WK-debutant Veen breekt de ban voor Oranje: ‘Hier droom je van’

Nog voordat haar allereerste WK-wedstrijd was begonnen had Veen haar eerste kippenvelmoment al te pakken. Vanwege de openingsceremonie moest Oranje de warming-up achter het stadion afwerken. Pas daarna betraden de speelsters voor het eerst het veld. Daar keken ze ineens uit op volgepakte tribunes, gevuld met 10.000 toeschouwers.

‘We keken elkaar even aan van: wat wij hier mogen doen, is zó vet’, vertelde de maker van de 1-0 na afloop aan de rand van het veld. ‘We hebben het stadion steeds verder opgebouwd zien worden. Er kwam telkens een stuk tribune bij, het podium in de fanzone werd neergezet. Maar je wilt het uiteindelijk ook gewoon ervaren. Toen we die hoek om kwamen, zat het hele stadion al vol. Dat was echt een kippenvelmoment. Hier droom je als kind van.’

Het zegt iets over de merkwaardige interlandloopbaan van Veen dat het WK-decor na 83 interlands nog nieuw voor haar was. Ze debuteerde al in 2018 voor Oranje, maar op een WK was ze nog nooit in actie gekomen. Het WK van 2022 ging door de naweeën van een hersenschudding aan haar voorbij. ‘Ik heb ook echt tegen mezelf gezegd: besef waar je hier staat en voor wie je mag uitkomen. Een WK is gewoon heel erg vet. En dan ook nog in eigen land. Dat is heel speciaal.’

In het eerste kwart rook Veen al twee keer aan de bevrijdende openingsgoal. Eerst kwam ze bij de tweede paal een paar centimeter tekort om een voorzet binnen te tippen. Niet veel later leek de 1-0 alsnog een zekerheidje. Van dichtbij haalde Veen uit, maar keepster Natalia Salvador hield Chili met een knappe redding op de been.

Het was tekenend voor de openingsfase van Oranje. De ploeg van bondscoach Raoul Ehren heerste, Chili hield vooral tegen. Alleen bleef de beloning uit: Oranje scoorde niet. Ook twee strafcorners van Yibbi Jansen leverden niets op. Zo begon halverwege het tweede kwart voorzichtig de vraag op te komen wanneer die 1-0 dan wél zou vallen.

Maar toen was daar de pass van Yibbi Jansen, die Veen met een handige stickbeweging verlengde tot een doelpunt. Haar armen gingen de lucht in. Met haar goal maakte ze een einde aan het wachten en gaf ze Oranje de gewenste lucht. Van ongeduld had ze zelf echter weinig last, vertelde ze. ‘Ik krijg altijd kansen. Dan probeer ik gewoon te blijven doen wat ik doe. Zolang we die kansen creëren, geloof ik ook dat-ie vanzelf een keer valt. Natuurlijk was het lekker dat hij uiteindelijk binnenging.’

De ban was daarmee gebroken, maar het doelpunt verbloemde niet dat Oranje zichzelf vaker had kunnen belonen. ‘We wilden laten zien hoe we samen kunnen spelen: met mooie aanvallen, ontzettend veel energie en door elke bal na te jagen’, analyseerde Veen. ‘Dat lukte over het algemeen goed. We hebben veel kansen gecreëerd, vaak de cirkel gehaald en veel corners gekregen. Daar hou ik een goed gevoel aan over. Alleen moet het rendement natuurlijk omhoog. We hadden meer goals kunnen maken.’

Dat laatste gold ook voor Veen zelf. Na haar openingsgoal kreeg ze in het derde kwart een uitgelezen kans om haar eerste WK-wedstrijd nog wat meer glans te geven. Ze onderschepte de bal en had vervolgens vrij baan richting het Chileense doel. Even leek ze op weg naar haar tweede WK-goal, maar haar schot ging voorlangs.

Dat haar teller ook zomaar op twee of drie had kunnen staan, hield Veen niet bezig. ‘Ik weet wat ik beter kan doen en weet ook dat ik die kans had kunnen maken. Dat is niet gelukt, maar daar blijf ik niet in hangen. De keepster had ook gewoon een paar goede reddingen. Ik ben iemand die graag positief blijft. Ik weet wat ik beter kan doen, maar kijk vooral naar de goede dingen.’

En dus overheerste bij Veen na afloop niet wat er allemaal nog beter kon, maar vooral wat er al goed was gegaan. ‘Voor een eerste wedstrijd hebben we het supergoed gedaan.’