Mikki Roberts na degradatie Tilburg: 'Dit kan ik mezelf niet vergeven'

Het is ruim drie kwartier na afloop van de wedstrijd als Mikki Roberts de kleedkamer uitkomt om haar verhaal te doen. Haar ogen zijn roodomrand, haar stem trilt. Aan alles is te merken dat het 24-jarige clubicoon zojuist het sportieve dieptepunt in haar hockeyloopbaan heeft beleefd. 

‘Ik kan het mezelf niet vergeven’, zegt Roberts, zichtbaar aangeslagen. ‘Ik voelde dat deze wedstrijd in mijn handen lag. En ik heb hem niet over de streep getrokken voor mijn team.’

In de kleedkamer hadden haar teamgenoten nog hun best gedaan om de schuld van het gelijkspel en de daaruit voortvloeiende degradatie weg te halen bij Roberts, maar die pogingen oogsten geen succes. De verdediger gaf niet thuis op een onderdeel van het spel dat juist haar specialisme is. En dat deed haar enorm veel pijn.

Twee keer mocht Roberts tegen Rotterdam aanleggen vanaf de strafbalstip: in het tweede kwart bij een 0-0 tussenstand, en drie minuten voor tijd toen het 1-1 stond en drie cruciale punten voor het grijpen lagen. Punten die Tilburg nodig had om nog steeds kans te maken om rechtstreekse degradatie te ontlopen. Beide keren vond Roberts de uitblinkende Rotterdam-keeper Kelsey Bing op haar weg, die haar pogingen met haar handschoen keerde.

‘Ik had er echt vertrouwen in', zegt Roberts. 'Dit is mijn specialisme, dit train ik elke week. Dan sta je daar en denk je: deze gaat erin. Dat gevoel had ik ook nu. Maar het was niet goed genoeg.’

Even blijft het stil, voordat ze verdergaat. ‘Ik zeg altijd tegen mijn teamgenoten: een corner halen of een strafbal is al genoeg. Heb daar maar vertrouwen in. Dat had het team vandaag ook in mij. Dan baal ik dat ik het niet heb kunnen waarmaken. Natuurlijk waren er meer kansen en krijgen we ook een goal tegen, maar toch vind ik dat ik hier had moeten opstaan voor de ploeg. En dat heb ik niet gedaan.’

De degradatie van Tilburg laat zich makkelijk terugbrengen tot twee gemiste strafballen van Roberts, maar het verhaal is veel groter. Tilburg worstelde in haar vierde seizoen op het hoogste niveau met het verzilveren van kansen en het beslissen van wedstrijden.

‘We hebben dit seizoen zo veel duels gehad die we hadden kunnen killen’, zegt de verdediger. ‘En dat doen we dan net niet. We creëren genoeg, maar het afmaken is het hele seizoen al moeilijk. En het lukt ons ook niet om de boel achterin dicht te houden. Dat is het verhaal van ons seizoen.’

Roberts zegt het met een van pijn vertrokken gezicht. Want ze weet dat Tilburg dit seizoen geen ploeg was die wekelijks kansloos ten onder ging. Integendeel.

‘In de eerste competitiehelft hebben we steken laten vallen, maar na de winterstop hebben we laten zien wat het Tilburg-dna is', zegt ze. ‘We hebben echt zo hard gestreden met een groep vol nieuwe, jonge meiden. En we hebben veerkacht getoond, want er is zóveel gebeurd. Nieuwe coaches, blessures van belangrijke speelsters op cruciale momenten… en elke keer moesten we weer door. Ik vind echt dat we meer hadden verdiend.’

Toch kwam het seizoen samen in die ene wedstrijd tegen Rotterdam. Een duel waarin Tilburg volgens Roberts misschien wel het beste hockey van de tweede seizoenshelft liet zien.

'Ik ben trots op hoe we tegen Rotterdam gespeeld hebben. Want dat was echt goed. We hebben laten zien waar Tilburg voor staat. Dat is me veel waard. En het geeft vertrouwen voor de toekomst. Als we iedereen bij elkaar kunnen houden en kunnen blijven bouwen, dan komt de potentie er echt wel uit. Er lopen hier zoveel goede meiden rond. Tilburg hoort gewoon thuis in de Hoofdklasse.'

Of Roberts volgend seizoen in de Promotieklasse zelf zal meebouwen aan een nieuwe ploeg die snel wil terugkeren op het hoogste niveau, is nog maar de vraag. Ze is kind van de club, is als liefhebber en coach zeer begaan en betrokken bij diverse Tilburgse jeugdteams en heeft misschien wel het meest blauwe hart van alle speelsters. Maar ze speelde ook al twee interlands en is nadrukkelijk in beeld bij het Oranje van bondscoach Raoul Ehren. Ze zal haar interlandloopbaan niet zomaar op het spel willen zetten.

'Mijn hoofd en mijn hart liggen nu bij Tilburg', zegt Roberts. 'Het zal altijd mijn club blijven. En ik zal de club ook nooit verlaten. Maar of ik volgend jaar in Dames 1 speel, dat weet ik nog niet. Daar ga ik nog goed over nadenken.'

Dat denkwerk is voor later. Voor nu overheerst vooral de teleurstelling. En het besef dat die twee onbenutte strafballen haar nog lang zullen blijven achtervolgen. 'Ik voel me schuldig over wat er vandaag is gebeurd. Dat zal over een week, een jaar — misschien zelfs over vijf jaar — niet anders zijn.’