Telgenkamp leefde als kind al voor olympisch goud: ‘Mijn levensmissie’

Pas tien jaar was de jonge Duco toen hij al wist wat hij wilde bereiken. Op de bank bij zijn grootouders zag hij hoe Oranje in de olympische finale van 2012 tegen Duitsland pijnlijk naast het olympisch goud greep. ‘Ik zei tegen mijn opa en oma: op een dag sta ík daar en win ik die finale. Dat werd mijn levensmissie.’

Zelfs als kind werd de olympische finale al zijn stip op de horizon, hoe jong hij ook nog was. ‘Ik ging elke dag trainen, vier, vijf uur lang. Ook met bloedblaren ging ik gewoon door. Ik wist: als ik de Spelen wil halen, moet ik een paar dingen kunnen: vooral scoren en heel hard slaan. Dus was ik alleen maar aan het dribbelen, alleen maar mijn backhand en forehand aan het trainen. Ik ging nooit naar het veld om gewoon lekker te hockeyen. Elke slag die ik deed, deed ik met hetzelfde beeld in mijn hoofd: dat ik in de finale stond, die laatste bal zou slaan en we de finale zouden winnen.’

Met een kladblok naar beelden kijken

Waar andere tienjarigen vooral onbezorgd op het veld staan, leefde de jonge Duco al voor zijn olympische droom, opvallend gedreven voor een kind van die leeftijd. ‘Voor school stond ik om zeven uur op om de olympische wedstrijd tussen Nederland en Nieuw-Zeeland uit 2012 op YouTube terug te kijken. Dan lette ik bijvoorbeeld op Kemperman. Welke bewegingen maakte hij? Ik tekende de routes van de goals uit op mijn kladblok en nam die mee naar het veld. Daar oefende ik die bewegingen vervolgens honderd keer.’

‘Als ik niet scoorde, kwam ik chagrijnig thuis’

Een teamspeler was de jonge Duco dan ook allerminst, vertelt hij. Hij was maar met één ding bezig: zélf beter worden. ‘Als ik niet scoorde, kwam ik chagrijnig thuis. Ik dacht: als ik niet eens scoor tegen Victoria C1, haal ik de Olympische Spelen al helemáál niet.’

Maar hoe onverzettelijk hij ook naar zijn droom toewerkte, zijn weg naar Oranje liep niet bepaald kaarsrecht. Hij viel twee keer af bij Nederlands U16 en werd in 2021 gepasseerd voor het WK onder 21. De jongen die al vroeg wist dat hij olympisch kampioen zou worden, bleek geen wonderkind.

Niet zozeer zijn talent, maar vooral zijn doorzettingsvermogen hielp hem alsnog zijn ultieme doel te bereiken: olympisch goud. ‘Voor mij was het een droom waar ik naartoe kon werken. Daar haalde ik al die jaren ontzettend veel plezier uit.’

Luister hier naar de volledige aflevering van Podje Hockey met Duco Telgenkamp.