Veere ter Horst bekroont sprint met droomgoal: 'Wat gebeurde er?'

Vier minuten waren er gespeeld in het laatste kwart toen Ter Horst ineens vertrok. Vanaf eigen helft zag de 20-jarige speelster van Kampong de ruimte aan de rechterkant liggen. Ze zette aan voor een sprint, ontving de bal en combineerde op weg naar het doel met Iris de Kemp. Ter Horst kreeg de bal precies terug in haar loop. Zonder aarzeling haalde ze uit. De flats vloog tegen de touwen: 3-0. Het was de aanval waarmee Jong Oranje de halve finale definitief in het slot gooide.

Pas na afloop besefte ze wat er zojuist was gebeurd. ‘Dat is mij echt nog nooit overkomen’, lacht ze. ‘Op het juiste moment gebeurde het ineens. Als centrale verdediger trek je niet zo vaak zo’n sprint. En als je er dan bent, moet je je kans ook pakken.’

Tijdens de actie dacht ze nauwelijks na. Alles ging op gevoel. ‘Ik kreeg de bal met veel ruimte en mijn eerste reactie was gewoon: gáán. Daarna riep ik naar Iris: "Leg maar terug." Dat gebeurde precies. Toen kreeg ik de bal terug en dacht ik alleen nog: laat ik hem maar flatsen.’

Pas toen ze weer op de bank zat, drong de impact van haar actie echt door. ‘Ik dacht: wat is er eigenlijk gebeurd? Iedereen kwam naar me toe en toen besefte ik pas dat ik iets heel moois had gedaan. Tijdens het juichen wist ik niet eens hoe ik moest reageren.’

Het doelpunt was uitzonderlijk, maar typeert Ter Horst niet. Haar waarde voor Jong Oranje zit juist in haar betrouwbaarheid. Als vice-aanvoerder vormt ze al het hele toernooi een van de ankers van een defensie die in vier wedstrijden slechts drie treffers incasseerde. Waar anderen opvallen met goals of acties, onderscheidt Ter Horst zich vooral door haar rust, positionering en verdedigende zekerheid.

Zelf schuift ze de complimenten liever door naar haar ploeggenoten. ‘Ik kreeg hem geweldig aangespeeld en perfect teruggelegd. Beter kun je het als verdediger niet krijgen. Zij gaven mij eigenlijk mijn moment van glorie. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste.’

Ook het succes van Jong Oranje schrijft ze niet toe aan individuele kwaliteiten, maar aan het collectief. ‘We blijven vasthouden aan onze structuur. Als iedereen doet waar zij goed in is, ontstaan er overal verbindingen en wordt het heel moeilijk om ons uit elkaar te spelen. Dat geeft ontzettend veel vertrouwen.’

Die rust probeert ze ook zelf uit te stralen. ‘Ik wil mijn teamgenoten beter maken. Ik probeer vertrouwen te geven en iedereen de bal te geven.’

Hoeveel hockey voor haar betekent, blijkt even later uit haar woorden. ‘Mijn hart en ziel zitten in deze sport. Ik sta hier met mijn beste vriendinnen op het veld, mijn ouders en broers staan langs de lijn. Dit is waar ik voor leef. Misschien word je dan wel beloond met zo'n moment.’

Juist omdat hockey zo veel voor haar betekent, leerde Ter Horst de afgelopen jaren omgaan met de keerzijde daarvan. Ze schakelde de hulp in van een sportpsycholoog.

‘Ik kon mezelf heel makkelijk de put in praten. Dan bleef ik hangen bij één fout, terwijl de rest van de wedstrijd misschien juist heel goed was. Nu leer ik die gedachten herkennen en naast me neer te leggen.’

Die gesprekken leerden haar niet alleen anders naar fouten te kijken, maar ook meer vertrouwen te hebben in zichzelf. ‘Ik vind het alleen maar sterk om hulp te vragen. Daardoor heb ik veel meer rust gekregen en kan ik veel beter accepteren wie ik ben en wat ik kan.’

Met meer vertrouwen in zichzelf én vertrouwen in het collectief rest Ter Horst nog één opdracht: de finale. ‘We moeten doen wat we vandaag hebben gedaan. Goed herstellen, vasthouden aan onze structuur en met elkaar de armen inhaken. Als wij spelen zoals we kunnen, laat het dan maar komen.’

Mocht Jong Oranje zaterdag opnieuw winnen, dan blijft niet alleen die verrassende solo tegen Duitsland in het geheugen gegrift. Dan krijgt het toernooi ook de beloning waar Ter Horst en haar ploeg al weken naartoe werken: Europees goud.