Verga: ‘Voor je het weet sta je op zondagmiddag in de IKEA’

‘Voordat je het weet, sta je op zondagmiddag om drie uur met je vrouw en twee kinderen in de IKEA om meubels uit te zoeken. Watch it. Het is zo voorbij. Dat zeg ik soms tegen de jongens, om aan te geven dat dit een unieke tijd is. Hier moet je van genieten. En dat geldt ook voor mijzelf. We spelen in de mooiste competitie ter wereld, met misschien wel het hoogste niveau ooit.’

Hij coachte al in de Hoofdklasse toen een groot deel van zijn huidige selectie nog niet eens geboren was. Won Europacups, landskampioenschappen, stond zelf als Argentijns international op de Olympische Spelen en werd een clublegende bij Almere. Verga hoef je niets meer te vertellen. Maakte alles al mee.

En toch spat de passie er nog steeds vanaf bij de gelouterde coach, die bevlogenheid als middle name heeft. Verga lacht, schreeuwt, knuffelt, maakt grapjes en geeft en zich volledig over aan zijn hockeyliefde. Inderdaad, ook op die donderdagavond die winters aanvoelt. Ook niet als er niemand meer over het veld loopt. En het al na tienen is.

Hij zag donderdag hoe Kampong prima meedeed tegen Oranje-Rood, de ploeg die vorig seizoen de Hoofdklasse domineerde. Nadat de Utrechters hun kansen niet afmaakten, sloegen de bezoekers uit Brabant wél toe. ‘Vooral de tweede goal hakte er mentaal in’, stelde de coach na afloop in zijn dug-out.

Die viel aan het eind van het derde kwart, nadat OR vlak voor rust de leiding nam. Verga moest denken aan zijn eigen verleden als international. ‘Toen ik zelf nog international was, speelden we met Argentinië tegen de topteams uit de wereld, zoals Nederland. Zaten we echt lekker in de wedstrijd. Zagen we dat tegenstanders begonnen te zweten en te schreeuwen.’

‘Dan kwamen er ineens twee corners van Floris Jan Bovelander. En stond je terwijl je je echt goed voelde, toch op een 2-0 achterstand. Poeh.’

Die achterstand liep Kampong nog bijna in. 58 seconden voor tijd sleepte Jip Janssen de 2-1 binnen en opeens was het geloof terug. Janssen mocht zelfs nog een keer aanleggen, maar die poging werd van de lijn geplukt door OR-lijnstop Arthur de Sloover. ‘Ik vind het knap dat we nog zo goed terugkwamen in de wedstrijd. Dat kan deze groep, dat lieten we dit seizoen al vaker zien. Dat is moeilijk trainbaar. Natuurlijk hebben we ook internationals, maar verder staat er een jonge groep.’

Een groep die clublegende Sander de Wijn (gestopt) en wereldspits Duco Telgenkamp (naar Amsterdam) zag vertrekken. De selectie werd verrijkt met de talentvolle broertjes Juup en Peppe Veen die overkwamen van Schaerweijde en voormalig jeugdinternational Dylan Lucieer, die op een zijspoor was beland bij Rotterdam.

‘Sander was heel moeilijk te vervangen. Dat was hetzelfde toen David Harte hier wegging. Dat zijn iconen’, weet Verga. ‘En Duco…ik vind het vreselijk dat hij weg is. We hebben gekeken hoe we zijn vertrek zouden opvangen. Moesten we nog iemand halen? En tegen welke prijs? Uiteindelijk hebben we besloten om het met de jonge spitsen te doen die er nu staan. Met de vijf of zes aanvallers die we nu hebben, willen we het aantal goals halen dat Duco in zijn eentje maakte. Dan zijn we er ook.’

Vijftien veldgoals maakte Telgenkamp vorig seizoen voor Kampong. Een aantal dat nu bij elkaar gebracht moet worden door opkomende talenten als Finn van Bijnen, Hidde Plantenga en Peppe Veen. ‘Dat weten ze. Dat is de situatie. Ik vind dat ik een slechte coach ben, als ik nu zeg: Finn jij moet nu in je eentje al die goals maken. Misschien doet-ie het wel, hè. Het is alsof je naar het casino gaat en al mijn geld op één getal zet. Als ik win, is het fantastisch. Als ik verlies, ben ik de lul. Die rugzak met goals dragen we daarom met z’n allen voorin. Dat past ook bij de club, er moet hier ruimte zijn voor talent.’

Ondertussen loopt er natuurlijk ook nog genoeg ervaring rond. Kampong telt zes spelers die op het afgelopen WK actief waren, vijf bij Nederland en eentje - keeper Luis Calzado - bij Spanje. Vorig seizoen wonnen zij de EHL, maar in de Hoofdklasse vielen de prestaties tegen. De play-offs raakten al heel snel uit het zicht en de ploeg eindigde slechts als zevende.

Met minder ervaring en kortetermijnkwaliteit zijn de ambities nog steeds hoog. Van een bouwjaar wil Verga niets weten. ‘Nee, nee, nee. Onze doelstelling is het halen van play-offs. Dat kan en dat moet. Dat we jong zijn is geen excuus, natuurlijk niet. Maar iedereen weet: zeven teams doen mee om die vier plekken. En daarin zijn de verschillen heel klein.’

Verga kijkt nog eens om zich heen. In de dug-out waar het tien minuten daarvoor nog krioelde van de spelers. En waar nu geen stick of hockeytas meer te vinden is. ‘Ik had het graag anders gezien vanavond. Maar ik ben ook superblij dat ik hier sta. Dat ik dit nu nog mag doen. In de Hoofdklasse, met deze jongens op deze club. Dat vind ik fantastisch.’

‘Misschien is dit wel het laatste jaar dat ik een team coach. Ik ben 67. Het kost mij ook veel energie. Ik wil hierna niet meer zoeken naar een nieuwe uitdaging. Ik wil thuis lekker niets doen, als dit klaar is. Een beetje fietsen. In de keuken staan. That’s it.’

‘Maar nog steeds op zondagmiddag niet naar de IKEA.’