Van den Nieuwenhof maanden buitenspel: ‘Wist meteen dat het fout zat’

Het is woensdagmiddag. Drie dagen nadat haar wereld op de kop kwam te staan. Ze zit bij haar zusje Julie in de auto. ‘Zij heeft mij - net als mijn ouders - de afgelopen dagen overal naartoe gebracht. Ik kom net terug van een tentamen. Die moest ik nog maken, daar kon ik niet onderuit.’ Met een dosis humor: ‘Nou, ik denk niet dat ik ‘m goed heb gemaakt.’

Zondag ging het dus gigantisch mis voor Van den Nieuwenhof. In het tweede kwart tegen Rotterdam wilde ze richting tegenstander Amber van den Dijssel gaan. De aanvaller was rond de 23-meterlijn op weg naar de cirkel van Kampong. ‘Ik wilde opzij stappen, was nog niet eens in duel’, vertelt de zesvoudig international. ‘Een doodnormale beweging. Iets wat je honderden keren per wedstrijd doet. Maar ik stapte mis, mijn rechterknie klapte naar binnen. Dat hoorde ik ook. Je weet dan meteen dat het helemaal fout zit.’

Ze bleef op de grond liggen, kermend van de pijn. Uiteindelijk werd ze van het veld geholpen door de staf van Kampong, waar iedereen zichtbaar ontdaan was door het leed van hun centrale verdediger. ‘Ik heb de beelden zondag vrij snel teruggezien’, klinkt het moedig. ‘Dat was natuurlijk verschrikkelijk. Maar ik wilde ook snappen wat er gebeurd was. Ik wilde eerst vooral weten of ik zelf iets verkeerds had gedaan. Bovendien kon ik zo beter aan de orthopeed uitleggen hoe het zat. Dat was vast gunstig voor mijn herstelplan, dacht ik.’

'Mijn leven ziet er totaal anders uit'

Diezelfde avond zat ze nog in het ziekenhuis. ‘Dankzij de connecties van een teamgenoot, mag ik dat erbij zeggen?’, klinkt het monter. ‘Via-via kon zij ervoor zorgen dat ik snel een MRI-scan kreeg. Ik had al het gevoel dat er slecht nieuws kwam, dus kun je het beste zo kort mogelijk in onzekerheid zitten. ’s Avonds wist ik al dat het mijn kruisband was. En dat het een hele tijd gaat duren voordat ik weer op het veld sta.’

Natuurlijk dacht ze aan de play-offs, waarvoor Kampong zich al heeft geplaatst. Maar ook aan het WK, waar ze kans op maakte als lid van de trainingsgroep van Oranje. ‘Ik wist natuurlijk nog helemaal niet waartoe het allemaal zou leiden. Misschien zou ik wel helemaal niet geselecteerd worden. Maar het was wel een droom van me. Die valt nu weg.’ Ze haalt even adem. ‘Dat is heel moeilijk.’ 

Logischerwijs deed ze zondagnacht geen oog dicht. ‘Niet alleen door de pijn. Ook door de emoties. Ik ben de afgelopen dagen zo ontzettend verdrietig geweest. Ik ben er kapot van. Nog steeds. Mijn leven ziet er totaal anders uit. Ik woon weer even bij mijn ouders, in Soest. Ik kan niet autorijden. Moet overal naartoe worden gebracht.’

‘Ik sta ook versteld van alle lieve mensen om me heen. Ik krijg zoveel kaartjes en berichtjes, echt niet normaal. Zondagavond stonden mijn huisgenootjes Guusje Moes en Eline Jansen al op de stoep in Soest. Die hadden meteen een heel pakket voor mij samengesteld. Het is heel speciaal om te merken hoe iedereen meeleeft. Dat raakt me enorm.’

Het weerzien met haar teamgenoten

Dinsdagavond zag ze haar teamgenoten weer, op Kampong. ‘Dat was ook emotioneel. Sommige meiden hebben deze blessure zelf gehad. Het was heel fijn om hen weer te zien, maar ook wel moeilijk. Ik voel aan alles dat zij ook zijn geraakt door wat er gebeurd is.’

Kampong moet op 14 mei de play-offs in zonder hun rots in de branding en cornerspecialist. Die heeft sinds zondag een eigen agenda, los van het team.  ‘De operatie hebben we al gepland. Over twee weken is het al zover. Ik ben blij als dat moment voorbij is. Dan kunnen we naar voren kijken. Want ik heb nog steeds mijn hockeydromen, al komen die dit jaar niet meer uit.’