Van Bijnen: van extra training naar een wereldgoal in finale

Natuurlijk had hij zijn droomgoal vlak na afloop van de 2-3 nederlaag nog niet gezien. Maar Van Bijnen wist heel goed dat hij iets speciaals had gedaan. De wedstrijd schoot in die eerste helft alle kanten op. Vaak in het voordeel van Rotterdam dat twee keer een marge van twee goals pakte. Maar Amsterdam verkleinde telkens de voorsprong, zoals ook in die 23ste minuut van de finale.

Van Bijnen kreeg in die minuut een hoge bal aangespeeld van David Huussen. Stuiterend viel-ie in de stick bij de aanvaller van Amsterdam, die met de bal mee bewoog. Hij stond een beetje opgesloten, in de hoek van het 23-metergebied. Toen Van Bijnen de bal controleerde, bleek hij opeens veel ruimte te hebben. Pas bij de rand van de cirkel kreeg hij wat weerstand.

De eerste verdediger die hij tegenkwam - Vincent Langenhuijsen - ging direct het bos in. Van Bijnen trok naar binnen, inmiddels in de cirkel. Daar snelde hij ook langs Justen Blok, een van de beste verdedigers van het land. Met twee kleine tikjes gaf hij zichzelf ruimte om uit te halen met zijn backhand. 

En hoe. De bal sloeg als een granaat in het dak van het doel. Het Amsterdam-publiek klapte de handen bijkans stuk voor een van de mooiste goals die ze dit seizoen hadden gezien. Van Bijnen kan het een paar minuten na de wedstrijd nog niet helemaal bevatten. ‘Pff…geweldig dat ik ‘m zo mag maken. Dit lukt alleen als je niet te veel nadenkt’, lacht de Brabander, die in 2019 overkwam van SCHC.

Op het veld van Amsterdam, te midden van camera’s en hockeyende kinderen, moet hij denken aan een les van een oude coach en een hockeylegende. ‘Taco van den Honert heeft mij hier ooit iets over geleerd. Dat je beter de bal terug kunt spelen, als je er wél over nadenkt. Dan komt zoiets wat nu lukte, er niet meer uit.’ Met een brede lach: ‘Ik ga er ook vaak wel lekker op, als er zoveel mensen zijn. 5.500 man, die wil je graag vermaken.’

Vooral van de afronding kan Van Bijnen genieten. ‘Ik heb hier de afgelopen tijd best veel op getraind. Niet zo zeer op een backhandschot. Maar wel op het schieten uit de loop, met mijn linkerbeen voor. Rick (coach Mathijssen, red.) had dat al een paar keer tegen mij gezegd, dat ik daar meer mee moest doen. Als je zo’n bal uit stilstand schiet, kan een tegenstander sneller bijstappen. Dit is moeilijker te verdedigen.’

Vanzelfsprekend nam Van Bijnen die aanmoediging ter harte. Hij stak wat eigen uurtjes in de backhand uit de loop slaan. ‘Dan gaan we na de training nog even door met een paar jongens. Dan nemen we wat ballen mee en oefen je hierop met wat andere spitsen en middenvelders.’

Mooie woorden over een wereldgoal leken in de eerste tien minuten ver weg voor Amsterdam, dat Rotterdam pijlsnel op een 2-0 voorsprong zag komen. ‘Ik vond niet dat we werden overrompeld. Maar zij begonnen wel goed. Veel fifty-fifty-duels vielen hun kant op. Ze joegen ons goed af. En wij speelden niet de eerste helft die we wilden.’

De branie kwam voor rust dus vooral van Rotterdam. Daarna werd Amsterdam de bovenliggende ploeg, maar liet het na om met een gelijkspel (of meer) de dag af te sluiten. ‘We waren dat gevoel ook niet verloren. In de tweede helft speelden we goed, maar ik denk dat we beter kunnen. Veel beter zelfs. Nog een tandje erbij. Dat kan.’  

Terwijl Van Bijnen zichzelf moed inpraat kijkt hij nog eens om zich heen in het Wagener, waar langzaam de toeschouwers van de tribunes afdalen. ‘Veel mooier dan dit wordt het niet’, zegt de aanvaller over de ambiance. ‘Ik vind deze sfeer fantastisch. Met allemaal trommels en zelfs Dries Roelvink die hier kwam optreden.’

Weer met die dikke glimlach: ‘Ik ben niet per se een fan. Ik heb ‘m ook niet gehoord, eigenlijk. Maar ik vind het wel heel mooi dat-ie er was.’