Dymph Luttge: 'Dit was precies het moment dat ik voor me zag'

‘Voor je onder narcose gaat, kies je een moment waar je blij van wordt’, begint Luttge haar verhaal. ‘Dat was voor mij dit moment. En toen ik hier tijdens het volkslied stond, dacht ik: dit is precies het moment waar ik toen aan dacht. Hiervoor heb ik het allemaal gedaan.’

Na afloop zoekt ze achter de dug-out een rustige plek, beschut tegen de sproeiers en de warming-up van de volgende wedstrijd. Luttge houdt een beker met een herstelshake vast en neemt tussen de antwoorden door af en toe een slok.

Terugkeren

In die paar seconden in de line-up kwam die periode van revalidatie, twijfelen en opnieuw beginnen samen. Haar carrière stond bijna een jaar stil door de blessure die ze opliep tijdens de zaalperiode. Daarna draaide bij Luttge alles om één doel: terugkeren op het hockeyveld. Pas vlak voor de winterstop maakte ze, uitgerekend op haar verjaardag, haar rentree in competitieverband. Toch voelde die terugkeer nog niet als een echte comeback.

‘Voor de zaalperiode was ik wel terug, maar eigenlijk voelde het pas alsof ik na de zaal echt ben teruggekomen. Vanaf dag één heb ik iedere dag iets gedaan voor mijn herstel. Ik heb echt alles eraan gedaan om zo snel mogelijk weer op het veld te staan.’

Mentale strijd

Haar dagen stonden volledig in het teken van dat ene doel. Niet alleen met uren in de sportschool, maar ook met behandelingen, wandelingen en eindeloze oefeningen om weer op het hoogste niveau te kunnen hockeyen. De grootste strijd speelde zich echter niet af in de fitnessruimte.

‘Ik heb het mentaal echt heel zwaar gehad. Eigenlijk weet ik niet eens hoe ik erdoorheen ben gekomen. Er komen zoveel dingen bij kijken: angsten, weer vertrouwen krijgen in je lichaam, snelheid terugvinden. Ik heb vooral geprobeerd alles te doen wat fysiek mogelijk was. Daardoor kreeg ik mentaal ook weer vertrouwen.’

In eerste instantie reserve

Juist dat vertrouwen bleek de sleutel. De bevestiging kwam in de vorm van een uitnodiging voor de trainingsgroep van Jong Oranje. ‘Dat was wel een besefmoment. Ze verwachten nu ook echt dat je er weer staat. Maar dat wilde ik juist. Ik wilde niet gezien worden als iemand die nog even moest terugkomen. Zodra ik weer op het veld stond, wilde ik gewoon weer meedoen. Volle bak.’

Toch was een EK-ticket daarmee nog allerminst zeker. Luttge werd aanvankelijk door bondscoach Kai de Jager aangewezen als reserve voor het toernooi in Valencia. Pas nadat ploeggenote Roos Alkemade geblesseerd moest afhaken, schoof ze alsnog door naar de definitieve selectie.

Een beetje geluk

‘Dat voelde heel dubbel, want Roos is een goede vriendin van me. Maar ik dacht ook: dit is mijn kans. Na een jaar lang strijden moet ik hem nu pakken. Gelukkig heeft dat goed uitgepakt. Misschien zat er een beetje geluk bij, maar na zo'n jaar mag dat misschien ook wel een keer.’

Die kans liet ze zich niet meer afnemen. In de met 6-2 gewonnen openingswedstrijd tegen Spanje maakte Luttge haar eerste officiële minuten in het Oranjeshirt sinds het EK onder 18 in Krefeld. Na drie jaar, waarin een zware knieblessure haar maanden aan de kant hield, stond ze weer op een internationaal eindtoernooi.

Een volgende stap

Ondanks de blijdschap over de winst, blijft Luttge zelfkritisch. ‘Voor waar ik nu sta, heb ik het goed gedaan. Natuurlijk kunnen er altijd dingen beter. Ik ben daar ook wel een Pietje Precies in. Bij vlagen heb ik laten zien wat ik kan, maar ik ben er nog niet.’

Voor haar voelt dit EK daarom niet als het eindpunt van haar revalidatie, maar als de volgende stap. ‘Ik moet nog steeds wennen aan het wedstrijdritme. Voor mijn gevoel ben ik er nog niet helemaal. Maar ik denk dat dit toernooi mij enorm gaat helpen om weer helemaal terug te komen.’

Maandenlang werkte Luttge toe naar één moment. Tijdens het Wilhelmus stond ze precies op de plek zoals ze die zich had voorgesteld voordat ze onder narcose ging voor haar kruisbandoperatie.