We hockeyen weer! ‘Zes weken loopschema en tóch spierpijn’

Je hoort het al voordat je het veld ziet. Het droge geluid van een bal tegen de plank, een fluitje in de verte en ergens een trainer die roept dat iedereen nu echt moet beginnen. De fietsenrekken lopen weer vol en voor het clubhuis worden nog snel de laatste vakantieverhalen uitgewisseld. In de dugout klinkt ondertussen die ene onvermijdelijke vraag: ‘Heb jij deze zomer nog iets aan je conditie gedaan?’

Bij Alkmaar Dames 1, die uitkomen in de Overgangsklasse, was vooral het weerzien fijn. ‘Na een paar weken is het gewoon heel leuk om elkaar weer te ontmoeten’, vertelt speelster Amber Dekker. ‘We zijn een superhecht team en er hangt meteen weer veel energie in de groep. Iedereen heeft zin om aan een nieuw seizoen te beginnen.’
Ook bij eersteklassser Naarden Dames 1 stonden alle speelsters weer op het veld. Of nou ja, bijna allemaal. Een paar genieten nog van hun laatste vakantiedagen. De rest startte volgens speelster Kiki Krijnen ‘vol goede moed’ aan de voorbereiding. De eerste training was meteen intensief. Het was heet, er deden nieuwe meiden mee tijdens een open training en rustig inkomen zat er niet echt in. ‘Het was vooral heel erg leuk. Je hebt gewoon weer zin om te hockeyen.’

Voor het zover is, moet eerst die hockeytas weer ergens vandaan worden gehaald. Onder de trap, achter in een kast of uit een hoek van de schuur. Oude tape, een verdwaalde bitjesdoos en spullen waarvan je niet precies meer weet waarom ze nog in je tas zitten. Voor Amber kwam het eerste echte hockeygevoel al voordat ze één bal had aangeraakt. ‘Toen ik berichtje over de eerste training las, dacht ik: Ja, we gaan weer beginnen. Je haalt je spullen weer uit de kast, verzamelt alles en stapt met je stick op de fiets richting het hockeyveld.’

Bij Kiki kwam dat besef bij het eerste bericht van de trainer. Fijne vakantie gehad? We gaan weer van start. En daaronder meteen een volle week. Dinsdag trainen. Donderdag trainen. Vrijdag trainen. Zondag een oefenpot.  ‘Toen dacht iedereen wel even: oh ja, we zijn weer begonnen. Alles moet aan de kant: we gaan weer hockeyen. Al die trainingen en wedstrijden voelen eigenlijk helemaal niet als verplichtingen. We vinden het gewoon leuk.’

Helemaal onvoorbereid begonnen beide teams niet aan de voorbereiding. Bij Naarden lag voor zes weken een schema klaar met vier trainingsmomenten per week. Een intensievere looptraining op maandag, kracht op dinsdag, donderdag opnieuw lopen en zaterdag een rustige sessie met wat sprintjes. Kiki hield zich daar behoorlijk netjes aan. ‘Ik heb hem best goed uitgevoerd.’ Dat gold niet voor iedereen. ‘Op vakantie is het natuurlijk ook gewoon lastig.’
Amber kreeg vanuit de nieuwe staf bij Alkmaar drie trainingen per week mee, met conditie, kracht en interval. Zelf zocht ze regelmatig met teamgenoten het veld op. Eerst shuttles lopen, daarna nog even een balletje slaan. En vervolgens een borrel. Teambuilding gaat ook in de zomerstop door.

Toch kun je nog zoveel kilometers maken, hockey blijft hockey. Dat merkte Kiki de ochtend na de eerste training. ‘Ik had echt spierpijn. Iedereen had er last van. Ook al heb je de hele zomer gerend, met hockey gebruik je toch andere spieren.’
Soms op verrassende plekken. ‘Ik kwam erachter dat je dus spierpijn in je handen kunt hebben.’
Ook conditioneel was het even schrikken. Sprintjes die een paar maanden geleden vanzelf gingen, voelden opeens een stuk langer. Een training later ging het gelukkig alweer beter. Bij Amber viel de schade mee. Geen extreme spierpijn, wel zware kuiten en een lichaam dat weer even moest wennen aan meerdere hockeytrainingen per week. De ochtend erna kwam ze wat stijf uit bed en ging vervolgens gewoon padellen. ‘Ik krijg juist veel energie van trainen’, zegt ze. Al zorgt die eerste trainingsweek ook meteen voor een ander besef: ‘Je denkt wel even: zo, dit was mijn zomervakantie dan weer.’

Nu moet het echte samenspelen nog terugkomen. Een aanname springt net iets verder van je stick dan gepland, een pass komt een halve meter achter iemand terecht en bij nieuwe teamgenoten moet je opnieuw leren waar ze lopen. Bij Alkmaar is dat dit seizoen extra zoeken. Vijf speelsters die al langere tijd onderdeel waren van Dames 1 zijn gestopt. Daar kwamen drie jeugdspeelsters, twee oud-speelsters en een speelster van buitenaf voor terug. Ook staat er een nieuwe coach voor de groep. ‘Het voelt echt als een nieuw hoofdstuk’, zegt Amber. ‘Je kent elkaar nog wat minder goed en moet weer aan elkaar wennen. Maar ik zie veel potentie in de nieuwe spelers.’
De komende weken gaat het dus niet alleen om conditie en balgevoel, maar ook om ontdekken wie diep gaat, wie de bal graag in de stick krijgt en bij wie je straks zonder kijken weet waar ze staat.

Bij Naarden is dat niet anders. Ook daar moeten nieuwe speelsters hun plek vinden en moet iedereen weer op elkaar ingespeeld raken. Kiki heeft ondertussen nog een ander probleem: haar oude schoenen zitten vol gaten en zijn volgens haar ‘zwaar aan vervanging toe’. Haar scheenbeschermers zijn na vijf jaar al wel vervangen. Op het veld begint ondertussen langzaam het vertrouwde gevoel terug te komen. De zware benen worden lichter, de bal blijft vaker aan de stick en nieuwe gezichten worden steeds bekender.

‘Ik ben de hele tijd erg excited om weer te beginnen’, zegt Kiki. ‘Ondanks de spierpijn krijg ik er juist een enorme energy boost van. We hebben zo’n leuke, hechte groep. Ik heb gewoon zin om te knallen.’ Voor je het weet, vult de groepsapp zich weer met oefenwedstrijden, rijschema’s en verzameltijden. Activiteiten worden in de weekeinden opnieuw om hockey heen gepland en die tas die wekenlang achter in de kast stond, heeft weer standaard een prominente plek om de gang.

De zomerstop is voorbij. De kuiten protesteren misschien nog een beetje, de schoenen zijn bij sommigen dringend aan vervanging toe en niet iedere shuttle uit het zomerschema is daadwerkelijk gelopen. Maar zodra de stick weer achterop de fiets ligt en de eerste bal tegen de plank klinkt, weet je genoeg.

We hockeyen weer.