Van Driel: ‘Trots hoe ik met de rotzooi uit de winter ben omgegaan’

Van Driel kreeg de vraag vaak na het behalen van de titel. En even vaak gaf hij hetzelfde antwoord. Nee, hij wilde geen lange neus trekken richting de clubleiding, die hem in januari vertelde dat zijn aflopende contract niet werd verlengd. Op dat moment stelde Rotterdam dat het eerste herenteam toe was aan een ander type coach om de volgende fase mee in te gaan.

Een ander type, met het liefst een meer dwingende en wat extravertere stijl dan de relaxte, wat down-to-earth Van Driel. Een coach die meer leek op Rotterdam-damescoach Jorge Nolte, die vooral dankzij een goede eerste seizoenshelft indruk maakte aan de Hazelaarweg.

Met dat coachprofiel moest na jaren van zaaien geoogst worden. Een must als hoflevancier van Oranje, dat besefte iedereen bij Rotterdam.

Maar die fase brak verrassend genoeg veel sneller aan dan gedacht. Rotterdam haalde, in tegenstelling tot het eerste seizoen onder Van Driel, de play-offs. En die verliepen sprookjesachtig mooi voor Rotterdam. Na twee zeges op Pinoké in de halve finale, werd ook titelhouder Amsterdam in de eindstrijd verslagen (2-3, 2-2). Opeens was de eerste kampioensschaal in dertien jaar tijd een feit. 

Gevolg: de coach die niet meer geschikt werd geacht om mee door te gaan, stond ineens met een gouden plak om zijn nek. Kwam maandag aan het begin van de avond in een kampioensshirt van de trap in het clubhuis, waar keihard voor hem werd geklapt. 

Een bijzonder tafereel, dat niemand begin dit jaar zag aankomen. ‘Maar ik ben ook anders dan de meeste coaches. Dat weet je toch?’

Van Driel, die twee jaar geleden overkwam van HDM, had op dat moment allang een streep gezet onder de boodschap die hij in januari ontving. ‘Ik moest vooral goed met de rotzooi van de winter omgaan. Om met liefde en warmte de verbinding te blijven zoeken met de groep en staf. Dat dit ook is gelukt, daar ben ik best trots op’, zegt de coach na de medailleceremonie.

‘Maar eigenlijk was die trots er vlak na de winterstop ook al’, vult hij zichzelf aan ‘Toen had ik die teleurstelling al afgesloten. Dit is geen overwinning op mezelf. Dat gebeurde al in januari. Ik ben mezelf gebleven, heb het plezier snel teruggekregen. Heb geen moment mij anders gedragen dan ik me voelde. Ik ben vooral blij dat ik dit meegemaakt heb. Dat we hier naartoe konden bouwen.’

Hij is niet afstandelijk, maar wel nuchter. Relativeert zijn succes terwijl het gehos nog gaande is. ‘Op de ochtend van de finale ben ik gaan hardlopen. Langs het strand, de natuur in. De zon scheen, ik heb een duik genomen in de zee. Ik hoorde de vogels en dacht: wat is het leven toch fokking mooi. Genieten van je omgeving en je gezin. Werkelijk, dáár gaat het om, vind ik. Dát is echt geluk.’

Hij werpt een blik op het bomvolle veld, waar het bier en de champagne in het rond vliegen. ‘Dit is heel mooi. Maar morgen is dit weer voorbij. Snap je wat ik bedoel? Zo kijk ik ernaar.’

Het gesprek wordt even onderbroken door een Rotterdam-fan, die Van Driel een knuffel wil geven. Een volwassen vrouw die hem een cadeautje in zijn hand drukt. Het kleine presentje stopt de coach meteen in zijn broekzak. ‘Zij loopt al jaren op de club rond. Ik had meteen een connectie met haar. Omdat het contact direct, puur en eerlijk was. Ik weet ook nog niet wat ik heb gekregen. Dat wil ik straks even in alle rust zien.’

De toekomst

Van Driel zei het al eerder. Hij wil zijn horizon verbreden en zal komend jaar hoogstwaarschijnlijk nergens op de bank zitten. ‘Ik wil later niet in mijn kist liggen en dan denken: ik ben te lang hockeycoach geweest’, vertelde hij in maart. ‘Ik weet niet of clubs nog gaan bellen. Ze weten inmiddels wel dat ik niet verder ga, denk ik. Wie weet kom ik nog terug. Ik heb hier echt met heel veel plezier gestaan. Het pad naar links is mooi. Het pad naar rechts vast ook. Ik wil ze allemaal bewandeld hebben.’

‘En wie weet zeg ik over een jaar: wat heb ik in godsnaam gedaan? Maar ook dat is prima.’