Waarom Elin Mantel het NK met twee gouden medailles verliet

En dus kreeg de talentvolle middenvelder twee keer een gouden medaille omgehangen. Bij onder-16 was ze tot voor kort zelfs aanvoerster, en hield ze samen met de kersverse captain Suze de Bruin de kampioensbeker omhoog. ‘Eigenlijk zit ik nog in B1, dus dat heb ik wel even meegevierd,’ lacht Mantel, die in de catacomben van HC Rotterdam even staat uit te hijgen van alle festiviteiten. ‘De A had tijdens het seizoen al wat blessures, dus ik deed al vaker mee, en nu bij het NK volledig. Dus ik vond het wel heel leuk dat ik die andere medaille toch ook nog kreeg.’

Mantel was al vroeg aanwezig, vertelt ze. ‘Mijn zusje zit in de C, ook bij HDM. Ook zij speelden op Rotterdam. Helaas verloren ze hun halve finale. Daarna ben ik doorgegaan naar de finale van de B om te supporten en toen mocht ik zelf nog spelen.’ Lachend: ‘Sorry, mijn stem is inmiddels een beetje schor.’

Ze komt uit een sportieve familie, want ook haar broertje speelt op hoog niveau. ‘Hij zit bij Sparta, voetbal dus. Maar waar dat bij ons alle drie vandaan komt… Mijn vader is wel sportief hoor, hij tenniste en voetbalde fanatiek. Mijn moeder zat op korfbal, maar dat was…anders.’

Dat ze nog niet lang bij Onder18 zit, is niet te zien aan het aantal minuten dat Mantel maakte in de finale. Vrijwel de hele wedstrijd vloog ze over het middenveld. ‘Ja, het is echt superbijzonder dat dat kan in dit team. Dat ze me niet op de bank laten zitten. Daar zat ik trouwens nog wel toen de 1-0 viel, in de eerste minuut. Dat was wel een lekker begin. En toen die 2-0, maar het ding is bij HDM dat we het altijd weer spannend maken. Daar zijn we goed in.’

SCHC kwam terug tot 2-2 en dwong shoot-outs af. ‘Maar toen we daarna in een kringetje gingen staan, was het nog steeds allemaal positief. Daar haalde ik zoveel vertrouwen uit.’ Toch miste Mantel de eerste shoot-out namens HDM. ‘Ik was wel gespannen, maar kreeg toen ik daar heen liep ook een laag zelfvertrouwen erbij. Ik ging ervoor, maar die keeper is hartstikke goed. Gelukkig hebben wij ook een wereldkeeper op goal staan (Lotte Mureau, red.), dus ik wist gewoon dat het goed zou komen.’

Het leverde Mantel haar tweede gouden medaille van de dag op. Na de beslissing rende ze, nadat ze met haar meisjes-A-team heeft staan juichen en knuffelen, naar de tribune, waar haar teamgenoten van de B haar omhelsden. ‘Ik ken eigenlijk iedereen, het ene jaar zit je bij de ene jaarlaag in het team, en dan weer bij de andere. We zijn allemaal vriendinnen. Volgend jaar komen er meer tweedejaars van de B van nu naar de A, dus dan zitten we weer bij elkaar.’

De talentvolle HDM-generatie waar Mantel deel van uitmaakt leverde haar voor de vierde (en oké, vijfde) keer de landstitel op. Grote dromen zijn er, maar ze durft ze amper echt te dromen. ‘Ik zit nu in Nederlands Onder 16. Dat is superleuk, daar heb ik het heel erg naar mijn zin. Het liefst wil ik dat natuurlijk doorzetten. Lekker veel toernooien spelen en misschien ooit in het Nederlands elftal komen.’ Het is even stil. ‘En mijn aller-, aller-, allergrootste droom is uiteindelijk de Olympische Spelen. Dat zou het perfecte plaatje zijn.’