Wachten van Jansen werd beloond: 'Wanneer was het nou woensdag?'

‘Ze heeft aan de bal mooie acties gemaakt. Corners gehaald. Ze was echt heel sterk. Eline heeft het heel goed gedaan. Knap hoe ze er meteen stond vandaag.’

Was getekend, bondscoach Raoul Ehren, nog geen tien minuten na de walk-over tegen Japan. Hij was bijna vaderlijk trots op Jansen, die de eerste twee wedstrijden van dit toernooi toekeek vanaf de tribune. De 21-jarige aanvaller hoort de complimenten bescheiden aan. ‘Dat is mijn taak’, zegt het talent voorzichtig. ‘Ik heb mij vooraf voorgenomen om elke kans die ik krijg met beide handen aan te grijpen. En dat is gelukt, volgens mij. Ik heb zó enorm genoten vandaag.’

De woorden komen recht uit haar hart. Als je Jansen aankijkt, weet je dat ze het meent. Ze wordt er wat emotioneel van als ze mooie momenten terughaalt na de wedstrijd. Emoties die voortkomen uit trots, maar ook uit de teleurstelling over haar reserverol in de eerste twee duels. ‘Dat is niet de meest makkelijke rol. Het spreekt voor zich dat je veel liever wilt spelen, dan dat je op de tribune zit. Toekijken is niet makkelijk, dat zal elke topsporter snappen. Daardoor ben ik extra blij dat ik er vandaag wel mocht staan.’

Dat wist de Utrechtse, die in december nog wereldkampioen werd met Jong Oranje, al een tijdje. Zo’n anderhalve week voor het toernooi had bondscoach Ehren al bepaald hoe de wedstrijdverdeling er voor de eerste drie duels uitzag. En dat Jansen tegen Japan de rol overnam van haar Kampong-teamgenoot Guusje Moes, die de eerste twee WK-duels tot de eerste achttien behoorde.

‘Het was voor mij fijn dat ik dat zo ver van tevoren hoorde. Daardoor was ik niet alleen teleurgesteld over die eerste twee wedstrijden, maar had ik ook iets om naar uit te kijken. De beloning kwam nog. Het zat steeds in mijn hoofd. Woensdag. Woensdag. Wanneer is het nou woensdag? Vandaag was het zover. Eindelijk.’

Voor de planning van haar persoonlijke fans kwam die duidelijke planning ook wel goed uit. Woensdag was het Wagener Stadion wederom uitverkocht bij Oranje en dat was voor een deel echt te danken aan de Eline Jansen-supporters. ‘Er zijn veel teamgenootjes van Kampong. Een paar studievriendinnetjes waren er. Een heleboel familie en andere vrienden waren er, dus bij elkaar zijn er tientallen. Op heel veel plekken zaten ze. Echt heel speciaal.’ Lachend: ‘We moeten ook niet te lang praten. Kan ik nog even naar hen toe.’

Haar dag was dus prachtig. ‘Al had ik wel heel graag nog op het scorebord gestaan’, verzucht Jansen, die een grote mogelijkheid kreeg - vlak na rust. Van dichtbij tikte ze de bal tegen de keeper van Japan. ‘Ik had een paar kansen. Een paar keer zat ik er heel erg dichtbij. Ik moet er ook niet te lang van balen: laten we die goal nog maar bewaren voor een ander moment.’

Ze liet aan het Nederlandse publiek zien dat ze verdedigers overhoop kan spelen met felle demarrages, heeft een goed schot en haalde ook een paar corners. Maar Jansen toonde ook aan dat ze een speelster is met lef en durf. Eentje die beslissingen durft te nemen. Want: in haar eerste WK-wedstrijd vroeg ze meteen een video-referral aan.

‘Ik dacht direct: die bal kwam op een voet. Maar ik wilde het wel even zeker weten. Gelukkig stond Freeke Moes in de buurt. Toen zij ook aangaf dat het een corner was, durfde ik wel naar de scheidsrechter te gaan..’ Ze lacht om het moment, dat goed afliep. ‘Gelukkig wel. We hadden het allebei goed gezien.’

Hoe haar toernooi verder loopt, dat is nog een vraagteken. Ze houdt er rekening mee dat haar speeltijd beperkt is. ‘Ik denk dat wanneer iedereen fit is, ik weer op de tribune zit’, schat ze in. ‘Maar we gaan het zien. Het toernooi duurt nog lang. En dit pakt helemaal niemand mij meer af.’