‘Als we niet waren gedegradeerd, had ik het nog veel moeilijker gevonden om weg te gaan. Misschien had ik dat duwtje in mijn rug nodig om deze stap te zetten. Mensen om mij heen zeiden ook: Mikki, doe het gewoon. Ik heb liever spijt van iets wat ik wél heb gedaan dan van iets wat ik niet heb gedaan. Al ga ik er niet vanuit dat ik hiervan spijt krijg.’

De verdediger koos bewust voor een ploeg die bovenin de Hoofdklasse wil meedraaien. Kampong bereikte vorig seizoen de play-offs en wil zich onder coach Kai de Jager structureel tussen de topclubs nestelen. ‘Ik wilde naar een ploeg die bovenin meespeelt en iedere wedstrijd voor de punten gaat. Een ploeg waarin ook van mij een hoger niveau wordt gevraagd. Op de trainingen ligt het niveau net een stukje hoger, waardoor ik op andere vlakken word uitgedaagd.’

Niet meer alles zelf bepalen

Roberts merkt nu al dat haar rol bij Kampong anders is dan bij Tilburg. Daar voelde ze als aanvoerder en clubboegbeeld veel verantwoordelijkheid, soms naar eigen zeggen tot in het extreme. ‘Bij Tilburg voelde ik die verantwoordelijkheid soms misschien te veel. Dat weet ik ook van mezelf. Het was altijd zoeken naar de balans: hoeveel is er van mij nodig en hoeveel niet?’

Bij Kampong hoeft niet iedere aanval door haar te worden opgezet en niet ieder probleem door haar te worden opgelost. ‘Ik kan de bal ook bij iemand anders neerleggen en erop vertrouwen dat zij het doet. Daardoor kan ik tijdens een wedstrijd ook met mijn eigen hockeyspel bezig zijn. Dat is anders en nog wel even wennen, maar ik vind het ook heel leuk.’

Roberts verwacht bij Kampong niet alleen een betere, maar vooral een andere hockeyer te worden. ‘Ik ga hier meer vanuit mijn passing spelen en op een hoger baltempo hockeyen. Bij Tilburg ging ik vaker mee naar voren en probeerde ik zelf iets te creëren. Dat wordt hier minder van me gevraagd.’

Daarbij trekt Roberts veel op met assistent-coach Sander de Wijn. De voormalige Oranje-international (161 interlands) speelde jarenlang op dezelfde positie als zij en groeide bij Kampong uit tot clubicoon.

‘Vroeger stond ik naar zijn wedstrijden te kijken. Nu kan ik van hem leren’, zegt Roberts enthousiast. ‘Hij heeft altijd op mijn positie gespeeld. Dat vind ik echt supervet.’

De begeleiding van De Wijn moet Roberts helpen om de volgende stap te zetten. Niet alleen bij Kampong, maar mogelijk ook richting Oranje. De 24-jarige verdediger speelde tot dusver twee interlands en hoopt zich opnieuw bij de nationale ploeg te kunnen melden.

‘Dat is ook een van de redenen waarom ik deze stap heb gezet. Ik wil mezelf verder ontwikkelen. De enige invloed die ik op Oranje heb, is ervoor zorgen dat ik zelf zo goed en zo fit mogelijk ben. Daar werk ik hard voor.’

Tilburg blijft haar club

Haar overstap naar Kampong betekent allerminst dat Roberts Tilburg achter zich heeft gelaten. Ze woont nog samen met voormalige ploeggenoten, is als trainer betrokken bij Jongens O18 (waarmee ze zich zaterdag kwalificeerde voor de Landelijke competitie) en bezocht tijdens de voorbereiding zo veel mogelijk wedstrijden van haar oude ploeg.

‘Tilburg zit nog steeds in mijn hart. Ik ben er nog vaak genoeg en zie die meiden iedere dag. Het blijft moeilijk om iets achter te laten waar ik jarenlang zo veel plezier heb gehad. Maar die twee dingen kunnen naast elkaar bestaan. Ik kan Tilburg missen en het tegelijkertijd bij Kampong heel erg naar mijn zin hebben.’