Schuldbewuste Telgenkamp na fatale beuk: ‘Het was superdom’

Met nog elf minuten en 22 seconden op de klok kreeg Telgenkamp kortsluiting in zijn hoofd. Zijn backhandschot werd geblokt door Xavier Gispert, waarna de Spaanse verdediger provocerend begon te juichen en schreeuwen, recht in zijn gezicht. Telgenkamp reageerde door met zijn borst en linkerelleboog hard tegen Gispert aan te beuken. Met een tijdstraf van tien minuten werd hij naar de kant gestuurd. 

Het bleek funest voor Oranje. Met een man minder stortte Nederland volledig in: binnen enkele minuten veranderde de 1-1 in een 4-1 achterstand. Daarmee was één onbezonnen actie plotseling bepalend geworden voor de hele halve finale.

Veel ingewikkelds viel er voor Telgenkamp na afloop niet van te maken. De schuld voor zijn uitbarsting zocht hij bij zichzelf. ‘Ik had een redelijk goede actie en hij blokte mijn schot. Daarna begon hij in mijn gezicht te juichen en te schreeuwen. Toen dacht ik: dat moet je niet doen. Hij provoceerde me. Misschien ben ik ook wel iemand die makkelijk te provoceren is. Ik wil het niet goedpraten. Het was stom.’

Helemaal los van wie hij als hockeyer is, kon Telgenkamp die uitbarsting zelf moeilijk zien. Eerder het tegenovergestelde. ‘Ik speel altijd zoals ik speel: vol passie en emotie. Ik laat me niet leiden door wat andere mensen van me vinden.’ Voor Telgenkamp hoort die emotie nu eenmaal bij de manier waarop hij hockeyt. ‘Ik wil winnen. Die emotie kan heel goed zijn, omdat het net het laatste tikje voor een doelpunt kan zijn. En soms pakt die minder goed uit. Zoals nu.’ 

In de slachtofferrol kroop Telgenkamp dus niet. Zijn straf vond hij ook moeilijk onterecht te noemen. ‘Ik dacht zelf dat het misschien wel rood was. Dus ik vond dat ik met geel nog goed wegkwam.’ De schuld bij Gispert leggen, deed hij evenmin. ‘Ik geloof niet of schreeuwen in iemands gezicht tegen de regels is. Ik weet wel dat iemand een chest bump geven niet mag in het hockey.’

Veel woorden hoefde ook bondscoach Jeroen Delmée er na afloop niet meer aan vuil te maken. ‘Het was gewoon dom. Dat weet hij zelf ook wel. Het zijn emoties. Je ziet hoe hij bejegend wordt. Het mentale spel hoort er ook bij. Dan moet je jezelf niet laten provoceren. Hij heeft zijn excuses aangeboden. We kunnen er niets meer aan veranderen. Als je wereldkampioen wilt worden, mag dit niet gebeuren. Dat is slecht.’ 

Ook tegenover zijn ploeggenoten liep Telgenkamp niet weg voor zijn aandeel in de nederlaag. Na de wedstrijd bood hij hen zijn excuses aan. ‘Ik ben iemand die altijd verantwoordelijkheid pakt. Als het goed gaat en ik maak een goal, sta ik ook op mijn borst te kloppen. En als het niet goed gaat en ik doe iets doms, dan zeg ik het ook. Ik heb gewoon gezegd: sorry, het was superdom. Dit had ik niet moeten doen.’ 

Dat juist zijn onbezonnen actie de WK-droom van zijn ploeggenoten uiteen had doen spatten, deed Telgenkamp pijn. ‘Ik moet heel eerlijk zeggen: dit is de allermooiste groep waarin ik ooit in mijn leven heb gespeeld. Die jongens werken zo ongelooflijk hard om een prijs te halen. Ik gun ze echt alles van deze hele wereld om kampioen te worden. Dat hadden ze verdiend.’