Veenendaal na pijnlijke shoot-outs: ‘Kunt ze niet allemaal winnen’

‘Je kunt nog zo goed zijn in shoot-outs en de laatste vijf, zes series hebben gewonnen. Dat is geen garantie. Je kunt niet elke serie winnen’, reageerde Veenendaal na afloop in de mixed zone op het veld. ‘Ik had vooraf vertrouwen in een goede afloop, was net als altijd goed voorbereid. Maar de Argentijnen namen de shoot-outs gewoon heel goed.’

Terwijl Veenendaal de pers te woord stond, vierde Las Leonas aan de andere kant van het veld luidruchtig feest met hun achterban. Er werd gezongen en gedanst. Hoe anders was dat bij Veenendaal. De tranen van direct na afloop waren opgedroogd. Maar haar blik was leeg, haar gezicht stond somber.

‘Het is raar om met Oranje te verliezen. Dat gebeurt bijna nooit. Het is de eerste keer dat ik met Oranje een finale verlies. Ik kan je vertellen dat dat niet fijn voelt. Ik ben nog steeds een beetje lamgeslagen. We hadden als doel om hier wereldkampioen te worden. Als dat dan niet lukt, is dat het allervervelendste gevoel wat er is. Het doet pijn, maar ik denk dat het ook even nodig heeft om echt binnen te komen.’

De finale tegen Argentinië leek lange tijd juist een wedstrijd waarin Veenendaal opnieuw een hoofdrol kon pakken. Oranje was voor rust beter en kwam vlak voor rust op voorsprong. ‘Ik heb in de eerste helft amper een bal gehad.’

Dat veranderde na rust. Argentinië drong Nederland steeds verder terug en verzamelde de ene na de andere strafcorner. Met Agustina Gorzelany aan het kanon betekent dat alarmfase één. Veenendaal kent de Argentijnse verdediger goed. Twee jaar geleden waren ze ploeggenoten bij Amsterdam. ‘Dat is een voordeel. Ik ken haar corner.’

Dat bleek. Argentinië ging een aantal keer slordig om met de aangeef en stop, maar als Gorzelany wél kon aanleggen, stond Veenendaal in de weg. Tot twee keer toe had ze met haar klomp een bekwaam antwoord op de sleeppush. Beide keren balde Veenendaal na haar redding haar vuist en schreeuwde ze het uit.

Zes minuten voor tijd ging het alsnog mis. De corner van Gorzelany werd uitgelopen, maar de terugkaatsende bal werd door María Granatto over de naar de grond gegane Veenendaal geslagen. ‘Met een beetje geluk heb ik hem nog.’

Na afloop zocht Veenendaal haar voormalige ploeggenoot Gorzelany nog even op. Ondanks alle teleurstelling kon er een plaagstootje vanaf. ‘Ik zei tegen haar: je hebt niet tegen mij gescoord. Toen zei zij: dat is ook logisch, je bent de beste keeper van de wereld.’

Als Veenendaal eraan terugdenkt, verschijnt even een voorzichtige glimlach op haar gezicht. Daarna valt ze weer stil. Spraakzaam is de doorgaans aimabele goalie op dit moment niet. Daarvoor is de teleurstelling te groot. Voor haarzelf, voor haar ploeggenoten en voor al die fans. Maar in het bijzonder voor haar vaste kamergenoot Xan de Waard.

Voor de middenvelder was de WK-finale haar 252ste en laatste interland. ‘Ik baal echt voor haar. Ik had haar zo graag een afscheid met een wereldtitel gegund. Natuurlijk hebben we het daar in de aanloop naar de wedstrijd over gehad. Het mocht niet zo zijn.’

Ook bondscoach Raoul Ehren had vooraf met vertrouwen naar de shoot-outs gekeken. ‘We hadden van tevoren alles goed doorgesproken. De vijf nemers stonden vast en Pien (Sanders, red.) zou beginnen. Ik denk dat ze een goede shoot-out maakt. Alleen gaat-ie net naast. Dat is natuurlijk geen lekker begin.’

Daarna ging het snel mis. Argentinië benutte de eerste twee pogingen, terwijl Nederland ook de tweede shoot-out miste. Oranje kwam die achterstand niet meer te boven.

‘Zij scoren daarna onder andere heel knap in de rebound, nadat Anne de shoot-out in eerste instantie goed pakt. Dan wordt de mentale druk voor de anderen ook groter’, aldus Ehren.

Nederland bezweek uiteindelijk onder die druk en ging kopje onder in het eigen Wembley van het hockey. Voor velen was dat een enorme verrassing. Voor Ehren misschien iets minder.

Sinds hij bondscoach is, benadrukt hij geregeld dat de prestaties van Oranje niet als vanzelfsprekend moeten worden beschouwd. Nederland had sinds de olympische finale van 2016 immers ieder groot titeltoernooi gewonnen waaraan het deelnam. Tien jaar lang verloor Oranje bovendien geen enkele knock-outwedstrijd op een WK of Olympische Spelen. Uitgerekend in eigen huis kwam aan die ongekende reeks een einde.

‘Zolang wij alles winnen, doet iedereen een beetje lacherig over het vrouwenhockey’, zegt Ehren. ‘Je ziet vandaag dat dat winnen echt niet zo gemakkelijk is.’