Vader en zoon als teamgenoten: ‘Nu mag ik hém tips geven’

Bij de competitiestart tegen Roden ziet doelman Merijn Kroep (22) een tegenstander op de cirkel afkomen. Zijn vader Bob snelt toe om de aanvaller af te stoppen. Dat gaat niet goed, denkt Merijn. Bob haalt de tegenstander onderuit. Merijn verwacht een strafbal, maar de scheidsrechter geeft slechts een strafcorner. Vader en zoon kijken elkaar aan. Woorden zijn niet nodig. ‘Hij weet dondersgoed wat ik denk’, zegt Merijn.  

Jarenlang was het andersom. Bob stond langs de lijn als coach van zijn kinderen. Eerst bij zijn oudste zoon Bastiaan, daarna bij dochter Megan en uiteindelijk bij Merijn. Dat ging niet altijd zonder discussie. Vooral wanneer Bob hem wisselde of kritiek gaf, kon Merijn zich behoorlijk ergeren. Ook thuis leverde dat geregeld discussies op.  

Tegenwoordig staat Merijn in het doel, met zijn vader voor zich in de verdediging. Vanuit zijn doel stuurt hij Bob over het veld, al kan die de aanwijzingen niet altijd opvolgen. ‘Als hij me roept dat ik terug moet komen, zeg ik: dat red ik niet. Die snelheid heb ik niet meer’, zegt Bob. 

Dat ze ooit samen zouden spelen, was niet vanzelfsprekend. Merijn had vijf à zes jaar niet gehockeyd toen hij werd gevraagd om in te vallen. Het beviel hem zo goed dat hij bleef. Dit seizoen nam hij als dispensatiespeler de plek van de vertrokken doelman over. Zijn vader had hem liever als veldspeler gezien, maar Merijn koos voor het doel. ‘In de jeugd heb ik ook weleens gekeept en dat ging redelijk goed.’ 

Voor zijn terugkeer koos hij bewust voor HVA. Hoewel GHBS in Groningen voor hem op loopafstand ligt, gaf het familiegevoel in Assen de doorslag. ‘De sfeer, de gezelligheid en het warme gevoel dat je bij zo’n club krijgt was doorslaggevend. Iedereen kent elkaar, heeft alles voor elkaar over. En altijd in goede harmonie. Dat vind ik heel fijn aan deze vereniging’, zegt Merijn. 

Bob en Merijn zijn niet het enige vader-zoonduo in het elftal. Ron Suk staat op het middenveld, zijn zoon Tom (32) is laatste man. Ze spelen inmiddels drie seizoenen samen.  

Hun hockeyverleden ligt bij Daring in Veendam. Ron had jarenlang gevoetbald, maar stopte na een knieblessure. Pas na de geboorte van zijn kinderen begon Ron met hockey. Tom stond al op zijn derde op het hockeyveld. Rond zijn 25ste stopte hij, maar enkele jaren later haalde zijn vader hem over om weer te beginnen.  

Toen Tom als klein jongetje bij Daring speelde, had zijn vader een herkenbare manier om hem aanwijzingen te geven. Als Toms ploeg in de aanval was, floot Ron op zijn vingers. ‘Dan wist ik dat ik door moest lopen’, zegt Tom. 
 
Inmiddels is het Tom die zijn vader aanspoort. Als Ron vanaf het middenveld mee opkomt in de aanval, verwacht Tom dat zijn vader doorloopt. ‘Als hij opkomt, wil ik nu ook dat hij doorloopt.’ 

Ook Ron heeft nog genoeg aan te merken op het spel van zijn zoon. Vooral Toms passes moeten het ontgelden. ‘Dan speelt Tom een bal door het midden. Nee, speel de bal eromheen’, geeft hij als voorbeeld. Andersom klinkt het vanuit de laatste linie geregeld: ‘Doe even die stap erbij. Kom op!’  

‘Ik hoop op die leeftijd nog zo te hockeyen’   

Bij andere ploeggenoten zouden ze hun woorden misschien zorgvuldiger kiezen. Tegen elkaar zeggen ze alles. Ook op de training, wanneer ze tegenover elkaar staan, willen ze niet voor elkaar onderdoen. ‘We denken allebei: jij gaat echt die bal niet van mij afpakken’, zegt Tom.  

