Victoria zakt dieper weg: 'Ik wilde niet elf nieuwe spelers halen'

Dat het menens was, bleek 3,5 minuut voor tijd. Keepster Amber Klijsen werd, ondanks een handjevol schitterende reddingen, naar de kant gehaald voor een extra veldspeelster. Do or die, nu of nooit. HGC had diep in het derde kwart uit een strafbal de leiding genomen. Voor Victoria was het zaak om in de slotfase op zijn minst nog een punt uit het vuur te slepen. Daarmee zou het gat met de nummer elf beperkt zijn gebleven tot vier punten. Maar zelfs toen de thuisploeg de laatste kaarten op tafel legde, bleef het aanvallend angstvallig stil.

'We creëren niks en halen zelfs niet één corner', is de bittere conclusie van coach Sjoerd Woelders. Hij doet zijn verhaal in het clubhuis, waar de eerste gevoelens al zijn ingedaald, terwijl hij een slok neemt van zijn biertje. ‘Voor de teleurstelling’, grapt hij. Want frustrerend is het wel. Hockeyend kan Victoria prima mee. Sterker nog: het veldspel was zondagmiddag beter dan dat van HGC. 'En dat is gewoon heel zuur', vertelt Woelders. 'Er stond veel druk op deze wedstrijd. We durfden dingen niet, terwijl we gewoon schijt hadden moeten hebben.’

Claire Moerman en Eva van der Stap kregen voor rust allebei de ruimte om uit te halen. Het waren meteen de enige twee momenten waarop HGC even achterom moest kijken. Maar beide schoten misten hun bestemming. De bal vloog niet eens tussen de palen door, waardoor keepster Julia Reimerswaal niet in actie hoefde te komen. 'Ik denk dat wij erg moeten wennen. De afgelopen weken was het heel erg open. Waren er ruimtes bij de tegenstander. Maar vandaag was het weer heel compact. HGC hield het klein en dat hebben we al een half seizoen niet meer meegemaakt.’

De puntloze hekkensluiter ging dit seizoen inmiddels al tien keer onderuit, twee keer zoveel als in het hele vorige seizoen in de Promotieklasse. Ook de teller van het aantal tegendoelpunten loopt met 42 inmiddels flink op. 'Dan kunnen we komende week wel gaan oefenen met spitsen in een drukke cirkel, maar dat is voor aankomende zondag tegen SCHC helemaal niet relevant. Een aanvallende, volle cirkel gaan we tegen zo’n tegenstander helemaal niet meemaken.’

Het is iedere week weer iets anders. 'Moeten we telkens weer aan iets nieuws wennen', zegt Woelders. Toch ziet hij absoluut progressie. 'Als je ons vergelijkt met de eerste wedstrijd van het seizoen, zijn we veel verder. Hebben we een eigen spel, overkomen ons dingen niet meer. Gaan we niet meer mee in wat de tegenstander doet. Maar ook de concurrentie maakt stappen. Iedereen groeit gedurende het seizoen. Bij ons moet alleen alles tot in de puntjes kloppen om resultaat te boeken.’

Van dikke tranen, verdriet en diepe teleurstelling was zondag niet echt sprake. De teneergeslagen speelsters die er vorig weekend na de wedstrijd tegen Bloemendaal wel waren, ontbraken nu. Terwijl juist dit het zespunten-duel was. 'Je weet dat je met zeven punten achterstand en nog maar één wedstrijd te spelen in de eerste seizoenshelft, het heel zwaar hebt. Als je naar de standenmotor kijkt, was dit absoluut do-or-die.' Maar opgeven doet de coach niet. 'We hebben nog twaalf wedstrijden te spelen. Hebben een paar wedstrijden gehad waarin we heel dichtbij waren. Als we die in de return toch om kunnen draaien… Wie weet.’

De play-outs zijn het doel. Althans, liever nog eindigt Victoria als negende, zodat het ook die ontsnappingsroute niet nodig heeft. Maar met een achterstand van zeven punten op nummer elf lijkt dat absoluut een mission impossible. 'Als we er maar in blijven. Dat moet ook het doel blijven, want anders kunnen we net zo goed nu al stoppen. Maar we hebben wel wat kleine dingetjes nodig. De sfeer is in de groep echt nog wel goed. Een beetje zelfvertrouwen zou welkom zijn.’

Dat waren problemen die vorig seizoen nauwelijks speelden. Logisch ook, want als je in een heel seizoen maar vijf keer verliest, is er weinig om over te klagen. Maar toen in mei de champagnekurken knalden, keek Woelders al verder vooruit. Een kwaliteitsimpuls kon in de Hoofdklasse immers geen kwaad. 'Maar ik wilde niet het hele team verbouwen. Het idee was niet om elf nieuwe te halen.’

Op de transfermarkt bleek de status van promovendus echter een handicap. 'Als je kan kiezen tussen een ploeg die promoveert of een club die al langer in de Hoofdklasse speelt, is de keuze snel gemaakt', zegt de coach. Bovendien viste Victoria in dezelfde vijver als concurrenten HDM en HGC, die ook op zoek waren naar versterking. 'En zij hebben beiden een stuk of tien nieuwe spelers. Wij hebben er eentje die is teruggekeerd en twee nieuwe namen. Dat is het.’

De loonstrookjes lagen ook niet klaar. Voor het geld hoefde je niet naar Kralingen te komen. Toch heeft de club na de promotie wel degelijk geïnvesteerd. 'We krijgen nu iedere trainingsavond te eten. Dat was vorig seizoen maar één maaltijd. De club wil dat de meiden zich op het hockey focussen, dus hoeven ze niks extra’s te doen voor de club. En qua spullen hebben ze dit seizoen ook meer gehad.’

Meer spullen en extra avondmaaltijden: het zijn stappen vooruit, maar op het veld moet het uiteindelijk gebeuren. Er zal iets moeten veranderen om een troosteloze terugkeer naar de Promotieklasse te voorkomen. 'Ik hoop dat het een keer de goede kant op valt. Dat is een boost voor het zelfvertrouwen. We moeten het als team blijven doen. Want wij hebben nou eenmaal geen internationals die vijf man uitdollen. Maar we gaan er alles aan doen om ervoor te zorgen dat het onderin spannend blijft.'