Ze moest maandag met Oranje tot het gaatje gaan om de tweede zege van het WK veilig te stellen tegen Australië (4-2). Renée van Laarhoven ging voorop in de strijd en belandde opvallend vaak in de cirkel van de tegenstander. Het past naadloos in haar plaatje als co-captain van dit Nederlands elftal.
Van Laarhoven: 'Niet achterover leunen, maar iedereen ophypen'
:format(webp)/media/7a340a91-a6a8-467c-b534-5e367f6efa77/wv2026_wv2r1100.jpg)
Willem Vernes
Vlak na het half afgemaakte ererondje meldt Van Laarhoven zich bij de pers. Ze neemt een flinke slok uit haar bidon en slaakt een tevreden zucht. ‘Het was strijden vandaag’, klinkt het met een grijns. Totaal onverwacht kwam dat niet voor de Brabantse. ‘We weten dat dit kan gebeuren tegen Australië. Als je snel scoort, kan je er ruim overheen vliegen. Maar het kan ook een lastige wedstrijd geworden, zoals vandaag.’
En ook zoals in de Pro League, waar Nederland gelijkspeelde tegen de Aussies - en uiteindelijk de shoot-outs verloor. ‘Australië speelt heel erg opportunistisch, wat eigenlijk heel leuk is. Maar daardoor kunnen ze ook een goal maken. Meestal hebben we tegenstanders die lager op het veld staan, zoals Chili. Het lijkt daardoor misschien een stroeve overwinning, maar we zijn wel echt getest.’
Van Laarhoven had daarin een boeiend aandeel. Als vleugelverdediger was ze heel regelmatig in de cirkel van Australië te vinden. Een terrein waar ze normaal niet vaak komt. Zeker niet in dienst van haar club SCHC, waar ze centraal achterin staat. Die dadendrang leverde haar zelfs een corner op in een cruciale fase. Vlak daarna viel - uit een volgende corner - de 3-2 van Joosje Burg. ‘Ik vond dat we ons wat weer mochten vastbijten. Daarom ging ik ook vaker mee. Of dat altijd mag van de bondscoach? Haha. Dat weet ik niet, ik denk het wel. Ik loop mijn meters ook terug.’
:format(webp)/media/86a2c991-5f6a-495d-b825-e081819b67fc/wv2026_wv1r6564.jpg)
Met bondscoach Raoul Ehren. Foto: Willem Vernes
Van Laarhoven draagt samen met Marijn Veen de aanvoerdersband bij Oranje tijdens dit WK. ‘Maar vergeet Sanne Koolen ook niet. Ook zij hoort bij het groepje met captains’, voegt de verdediger gelijk toe, die daarna ingaat op haar eigen rol.
‘Die wordt niet helemaal anders dan in de periode voordat ik een van de aanvoerders werd. Maar toen we hier zaterdag het veld opliepen, dacht ik er wel even aan. Dat het wel heel bijzonder is dat je deze rol mag hebben op zo’n moment. Tijdens een WK voor eigen publiek, in een uitverkocht stadion.’
'Geen duizend kilo druk op mijn schouders'
Ze heeft er inmiddels tien interlands opzitten als captain. De eerste dateert al uit 2022, tijdens het Pro League-duel in India - waar een groot deel van de vaste internationals ontbrak. In december 2025 werd ‘Rennie’ - zoals ze door de hele hockeywereld wordt genoemd - vast aangesteld als captain en deelt ze de band met Veen en Koolen, die in de Pro League viermaal de ploeg leidde.
‘We hebben een ervaren groep. Daardoor voelt het alsof je met nog meer speelsters de kar trekt. Misschien wel met zeven of acht man.’ Lachend: ‘Er ligt daardoor ook geen duizend kilo druk op mijn schouders. Ik weet dat dit in het verleden weleens zo is geweest voor andere aanvoerders. Dat kan ik me ook wel voorstellen. Maar als Pien Sanders iets zegt of Xan de Waard zich boos maakt, luisteren we ook allemaal hoor.’
:format(webp)/media/33862496-ff80-4127-af38-8bc1909104ea/wv2026_wv1r6584.jpg)
Een tevreden gesprekje met Sanne Koolen. Foto: Willem Vernes
Ze wil als captain zo veel mogelijk de groep op sleeptouw nemen. ‘Vanuit de buitenwereld - zoals de media - wordt de aanvoerder vaak op een voetstuk gezet. Dan kan de gedachte binnen een groep ontstaan van: doe jij het maar. Maar wij willen juist de hele groep een platform geven. Iedereen kan op de goede momenten een steentje bijdragen.’
Natuurlijk is takenpakket van een aanvoerder op een WK net wat intensiever dan op de Pro League, waar per blok minder wedstrijden zijn. ‘Je bent nu nog meer bezig met de praktische zaken. Dan heb je het met de manager over de indeling van de rustdagen, om maar een voorbeeld te noemen. Of hoe we de meiden die niet spelen, toch zo goed mogelijk bij alles kunnen betrekken. Daar schakelen we met de staf over.’
'Dit is mijn kracht als hockeyster'
Ze denkt even na. ‘Dit is ook mijn kracht als hockeyster. Ik heb niet de corner van Yibbi. Of de actie van Xan. Begrijp me niet verkeerd: ik kan best goed hockeyen. Maar ik kan vooral belangrijk zijn als teamgenoot. Ik vind het ook heel leuk om iemand binnen of buiten het veld beter te maken. Jonge meiden iets mee kan geven. Om hen te helpen richting de komende jaren.’
‘Vandaag probeerde ik dat ook te doen. Door juist dat extra stapje te zetten toen het 2-2 werd. Niet achterover leunen, maar juist aanstaan om iedereen op te hypen. Het is speciaal dat die eigenschappen hier tot zijn recht kunnen komen. Daarom past dit heel goed bij mij.’
:format(webp)/media/d3c58c04-6bdd-4a71-8c45-2a77a333fcef/wv2026_wv2r1057.jpg)
Vol in de emotie tegen de Aussies. Foto: Willem Vernes