Ron geeft zich niet zomaar gewonnen. ‘Ook al ligt mijn tong op mijn schoenen.’  

Tom bewondert dat zijn vader op zijn 64ste nog altijd op het middenveld speelt. ‘Ik hoop op die leeftijd nog zo te hockeyen. En zo fit te zijn en mee te komen.’   

Ook Ron is trots op zijn zoon. Hij herinnert zich nog goed een wedstrijd waarin Tom drie keer scoorde en ook nog eens drie doelpunten voorbereidde. ‘Dan loop ik wel apetrots van het veld’, zegt Ron. Het liefst had hij iedereen verteld: ‘Let op, hè, onze Tom heeft even drie voorbereid en drie keer gescoord.’  

Dat de vaders en zoons samen hockeyen, is eerder toeval dan een vooropgezet plan. ‘Het is het nadeel van een kleine noordelijke club’, zegt Tom. Ron vult aan: ‘We hebben geen Heren 2. Als je niet in Heren 1 wil spelen, dan blijft 30-1 over.’  

Zo staan bij HVA twintigers en dertigers samen met zestigers op het veld. Dat levert soms praktische problemen op. Wat voor een jonge speler een prima pass is, kan voor een oudere ploeggenoot zomaar een onhaalbare bal zijn.

Ook op de training botst het soms tussen de generaties. De oudere spelers willen vooral partijtjes spelen, terwijl de jongeren liever ook tactisch trainen en nieuwe dingen willen leren. ‘Helaas is het voor mijn gevoel toch nog steeds de gevestigde orde die wint’, zegt Tom.  

Ron beseft dat die verhoudingen niet eeuwig zo blijven. ‘Uiteindelijk zullen wij als oudjes moeten inbinden. Als er steeds meer 30-plussers bijkomen, dan moeten wij gewoon meedoen of zeggen: dit was het. Wij moeten ons aanpassen.’  

Ondertussen dient zich alweer een derde vader-zoonduo aan. Ivo Trijbels (58) en zijn zoon Philip (26) doen af en toe samen mee. In de wedstrijd tegen Leeuwarden stonden begin vorige maand daardoor zelfs drie vaders en drie zoons tegelijk op het veld.

‘Wat vroeger de zaterdag was, is nu de zondag’, zegt Merijn. Voor hem begint de hockeyzondag vaak al bij zijn ouderlijk huis. Merijn woont in Groningen, maar rijdt op wedstrijddagen soms eerst naar Assen om met zijn vader te ontbijten. Daarna vertrekken ze naar het hockeyveld.

Onderweg klinkt Nederlandstalige muziek. Vader en zoon bespreken de tegenstander, bekijken de stand en maken afspraken over de verdediging. ‘Hoe gaan we het achterin dichthouden’, zegt Merijn. 

Ook Ron en Tom rijden bij uitwedstrijden geregeld samen. Op de heenweg bespreken ze de tegenstander, op de terugweg de wedstrijd. ‘We zijn allebei best fanatiek. Dus als we niet winnen, heeft dat een zure nasmaak. Dit had anders gemoeten’, zegt Tom.  

Ron voegt toe: ‘We luisteren naar elkaar. We zullen nooit bekvechten.’   

Nóg een generatie?

Na het laatste fluitsignaal is de hockeyzondag nog niet voorbij. De families blijven vaak op de club hangen. Er wordt wat gedronken, er verschijnen bitterballen op tafel, terwijl langs de lijn de kleinkinderen rondlopen. Voor de kinderen van Tom hoort het bij de zondag: naar hockey kijken en daarna iets lekkers eten.  

Of er ooit nog een generatie samen op het veld zal staan, is onzeker. Toms zoon heeft voorlopig voor voetbal gekozen. Dat doet Tom een beetje pijn aan het hockeyhart, al respecteert hij die keuze. Ron houdt hoop. Zelf verruilde hij immers ooit het voetbalveld voor de hockeystick.  

Hoe lang ze nog samen op het veld staan, weten de vaders niet. Voorlopig genieten ze van iedere hockeyzondag. Bob wil doorgaan zolang zijn lichaam het toelaat. Ron denkt daar net zo over.  

Tom hoopt de komende jaren nog met zijn vader op het veld te staan. ‘Vijf jaar is een mooie doelstelling’, zegt hij. 

Ron zal dus nog even moeten doorlopen.