Trots overheerst bij zilveren afscheid Robbert Kemperman

Vlak na de prijsuitreiking zocht hij eerst even een moment voor zichzelf. Daarna volgde al snel de analyse. Niet van zijn afscheid, maar van de wedstrijd. ‘Het is natuurlijk balen’, zegt Kemperman. ‘Maar ik probeer ook wel met trots te kijken.’

Die trots zat vooral in het spel dat Amsterdam maandag in die tweede finalewedstrijd op de mat legde. De ploeg pakte het initiatief, zette hoog druk en dwong Rotterdam lange fases terug. Waar Amsterdam zaterdag in het eerste kwart nog vroeg op een 0-2 achterstand kwam, oogde het team uit de hoofdstad in de return vanaf het begin scherper in de duels en rustiger aan de bal. ‘We wisten dat we veel beter konden in de duels, in het aanlopen in de press, aan de bal’, vertelt Kemperman. ‘We hadden het vertrouwen dat we dat vandaag gingen doen.’

Gevoel dat Amsterdam meer verdiende

En dat gebeurde bijna. Vooral in het laatste kwart stapelden de Amsterdamse corners zich op. Lee Morton raakte na een individuele actie de binnenkant van de kruising, waarna Boris Burkhardt Amsterdam uit een strafcorner op een 2-1 voorsprong zette.

Over twee wedstrijden was de stand gelijk. Langs de kant begon reservedoelman Olivier Paalman al aan zijn warming-up voor eventuele shoot-outs. Zo ver kwam het niet. Vlak voor tijd tipte Joaquin Menini een vrije slag van Justen Blok binnen. Het was 2-2, wat Rotterdam de overhand over twee wedstrijden gaf: 5-4.

Kemperman hoefde niet lang na te denken over het gevoel dat overheerste. ‘We hebben supergoed gespeeld’, vindt hij. ‘We kunnen onszelf niet heel veel aanrekenen.’ Of daarmee ook de beste ploeg had verloren, wilde hij direct na afloop niet hardop stellen. ‘Zou kunnen’, zegt hij. ‘Dat moeten we terugkijken. Maar het gevoel in het veld was wel dat we meer verdienden.’

Genieten deed Kemperman al een tijdje

Dat maakte het afscheid wrang. Kemperman speelde zelf een sterke wedstrijd en genoot van de ambiance in Rotterdam. ‘Je kan ook je laatste wedstrijd uit bij Hurley spelen’, zegt hij met een glimlach. ‘Ik heb onwijs genoten. Er was superveel publiek, ook uit Amsterdam. Wat wil je nog meer? Ik ben hartstikke trots.’

Dat hij bezig was aan zijn allerlaatste wedstrijd op het hoogste niveau probeerde hij niet groter te maken dan nodig. Geen extra rituelen, geen andere voorbereiding. ‘Ik probeer ervan te genieten, maar dat deed ik al een tijdje’, zegt hij. Maar ook in zijn laatste wedstrijd bleef Kemperman vooral bezig met winnen. ‘Je komt hier maar voor één doel. Ik kan wel even gaan lachen en om me heen kijken, maar daar word ik ook niet vrolijk van.’

Pas na afloop kwam er ruimte voor het besef dat zijn carrière erop zat. Terwijl het interview ten einde liep, kwam zijn dochtertje aangelopen. ‘Saved by the bell’, grapt Kemperman. Een gouden afscheid kreeg hij niet. Wel een laatste wedstrijd die nog één keer liet zien waarom hij 21 jaar aan de top meedraaide.