Van der Veen na een jaar vol uitersten: ‘Ik probeer meer te genieten’

Zijn naam schalde zondag twee keer over het volgepakte terrein van ’t Kopje tijdens de 2-2 van Bloemendaal tegen Den Bosch. In de eerste helft was hij het eindstation van een ingestudeerde corner. Na rust zette hij alle fans van de thuisploeg in vuur en vlam. Een stuiterende bal in de cirkel controleerde hij heel subtiel. Daarna volgde een snoeiharde uithaal die keihard in het net vloog en de 2-2 opleverde.

Dolgelukkig rende Van der Veen weg, terwijl hij zijn vinger triomfantelijk in de lucht zwaaide. Wild van blijdschap sprong hij tegen teamgenoot Wiegert Schut op, met hun borstkassen hard tegen elkaar. De complimenten over die goal accepteerde de aanvaller achteraf gelaten. Hij was meer bezig met zijn gemiste kansen. ‘Ik vind dat ik er twee of drie extra in had kunnen schieten’, klinkt het een beetje mokkend.

Aan de andere kant kan Van der Veen ook niet ontkennen dat hij dit seizoen als een speer gaat. In acht wedstrijden was hij al goed voor zeven doelpunten. Zijn persoonlijke record van negen goals in een Hoofdklasse-seizoen heeft hij al bijna te pakken. Na enig aandringen: ‘Oké, oké. Het gaat best wel goed. Maar dat komt ook omdat ik de ballen op de juiste plek krijg van de jongens. Daar waar ik gevaarlijk kan zijn.’

Het contrast met zijn vorige seizoen bij Bloemendaal is enorm. Daarin was tot zijn eigen spijt zijn bijdrage vrij beperkt. Na vijf wedstrijden in de eerste seizoenshelft overstrekte hij zijn rechterknie en was het voor hem een race tegen de klok om het WK onder 21 Jaar te halen. Dat lukte. En hoe.

In India schoot Van der Veen de ballen uit alle hoeken en gaten erin. Voor Jong Oranje werd het na de verloren kwartfinale een toernooi om snel te vergeten. Maar voor de spits uit Heemstede - ooit begonnen bij Alliance - was het persoonlijk wel een groot succes. Hij scoorde tien keer, werd uitgeroepen tot beste speler van het toernooi én was daarmee ook FIH's Wereldtalent van het Jaar.

Hij kon, net als een winter eerder, weer aansluiten bij Oranje en mocht zelfs nog hopen op een plekje in de WK-selectie. De wereld lag aan zijn voeten. Totdat het weer misging. Hij weet het moment nog precies. ‘De tweede wedstrijd na de winterstop. Schaerweijde-uit, de achtste minuut. Na een actie voelde ik een steek in mijn schouder. Ik had geen idee dat het ernstig was. Heb zelfs nog een minuut op het veld gestaan. Maar toen ik mijn stick niet meer vast kon houden, ben ik er maar uit gegaan.’

Zijn schouder bleek uit de kom te zijn geschoten. Het kraakbeen eromheen was gescheurd. ‘Ik wist toen dat het seizoen voor mij erop zat. We konden de play-offs nog halen, maar ook die waren toen al geen optie meer. En ja, toen heb ik zelf ook een streep door het WK gezet. Ik had mijzelf juist willen bewijzen in de tweede seizoenshelft.’

De glans van die prachtige Indiase winter was dus snel verdwenen. ‘Die maanden waren heel pittig’, zucht Van der Veen. ‘Je wil het liefst met je vrienden op het veld staan. Onderdeel zijn van een team. Maar dat ben je niet. Iedereen wilde graag helpen en gaf aandacht. En toch is het een eenzaam proces. Juist als iedereen samen is en jij toekijkt, voel je dat. Daar kan niemand wat aan doen. Maar zo is het wel.’

Natuurlijk kreeg hij steun van zijn familie en vriendin. Maar thuis had hij ook een bijzondere lotgenoot zitten. Van der Veen woont namelijk in een Bloemendaal-huis, met een paar buitenlandse spelers én Jorrit Croon. En die zat op het moment dat Van der Veen geblesseerd raakte, ook net opnieuw in de lappenmand met een zware knieblessure. Tegelijk herstelden ze van hun blessures. En dat maakte hun goede band alleen maar sterker.

‘We zijn allebei eigenwijs en koppig en wilden natuurlijk zo goed en snel mogelijk terugkomen. Konden er samen goed over praten, als we dat wilden. Als de één een slechte dag had, hielp de ander. Zo hielpen we elkaar er een beetje doorheen.’

Met een wrang lachje: ‘Het was dus een gezellige boel bij ons thuis. Op een gegeven moment lagen we samen geblesseerd op de bank. Dat is natuurlijk het laatste wat je allebei wil.’

Die lange revalidatieperiodes hebben hem wel wat veranderd, vindt Van der Veen. ‘Ik kan heel veeleisend naar mijzelf zijn. Dat ben ik nu nog steeds, maar probeer sinds die blessures ook iets meer te genieten. Gewoon blij zijn dat ik hier sta, in plaats van me - bijvoorbeeld - te frustreren over een aanname die niet goed was. Ik wil iets minder geforceerd in mijn hoofd zijn en vrijer spelen. Meer op intuïtie. Misschien hoort het ook een beetje bij volwassen worden.’

Los van die goals in de Staatsloterij Hoofdklasse is het grote talent ook weer opgeroepen voor het Nederlands elftal. ‘Daar ben ik natuurlijk heel blij mee. Ik ben er klaar voor om alles te geven mijn plek. Hopelijk kan ik straks in de Pro League weer een interland mag spelen. Ik sta pas op vier caps. Ik wil nu heel graag bij de groep blijven zonder weer tegen een blessure aan te lopen.’

Ondertussen probeert hij een zo goed mogelijke huisgenoot te zijn voor Croon, die opnieuw lang eruit ligt met een nieuwe knieblessure. ‘Helaas heeft hij daar wel ervaring mee. Jorrit weet heel goed wat hij wil en moet doen. Maar als hij hulp nodig heeft, dan ben ik in de buurt.’