Voetblessure zet Jip Dicke aan de kant: ‘Daar ging mijn zomer’

Ze houdt zich sterk aan de telefoon, twee dagen na de operatie aan haar linkervoet. ‘Het kan beter’, klinkt het met gevoel voor understatement. ‘Ik had me iets anders van deze zomer voorgesteld. Met de pijn valt het op dit moment mee, al kan ik vrij weinig. Ik loop op krukken. Heb hier een rolstoel staan. Dus veel vrijheid heb ik niet.’ De 23-jarige spits van SCHC is thuis bij haar ouders in Den Haag. Ze woont zelf in Voorburg, maar daar moet ze trappen beklimmen om binnen te komen. En dat is nu geen optie. 

Dicke had al wat onschuldige klachten aan haar voeten, zoals zij het zelf noemt. ‘Op de EHL bleek dat ik een stressfactuurtje had aan mijn linkervoet. Dat kon er al een hele tijd zitten. En rechts ging ik er soms ook heel even doorheen. Tijdens het inlopen voelde het soms wat stijf aan. Maar dat ging steeds snel weer over. Ik kon prima spelen en overal aan meedoen.’

Op aandringen van teamarts Conny van Bentum plande ze een scan in bij het ziekenhuis. Precies op de dag vóór die afspraak ging het mis op de training van Oranje. Ze schoot op doel. Maakte een doodgewone beweging, die ze tientallen keren per week doet. Er stond niet eens een verdediger bij de vijfvoudig international in de buurt. ‘Ik leunde met mijn gewicht op de zijkant van mijn voet. En daar brak het. Het voelde meteen heel slecht. Ik kon niet lopen en had veel pijn.’ 

Ze ging dus de dag daarna naar het ziekenhuis, maar nu met een acute klacht. ‘Ik had mijn middenvoetsbeentje gebroken. Het was al snel duidelijk dat de arts aan een operatie zat te denken. Ik hoopte toen nog dat we het anders op konden lossen. Want herstellen van een operatie kost tijd. En die tijd, die had ik niet.’

De klap

Uiteraard dacht ze meteen aan het WK. Ze had nog maar twee maanden om te herstellen voor het toernooi, dat op 15 augustus begint. De teleurstelling bij Dicke was dan ook groot, toen bleek dat ze echt onder het mes moest. ‘Er moest een plaatje in mijn linkervoet worden gezet, anders zou ik constant klachten houden. Alles bij elkaar zou het drie, vier maanden gaan duren. Shit. Daar ging mijn zomer. Het WK, mijn grootste doel van dit jaar. Dat was echt een klap.’

‘Ik was in het ziekenhuis met mijn moeder en zus Pien. Ik was vooral vrij stil. Wilde het eigenlijk niet over de blessure hebben. Ik was niet mezelf. Er kwam niet veel uit. Ik kwam ook tot de conclusie dat ik de komende tijd vrij weinig kon. Ik zit nu eerst een maand in allerlei verschillende soorten gips. Dan gaat de tijd langzaam, hoor. Zit ik hier maar met mijn been omhoog.’

Een jaar geleden beleefde Dicke ook al zo’n beroerde zomer. Toen ging door een hamstringblessure het EK aan haar voorbij. Dat gold eerder dat seizoen ook voor de EHL en de halve finales van de play-offs. ‘Als ik heel erg eerlijk ben, maakt me dat wel een beetje angstig. Het gebeurt mij te vaak dat ik op een belangrijk moment geblesseerd ben. In de winter of in de eerste seizoenshelft heb ik nooit iets. Wie breekt nou haar voet terwijl ze gewoon op goal schiet? Ik heb niets anders gedaan dan anderen’, vertelt de aanvaller, bij wie ook een stressfactuur in haar rechtervoet werd geconstateerd. 

Het hartje van zus Pien

Zaterdag was het gebaar van haar zus Pien mooi, na haar goal tegen Spanje. Een hartje, richting haar zusje die op krukken in het publiek stond. ‘Ze had vooraf al beloofd dat ze ‘iets’ voor mij zou doen, als ze scoorde.’ Lachend: ‘Maar ja, dan is het altijd maar afwachten of dat ook gebeurt. Ik ben zo’n belofte zelf ook weleens vergeten. Ze wist waar ik stond en keek mijn kant op. Heel lief van haar.’

Nu zit er niets anders op voor Dicke dan van een afstandje haar teamgenoten te volgen. ‘Ik vind het lastig om naar wedstrijden te kijken. Dat is best confronterend. Ik mis de meiden en het samen zijn. Met elkaar naar een doel toewerken, wat ik niet mee ga maken. Dat besef komt nu, een paar dagen na de operatie. Eerst zit je vol met bezoek en belletjes. Daarna ben je bewuster van je situatie.’

De komende maanden moet Dicke dus rusten en herstellen. ‘Ik ben al blij dat ik maandag weer naar de sportschool mag. Want mijn bovenlichaam mag ik gewoon trainen. Maar daarin moet ik ook niet doorslaan. Anders word ik een soort Hulk, haha.’ En verder moet ze geduld hebben. ‘Al denk ik altijd dat ik sneller kan herstellen dan de arts zegt. Zo eigenwijs ben ik ook wel weer.’