Van ziekenhuis naar gelukschoenen: de wonderlijke EHL van Pien Dicke

Wellicht doen we er goed aan om het wonderlijke verhaal van Pien Dicke even chronologisch te vertellen. Eigenlijk verliep het EHL-programma gewoon volgens plan voor de international. Totdat ze vrijdag vlak voor rust in de kwartfinale tegen Braxgata een bal vol op haar teen kreeg.

Natuurlijk had ze pijn. Ze wist stiekem wel dat er iets niet helemaal goed was. ‘Ik heb weleens vaker botbreuken gehad’, klinkt het nuchter. ‘Ik wilde mijn schoen ook helemaal niet uitdoen. Mijn teen was paars. Maar dat betekende eigenlijk niets voor mij. Ik heb ook mijn grote teen een keer gebroken, daar moest ik zelfs aan geopereerd worden. Ik wilde hoe dan ook door tijdens de EHL. Dat was voor mij heel duidelijk.’ En voor de clubarts? ‘Haha, dat weet ik niet. Die had geen keus, wat mij betreft.’

'Gaan jullie allebei maar mee naar het ziekenhuis'

Ze ging nog wel even met de arts naar het ziekenhuis in Utrecht. Even een foto laten maken. In diezelfde auto zat vrijdagavond ook haar zusje Jip, die tegen Braxgata vol onderuit werd geveegd en een stick net boven haar voet kreeg. ‘Ze zeiden in onze staf: gaan jullie allebei maar mee, voor de zekerheid. We moesten beiden een foto laten maken. Bij Jip was het vooral een grote zwelling, bij mij dus een breukje. Maar wel een waarmee ik verder kon.’

‘Bij Jip was er ook iets meer paniek, omdat ze vorig jaar ook de EHL miste. Ze wilde natuurlijk niet dat dat weer zou gebeuren. Maar gelukkig werd ze vanochtend zonder last wakker. Het kwam goed. Bij ons allebei.’

De magische schoenen

Dat kan je achteraf zeker stellen. Minder dan een etmaal later was alle twijfel helemaal verdwenen. Al had de oudste Dicke nog wel een probleempje op te lossen. ‘Mijn teen was vrij dik geworden door de klap. Ik paste daardoor niet meer goed in mijn schoen. Ik had een halve maat groter nodig.’ De oplossing was snel gevonden. ‘De moeder van mijn teamgenootje Isa van Heerde werkt bij mijn sponsor Adidas. Ik geloof dat zij de schoenen die ik nu aanheb, heeft meegenomen van kantoor. Voor de wedstrijd heeft ze die schoenen bij ons gebracht. Heel fijn natuurlijk.’

De droomfinale

Direct daarna is ze weer terug in de realiteit. ‘Ik baal wel een beetje van die andere kwarten. We spelen met zo’n voorsprong natuurlijk iets behoudender. Maar het is wel voor iedereen een hele saaie wedstrijd geworden. Al lag dat niet alleen maar aan ons. Zij deden helemaal niets, terwijl ze met 3-0 achterstonden.’

Het gaf ook het krachtsverschil aan tussen beide halvefinalisten. Bij SCHC gingen de gedachten natuurlijk al richting maandag. Naar de kraker. De tegenstander was immers al bekend, omdat Den Bosch zich eerder op de dag al plaatste voor de eindstrijd. Een droomfinale, beaamt Dicke. ‘Ja, hier op Den Bosch, met veel publiek erbij. Dat wordt heel mooi. We hebben er vooral veel zin in. We waren vandaag meer ontspannen dan woensdag in de achtste finale. We groeien in het toernooi en dat is fijn.’

Het gaat Dicke er niet alleen om wat er beter moet en kan. ‘We moeten er juist met elkaar van genieten. Dat gun ik ook de jonge meiden. We hockeyen op een EHL, daar mag je heel blij mee zijn. Als het 6-1 staat in onze eerste wedstrijd, kan je gaan haten op alles wat niet goed gaat. Maar kijk ook even waar je staat. Dat is gewoon mooi.’

Haar gelukschoenen houdt ze in ieder geval nog even aan. ‘Die andere kan ik maandag nog niet dragen. Een half maatje meer is dan echt nog wel nodig.’