Oranje-verrassing Vasterink: 'Probeer Twentse accent in te slikken’

Als Lynn Vasterink zondagmiddag tegen Kampong (2-2) na een minuut of vier de bal krijgt, laat ze meteen zien waarom de bondscoach haar vorige week belde. De aanvalster van Oranje-Rood pielt zich aan de linkerkant via de achterlijn langs de ene na de andere verdedigster de cirkel van Kampong in. Haar eerste actie levert meteen een strafcorner op. Die gaat er niet in, maar het visitekaartje is afgegeven.

‘Ik werd vorige week woensdag gebeld door een nummer dat ik niet kende’, vertelt Vasterink. De geboren Twentse zag het nummer verschijnen, maar neemt onbekende belletjes normaal gesproken niet op. Het is dat ze die middag met haar teamgenoot Merel Voermans in de trein zat. Voermans moedigde haar aan om het nummer terug te bellen. ‘Normaal voeg ik nummers eerst even toe op WhatsApp, om te kijken naar de profielfoto. Ik ben blij dat ik dat niet gedaan had, want dan had ik terugbellen veel te spannend gevonden.’

Aan de andere kant van de lijn hangt Raoul Ehren, die Vasterink uitnodigt voor een plek in de trainingsgroep van Oranje. ‘Ik heb volgens mij bijna niks teruggezegd’, lacht de aanvalster. ‘Ik heb de rest van de dag niet meer kunnen stoppen met lachen.’

Vasterink begon met hockeyen bij Bully, in Oldenzaal, op steenworp afstand van Deurningen. In het dorp waar nog geen tweeduizend mensen wonen, werd ze geboren en wonen haar ouders nog altijd. Zelf trok ze op haar zestiende naar Zwolle, waarna ze later in de Hoofdklasse speelde bij Laren en Huizen. Inmiddels is ze bezig aan haar tweede jaar bij Oranje-Rood. Daarvoor verruilde ze het vertrouwde oosten voor Eindhoven.

Ehren gaf vorige week al aan dat hij Vasterink al langer volgt. De aanvalster viel hem ook in haar tijd bij Huizen op. ‘Ik vind het een interessante speelster. Met een mooie versnelling en een goede actie’, vertelde de bondscoach. ‘Zo zie je maar dat je niet altijd bij de top vier van de competitie hoeft te spelen.’

Voor Oranje-Rood is de uitverkiezing van Vasterink bijzonder. Het is alweer even geleden dat een speelster vanuit Eindhoven doorstootte naar Oranje. Laura Nunnink, Freeke Moes, Lisa Post en Yibbi Jansen haalden vanuit Oranje-Rood zelfs de Olympische Spelen. Guusje Moes en Trijntje Beljaars vonden later via Kampong en Amsterdam hun weg naar het Nederlands elftal. Sinds het vertrek van Post in de zomer van 2022 bleef het stil op Oranje-gebied. Vasterink mag proberen daar verandering in te brengen.

Zover vooruitkijken wil de aanvalster zelf nog helemaal niet. Ze geniet vooral na van een bijzondere week. ‘Ik besloot in de trein meteen mijn ouders te videobellen. Zij hebben me als kind altijd overal naartoe gebracht vanuit ons dorp, dus zij moesten het als eersten weten. De reactie? Ze schrokken zich een ongeluk. Ze zeggen altijd dat we nuchter zijn, maar dit kwam wel even binnen.’

Inmiddels is de hele trein die woensdagmiddag getuige van het bijzondere telefoontje. Niet zo gek, want wie als tiener even aan Oranje O16 mocht ruiken, maar daarna niet meer bij een jeugdselectie aansloot, rekent niet direct op een uitnodiging voor het grote Oranje. ‘Blijkbaar kan het dus ook zo’, lacht Vasterink. ‘Ik was toch een klein beetje jaloers op mijn lichting. Ik speelde ooit met meiden als Eline Jansen en Mea de Vries. Zij haalden Jong Oranje.’

Haar eerste én laatste jeugdinterlands speelde Vasterink bij Onder 15. Een eindtoernooi met U16 zat er niet in, waarna ze wel mee mocht met Onder 15 naar de Six Nations. Haar coach destijds? Mark Dekker, die de afgelopen anderhalf jaar ook bij Oranje-Rood met haar werkte.

Dekker is dan ook bijzonder trots op de ontwikkeling die zijn pupil heeft doorgemaakt. ‘Ze heeft haar uitnodiging echt afgedwongen.’ Haar uitverkiezing ziet hij bovendien als een beloning voor de hele ploeg. ‘Doordat iedereen zich ontwikkelt, kunnen we met z’n allen de lat hoger leggen. Daardoor heeft zij ook die volgende stap kunnen maken. En iedereen gunt haar dit.’

Maar wat maakt Vasterink nu zo interessant? Dekker hoeft niet lang na te denken. ‘Ze kan in een kleine ruimte een hele mooie actie maken. Heel frivool zijn, dingen creëren. Ze heeft ook veel dreiging.’ Dat zijn kwaliteiten waarmee ze niet alleen bij Oranje-Rood opvalt. ‘Ik ben blij dat mijn spelers opvallen, ook bij Jong Oranje. Het is mooi dat Oranje-Rood net als vroeger weer talenten in huis heeft.’

Maandag mag Vasterink zich melden in het Wagener Stadion voor haar eerste training met Oranje. De timing kon bijna niet beter: afgelopen zomer rondde ze haar studie af, waardoor haar agenda de komende maanden wat leger was. Dat die ruimte nu wordt gevuld met trainingen bij het Nederlands elftal, vindt ze zelf nog altijd ongelofelijk. ‘Het is supervet. Mijn telefoon ontplofte toen de trainingsgroep op hockey.nl verscheen. Ik kan het me nog steeds niet helemaal voorstellen, geloof ik.’

Toch blijft Vasterink er nuchter onder. Althans, dat probeert ze. In Brabant doet ze ondertussen haar best om een beetje in te burgeren. ‘Ik probeer mijn Twentse accent zoveel mogelijk in te slikken en ken al wat woorden Brabants.’ Veel meer dan haar best doen, kan ze voorlopig ook niet. ‘Ik vind het al een hele eer dat ik me mag melden.’

En wie weet wat er daarna nog volgt. In december speelt Oranje in Valencia voor de Pro League, waar voor de Eindhovense aanvalster mogelijk al een eerste interland lonkt. Vasterink moet lachen bij de gedachte. ‘Dat zou een droom zijn die uitkomt.’