‘We waren heel erg blij met Jonas, die alle ballen wilde hebben’

'Het was de beslissende shoot-out, in een promotie-degradatiewedstrijd. Ik weet niet meer welke, we hebben er zoveel gespeeld met Almere. Maar Jonas was nog heel jong, zestien of zeventien. Hij miste, waardoor het sudden-death werd en de rollen omdraaiden. Wij mochten dus beginnen. Volgens mij keek hij niet eens meer naar de anderen, het was gewoon duidelijk: hij ging de volgende weer nemen, ook al had ‘ie net daarvoor gemist.'

Heel even staat Gademan daar terug op het veld, gearmd met zijn teamgenoten. Ondanks dat De Geus een jonkie in het team was, werd zijn beslissing als vanzelfsprekend geaccepteerd. 'Het toonde wat we wilden in de ploeg: dat je je veilig voelt om fouten te maken en initiatief durft te nemen om door te gaan. Het vertrouwen dat wij in hem hadden, had hij volledig verdiend. Hij was vastbesloten om het meteen beter te doen. Die durf, dat zat er altijd al in.'

Gademan maakte De Geus een groot deel van zijn carrière bij Almere mee. Eerst in de jeugd, waar hij coach van de A1 was, later toen de twee samen in Heren 1 speelden en daarna nog toen Gademan de hoofdcoach was. 'In de jeugd was het landelijk al een interessante generatie. We speelden tegen Alecto, waar Jorrit Croon en Steijn van Heijningen speelden, tegen Pinoké met Derck de Vilder. Er waren veel goede jongens op dat moment die vaak tegen elkaar speelden.'

Al snel maakte De Geus de stap naar het eerste, dat in de Overgangsklasse speelde - toen het tweede niveau van Nederland. 'Hij kwam binnen als een gigantisch talent en een type speler dat wij al een hele tijd niet hadden. Hij speelde toen al als lage middenvelder, dat was ‘ie altijd al. Alex Verga was de coach, hij had het over een gouden generatie. Een hele groep jongens en meisjes - want ook zijn zus Anna de Geus bijvoorbeeld - die met z’n allen op ‘het Rode Pleintje’ in Almere Muziekwijk met elkaar hockeyden op straat. Toen die op de club kwamen, was het snel duidelijk wat voor type speler Jonas was. Als ik hem nu zie spelen, is de gelijkenis met dat jonge gastje nog steeds heel groot.'

Gademan realiseert zich dat het makkelijk praten is om nu over De Geus te zeggen dat hij het altijd al wel wist. 'Maar ik denk dat iedereen die hem destijds heeft zien spelen een heel goed idee had over wat voor een bijzondere speler hij al was. De enige twijfel waren die zware voeten. Dat vindt hij vast niet leuk om te horen: hij was niet echt lichtvoetig. Terwijl het spel zich meer ontwikkelde naar spelers die heel snel en atletisch waren, dus ik denk dat er bij sommige een aarzeling was of Jonas binnen dat nieuwe spelbeeld zou passen.'

Maar hij had ook veel mee, somt Gademan op. 'Als je met hem werkte, had je al snel door dat hij een bepaalde spelintelligentie had. Een heel soepele techniek. En aanpassingsvermogen, hij kon zich altijd overal uit redden.' Dat was welkom bij het eerste, waar Gademan en De Geus in eerste instantie teamgenoten werden. ‘Als beperkte centrale verdediger was ik heel erg blij met iemand die als lage middenvelder alle ballen wilde hebben. Toen we met Almere Hoofdklasse speelden en bij lange na niet één van de betere ploegen waren, stonden we natuurlijk vaak onder druk. Dan is het niet verkeerd om zo iemand voor je te hebben.'

Hij herinnert zich nog dat de bondscoach belde. 'Max Caldas. Jonas was nog een jeugdspeler en we speelden nog op het tweede niveau, toen hij en Terrance Pieters werden uitgenodigd om met het Nederlands elftal mee te trainen. Dat gebeurt niet elke dag: ze waren de eerste spelers die een internationale carrière hadden, terwijl ze nog bij Almere speelden.'

Ongeveer tegelijk werd Gademan de hoofdcoach, promoveerde Almere naar de Hoofdklasse en wist zich daarin vier jaar op rij te handhaven. 'In 2019 kwamen Jonas en Terrance vanuit een trainingskamp met Oranje naar het trainingskamp van Almere in Portugal. 'Daar hebben ze me verteld dat ze weg zouden gaan, naar Kampong. Dat was hard en bitter voor Almere, maar wel eentje die we konden begrijpen. We konden het financieel nooit echt bolwerken om een stabiele hoofdklasseclub te worden. We wilden het wel, maar het kon niet, dus moesten zij ook hun vleugels kunnen uitslaan.'

Gademan is tegenwoordig assistent-coach bij de Duitse nationale ploeg en komt De Geus in die hoedanigheid nog regelmatig tegen. 'Ja, natuurlijk groeten we elkaar dan heel warm. Ik ken veel van die jongens, heb ze ook nog gecoacht in de Nederlandse jeugdteams. We hebben mooie herinneringen samen. In de Olympische finale zagen we elkaar, bij de Pro League recent ook weer. Ik volg hem wel, feliciteer hem graag met een bepaald hoogtepuntje of iets dergelijks.' Mogelijk treffen de twee elkaar ook komend WK weer. 'Die weg is nog relatief lang, omdat we in een andere poule zitten en ook in de tweede fase niet gelijk bij elkaar komen. Wij spelen alles in België. Maar vanaf de halve finale is alles weer mogelijk.'