Weer een thriller voor Hurley: ‘Deze opdracht past beter bij ons’

Het is een rare week voor Sheridan. Zondag stond de spits in het middelpunt van de belangstelling bij Hurley, na de verloren thuiswedstrijd tegen Oranje-Rood (1-0). Zijn teamgenoten klapten hun handen stuk voor de 29-jarige aanvaller, die al sinds 2019 in Amsterdam speelt. Met een beetje een ongemakkelijke glimlach onderging Sheridan zijn moment of fame. Hij kreeg een bos bloemen van zijn vader Robin, die teammanager is en overigens ook stopt. Daarover zo meer.

‘Op dat moment werd het allemaal wel echt’, vertelt Sheridan over dat moment. ‘Eerlijk gezegd was ik er nog niet zo mee bezig, tot die bloemen kwamen. Dan ga je nadenken. Besef je ineens dat het misschien wel de laatste keer was dat ik hier op het veld sta. Dat het einde van een tijdperk echt heel dichtbij komt. Je met veel vrienden voor het laatst op het veld staat. Dat is vreemd en gek, al heeft het ook wat moois. Het is altijd mijn droom geweest om op het hoogste niveau te spelen. Dat is gelukt en dat maakt me ook trots.’

Hij dropte het bommetje over zijn aanstaande vertrek al in de winterstop. Tijdens een teamtrip, die bij Hurley bijna altijd naar bijzondere plekken gaat. Dit keer reisde de selectie af naar de Dominicaanse Republiek. Daar vertelde Sheridan dat hij ging stoppen en maakte hij ook een belofte. ‘Dat ik alles zou doen om ervoor te zorgen dat we erin zouden blijven. Die woorden wil ik heel graag waar maken.’

Sheridan zei het al. Misschien was het de laatste keer dat hij een thuiswedstrijd voor Hurley speelde. Die slag om de arm is logisch. De Bosclub gaat de laatste speelronde weliswaar in als hekkensluiter, maar kan z’n laatste plaats nog afstaan aan directe concurrent Laren. Het verschil tussen beide teams is één punt (vier voor Hurley, vijf voor Laren). 

Hetzelfde liedje als een jaar eerder

Lang verhaal kort: wint Hurley, dan zijn de play-outs - die op 30 en 31 mei worden gehouden - een feit. Gebeurt dat niet, dan is het einde verhaal voor de Bosclub in de Hoofdklasse én voor Sheridan. Gek genoeg is Hurley wel gewend aan zo’n bloedstollend competitieslot. Bijna precies een jaar geleden (363 dagen eerder) stonden ze als nummer elf tegenover Nijmegen, op dat moment de rode lantaarndrager. Toen liep het goed af voor Hurley, ondanks een 2-0 achterstand. De 2-2 eindstand was voldoende voor een nieuw Hoofdklasse-seizoen.

‘Ik weet nog dat we die wedstrijd voorzichtig begonnen’, vertelt Sheridan. ‘We hadden het een beetje lastig met de gedachte dat we ook genoeg hadden aan een puntje. Daardoor speelden we iets te veel op safe, een beetje bangig. Dan zijn we niet op ons best. De afgelopen jaren zijn we juist op ons best geweest als de druk er vol opzit. Als het écht moet gebeuren, dan stonden we er ook.’

‘De opdracht voor zondag past beter bij ons’, denkt Sheridan. ‘Vanaf de eerste minuut moeten we niets anders doen dan keihard slopen. Dat is een betere startpositie voor ons team dan de gedachte ‘dat een gelijkspel ook wel fijn is’. Nu worden we gedwongen om alles uit de wedstrijd te halen.’

Meer schreeuwen dan normaal

Dat gevoel spat er in de dagen richting hun D-Day al vanaf bij Hurley, merkt Sheridan. ‘Bij de training van dinsdag merkte je al meer spanning. Bij iedereen. We zijn feller, er wordt meer geschreeuwd dan normaal. Dat is goed en lekker. De afgelopen jaren hebben we ook bewezen dat we in dit soort wedstrijden goed voor de dag komen. Ik hou wel van die spanning. En met mij meerdere in het team.’

Dan valt Sheridan met z’n neus in de boter. We hebben het al eens eerder gezegd: het is nooit saai bij de mannen van Hurley. In de laatste vier seizoenen promoveerden ze, degradeerden ze en speelden ze twee keer play-outs. Afgelopen hockeyjaar liep dat dus goed af. Na de thriller tegen Nijmegen, werd Tilburg verslagen na veertien (!) shoot-outs.  

Dit jaar hoopten ze eigenlijk dat het anders zou lopen. ‘Op papier hebben we het materiaal om onszelf zonder play-outs veilig te spelen. Directe handhaving. Dat vonden we vooraf, dat vind ik nu nog. Dus daar gingen we voor. Maar we kwamen er na de eerste seizoenshelft achter dat we de plannen moesten bijstellen. Wéér hadden we veel blessures en konden we ook niet echt uitvinden wat er moest veranderen. Bovendien werd de vibe ook niet beter na een heleboel nederlagen. Waren we niet de vechtmachine, die we de laatste weken wel weer zijn.’

De unieke samenwerking met z'n vader

Het aftellen is dus begonnen, het afscheid komt dichterbij. Daarmee komt ook een bijzondere samenwerking met zijn vader Robin ten einde. Want hij was de afgelopen vijf jaar de teammanager bij Hurley. ‘Ik besef dat het uniek is dat we dit als vader en zoon hebben meegemaakt op het allerhoogste niveau. Ze vroegen ‘m destijds zonder dat ik ervan wist. Dat zegt misschien wel wat over de band die hij met de groep heeft. Ik ben ontzettend blij dat we dit samen beleefd hebben. Met je vader promoveren naar de Hoofdklasse, wie kan dat nou zeggen?’

Voor een zwart gat hoeven de Sheridans niet te vrezen. ‘Mijn ouders verhuizen binnenkort terug naar Amsterdam. Daar woon ik ook. Ik heb op zondag natuurlijk veel minder te doen.’ Lachend: ‘Dus denk ik dat ik elk weekend even langskom. Als het mooi weer is, op hun dakterras barbecuen. En dan lekker kletsen over onze tijd bij Hurley. Dat lijkt me een mooi vooruitzicht.’