Van Telgenkamp tot de kelder: vijf eyecatchers in de Hoofdklasse (m)

Eind januari was de meest spraakmakende transfer van het nieuwe Hoofdklasse-jaar al duidelijk. Duco Telgenkamp speelt dit seizoen niet meer in het korenblauwe shirt van Kampong, maar in het wit-zwart-rood van Amsterdam. Een international die van de ene topclub naar de andere gaat, dat zien we zelden.

Telgenkamp is een garantie voor bombarie. Uiteraard voor doelpunten. In vier jaar tijd maakte de Haagse spits - die in 2022 overkwam van HDM - 51 goals in Utrechtse dienst. Dat waren op drie goals na allemaal veldgoals. Het maakt Telgenkamp met Thierry Brinkman de ‘velddoelpunten topscorer’ van de laatste vier seizoenen.

Maar natuurlijk is er ook die andere, onbezonnen kant van die killer in de cirkel. Die van de bodycheck op het WK tegen Spanje. Van het denigrerende tikje op de helm van Jean-Paul Danneberg na de olympische finale. Ook dat zit in het spel van de spits opgesloten, die al een bezienswaardigheid was maar nu echt uit kan groeien tot een attractie. Zeker met prachtige spelers als Floris Middendorp en de Cassiem-broers om hem heen.

Hij was zeker niet de eerste optie. Maar daags na de gewonnen NK-finale werd het bericht alsnog ronkend naar buiten gebracht. Jeroen Hertzberger staat in het seizoen 2026/2027 aan het roer bij zijn Rotterdam, waar het clubicoon zelfs zijn eigen tribune heeft. De vereniging waar hij in 2025 met tegenzin en tranen in zijn ogen zijn loopbaan als speler afsloot, na 22 jaar trouwe dienst.

Vorig seizoen viel de Hoofdklasse-topscorer aller tijden nog een paar keer in. Dit seizoen staat-ie op de spelerslijst, maar is hij toch vooral de hoofdcoach die met zijn team voor titelprolongatie gaat. Absoluut geen makkelijke job voor de onervaren coach die op de bank alleen meters maakte als assistent bij Frankrijk.

Extra uitdaging: Rotterdam begint met drie krakers. Achtereenvolgens speelt de kampioen tegen Bloemendaal, Amsterdam en Den Bosch. Dat is simpelweg een loodzware seizoensstart.

Niet de grootste naam, wel de opvallendste rentree. In 2024 stopte Marlon Landbrug met tophockey. Hij had toen net de EHL gewonnen met Pinoké, het jaar daarvoor werd de spits landskampioen met de Steekneuzen. De aanvaller was geknipt voor de voorhoede, maar bleek dat ook te zijn voor het kappersvak.

De hockeyende barber, goed voor drie interlands, keerde na twee jaar afwezigheid plots terug uit zijn hockeypensioen. Niet in de hoofdstad, maar bij promovendus SCHC. Daar kunnen ze een ervaren voorhoedespeler goed gebruiken in de strijd tegen degradatie. Zondag was er nog geen glimp op te vangen van deze spraakmakende nieuweling: op de laatste dag van het ABN AMRO Hockey Weekend keek Landbrug geblesseerd toe.

Ambities koestert Klein Zwitserland al jaren. Eigenlijk al sinds 2021 toen Tom Craig, Matt Swann en Tim Brand werden aangetrokken. Maar behalve een prachtig eerste half jaar (begin 2022 stonden ze derde) leverden die investeringen uiteindelijk weinig op. De roemrijke Haagse club, die tussen 1977 en 1984 acht keer op rij kampioen werd, was de afgelopen vijf jaar niets meer (of minder) dan een middenmoter. Drie keer werden ze zevende, tweemaal achtste.

Maar…het zou ons niet verbazen als KZ dit seizoen meer kleur op de wangen krijgt. De selectie werd voorzien van een internationale topspits, die in de Hoofdklasse zijn sporen al heeft verdiend. Dat is Nieuw-Zeelander Sam Lane die in anderhalf jaar bij Oranje-Rood liefst 31 keer scoorde. Met de komst van Karst Timmer en Sheldon Schouten is de ploeg twee gedegen Hoofdklasse-spelers rijker.

Bovendien kijken we uit naar de kans die Olivier Paalman krijgt onder de lat. De extraverte Amsterdammer is bij KZ de opvolger van Koene Schaper. Tel daarbij de drie Argentijnse internationals en cornerspecialist Aki Käppeler op en er staat een elftal dat zomaar kan uitgroeien tot de verrassing van dit seizoen.

Het is geen geheim dat het dringen is aan de top. Dat er zeven, met KZ erbij misschien wel acht teams strijden om een plek in de play-offs. Dat zeggen we elk jaar. Dit seizoen is dat niet anders. Maar laten we ook de kelderstrijd niet vergeten. Want waar de topteams elkaar de tent uitvechten, geldt dat ook voor de vier onderste teams. Een subcompetitie tussen de ploegen zonder grote namen, in de schaduw van alle internationale toppers. De belangen zijn groot: de beste ploeg - de nummer negen - handhaaft zich direct, nummer tien en elf spelen play-outs en de hekkensluiter degradeert direct.

Schaerweijde was vorig seizoen kampioen van die top vier. In Zeist ontsprongen ze met een bij elkaar gescharrelde ploeg degradatie en eindigden ze als negende. Een prestatie waar coach Razwan Ahmed nu nog steeds een lach van op zijn gezicht krijgt. Zijn ploeg moet dit jaar opnieuw keihard knokken voor lijfsbehoud. In dat schuitje zit HDM - vorig seizoen tiende - ook. Traditiegetrouw gaat die vlieger eveneens op voor promovendi SCHC en Tilburg. Die laatste ploeg raakte op weg naar de Hoofdklasse zijn corner en aanvoerder kwijt: Pim Haring en Felix Gulinck. Hoe zwaar dat verlies weegt? Dat weten we begin mei, als alle beslissingen vallen.