Van Laarhoven: ‘Hebben weleens gedacht of het ons ooit zou lukken’

Tranen waren er ook bij SCHC-aanvoerder Renée van Laarhoven. Maar vooral voor de wedstrijd. Toen ze haar ploeg nog een keer aansprak. Haar woorden kwamen binnen. Hoe ze klonken? ‘Ik ben zo trots dat we elke september de mouwen weer opstropen. Tegen elkaar zeggen van: oké, we gaan het weer proberen. We gaan er weer voor. Dat kost zoveel kracht. Je kan op een gegeven moment ook denken van: jezus, ik heb hier geen zin meer in. Zo’n pijn doet het, telkens verliezen. Maar we hebben samen afgesproken: nee, het is nog niet voorbij. Er komt een moment dat we ‘m wel winnen en dan zijn we blij dat we nooit hebben opgegeven.’

Ook al ben je geen supporter van SCHC, die woorden raken. Het zorgt voor kippenvel. Want Stichtsche en finales verliezen leken bijna bij elkaar te horen, de afgelopen jaren. Telkens ging het op het laatst mis. Na dijken van seizoenen of weergaloze halve finales: in de eindstrijd ging het altijd mis.

‘Gaat het me ooit lukken?’

‘Het is gewoon heel zwaar geweest om telkens geen beloning te krijgen voor je harde werk. Zeker voor meiden die dit jaar na jaar meegemaakt hebben. Kijk naar Xan, zij snakt al bijna tien jaar naar een prijs met de club’, gaat Van Laarhoven verder. ‘Je gaat op een gegeven moment toch denken: gaat het me ooit lukken? Het gaat gewoon pijn doen.’

De finale tussen SCHC en Den Bosch was misschien geen reclame voor het hockey. Want de kansen aan beide kanten waren moeiteloos op een hand te tellen. Ook potentiële doelpunten, via strafcorners, waren er nauwelijks. SCHC haalde in totaal twee corners, Den Bosch drie. ‘We hebben over de jaren heen geleerd wat nodig is om wedstrijden te winnen. En dat hoeft niet mooi. Dat is misschien niet leuk voor het publiek, maar wel wat nodig is’, begint de SCHC-aanvoerder de finale te analyseren. ‘Het zijn harde lessen geweest de afgelopen jaren. Maar we hebben geleerd dat wij gewoon moeten doen wat nodig is, om een pot over de streep te trekken.’

SCHC kwam na 45 minuten op een 0-1 voorsprong, na een rake strafcorner van Yibbi Jansen. Een voorsprong die ze nog een kwartier moesten verdedigen. Maar waarin Elzemiek twee minuten voor tijd met een kaart moest vertrekken en Den Bosch zelfs nog een corner kreeg. ‘Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij die kaart dacht: oh nee, daar gaan we weer. Maar dat hebben we de laatste jaren ook wel geleerd. Dat zulke momenten bij finales horen. De tegenstander krijgt altijd nog een kans. En daar gaat het om. Niet denken bij die laatste corner: oh het zal toch niet. Maar juist: oké, dit wisten we. We gaan ‘m gewoon pakken. En dat hebben we gedaan.’

Het litteken is niet zomaar weg 

Dat zijn allemaal stukjes vertrouwen. En daar is precies waar de afgelopen tijd zo op gehamerd is. Want altijd maar verliezen, zorgt voor een litteken. Een knauw, die echt niet zomaar verdwijnt. ‘Vanmorgen nog’, zegt Van Laarhoven. ‘Ik voelde veel vertrouwen, maar er zit nog altijd een stukje van: het gaat toch niet weer mis? Het kost zoveel kracht om aan het vertrouwen vast te houden. We hebben heel erg geprobeerd om het met elkaar te bespreken. Welke gedachten er komen, welke spanning je voelt. Uitspreken en vertellen dat we in onze taak moeten blijven. Wat gaan we doen, wat is het plan. En dan het resultaat links te laten liggen. Maar dat is natuurlijk supermoeilijk.’

Het resultaat hoeft nu niet meer links te liggen. Het mag heel prominent aanwezig zijn. Net zo prominent als de gelukkige gezichten van de SCHC’ers. Waar om de nek vol trots een gouden medaille bungelt. Wat vertelt het eremetaal? ‘Straks in mei begint alles weer opnieuw. Maar ik denk dat het voor ons gewoon heel erg fijn is dat we die eerste prijs gepakt hebben met elkaar. Dat geeft superveel vertrouwen. Je kan elke keer leuk spelen en ‘m dan net verliezen op shoot-outs of iets. Dan heb je gewoon niet de ervaring van het winnen. Die hebben we nu wel en dat zal in mei helpen.’

De tranen van haar verloofde De Wijn vloeiden een kleine twee uur later opnieuw. Want ook hij veroverde het EHL-goud. Twee Europese kampioenen onder een dak. ‘We gunnen het elkaar natuurlijk enorm. Met medailles zijn we niet zo sentimenteel, maar dit is sowieso een bijzondere dag. En het is ook veel leuker om samen een feestje te vieren.’