Schaerweijde ruikt handhaving: ‘Een jaar geleden dacht niemand dit’

Als zondagmiddag in De Kuil bij een stand van 4-3 een pass van tegenstander Laren buiten de lijnen belandt, juicht het thuispubliek zó hard dat het lijkt alsof er is gescoord. Dertig seconden later klinkt de toeter voor het einde van de wedstrijd. Wat volgt heeft alle trekken van een kampioensfeest. Spelers vliegen elkaar euforisch om de nek, wissels sprinten uitzinnig van vreugde het veld in.

Alles wijst er zondag op dat Schaerweijde bezig is om dit seizoen het onmogelijke te presteren. Na afloop verwoordt coach Ahmed dat gevoel in het kringetje tegen zijn spelers. ‘Ik ben fucking, fucking, fucking trots! Echt niet normaal wat jullie hebben neergezet! Ik heb hier geen woorden voor’, vat hij zijn gevoel samen.

Natúúrlijk weet Schaerweijde dat de strijd nog niet is beslist: er volgt nog één speelronde. Maar concurrent HDM treft daarin Den Bosch, de sterke nummer vijf die enkel bij een overwinning nog mag dromen van de play-offs. HDM heeft zaterdag in de laatste wedstrijd van het seizoen dus een wonder nodig om Schaerweijde op de valreep van de veilige negende plaats te stoten.

Elf nieuwe spelers 

Nog geen jaar geleden was het perspectief voor Schaerweijde een stuk somberder. Ondanks de promotie naar de Tulp Hoofdklasse werd de ploeg geconfronteerd met een nieuwe, minder glanzende realiteit. De jaren waarin de club zich dure buitenlanders kon veroorloven, behoorden tot het verleden. Het budget voor tophockey kreeg een stevige klap. Nogal wat bepalende spelers verlieten de club: de Pakistaanse oud-internationals Rashid Mehmood en Muhammad Rizwan, Jur van den Have, Thur Stadelmaier en Jort Marree (Huizen), plus de talenten Thies Bakker (Kampong) en Lucas Corstens (Amsterdam). Met het vertrek van negen spelers bleef slechts de helft van de ploeg over.

Er kwam een compleet elftal aan nieuwe gezichten bij, onder meer uit de Promotieklasse en de Overgangsklasse. Ahmed stond voor de taak om in korte tijd van de losse puzzelstukjes een team te smeden dat zich kon handhaven in de Tulp Hoofdklasse. Vanaf de eerste training hamerde hij erop dat succes alleen mogelijk was als spelers bereid waren voor elkaar door het vuur te gaan.

‘Toen al die gasten vorig seizoen vertrokken, dacht ik in eerste instantie ook: wat moet het dit jaar in hemelsnaam gaan worden?’ glimlacht aanvoerder Pepijn Leenhouts, één van de weinige spelers die Schaerweijde afgelopen zomer trouw bleef. ‘Maar vanaf de eerste training met de nieuwe ploeg groeide bij mij het vertrouwen. Dit is een ploeg die keihard wil werken. Razwan haalt het uiterste in iedereen naar boven. Altijd volle bak willen gaan, elke training weer: dat is de basis van dit seizoen.’

Van een vreemdelingenlegioen naar een vechtmachine

Wie Schaerweijde zondag ziet vechten voor elke meter, ziet al lang geen vreemdelingenlegioen meer. De ploeg is uitgegroeid tot een hecht collectief. Een vechtmachine die bal na bal verovert. Leenhouts: ‘Dat komt onder meer door de jongens die gebleven zijn. Zij hebben de nieuwe gasten met open armen ontvangen en meteen meegenomen in de juiste mentaliteit. De technische staf heeft dat ook fantastisch gedaan. Door de teamsessies zijn we snel een hecht team geworden. We gunnen elkaar alles. Wie er ook scoort, we juichen voor iedereen even hard.’

Maar ook hockeyend zette Schaerweijde al snel stappen. Onder andere de nieuwelingen Joost van Eijck (Victoria) en de broers Stijn en Lode Draaijer (Ede) voegden direct al veel kwaliteit toe. Leenhouts: ‘Zij zijn ervaren en goede hockeyers. De andere jongens konden ook snel mee op dit niveau. Ik had vrij snel door dat we er hockeyend niet op achteruit zijn gegaan. Sterker nog, aan de bal kunnen we misschien zelfs méér creëren dan in de afgelopen jaren.’

Van 4-0 naar 4-3

Veel supporters zijn zondag ondanks de regenbuien naar De Kuil gekomen om Schaerweijde naar de veilige negende plaats te schreeuwen. Aan de oproep van de speaker om als twaalfde man te fungeren wordt massaal gehoor gegeven. Bij elke aanval van Schaerweijde verandert De Kuil in een kolkende arena.

Het inspireert de thuisploeg. Elke strafcorner van Schaerweijde is raak. Uit een variant tipt Daan Troost vlak voor rust de 1-0 binnen. Door rake sleeppushes van Stijn Draaijer en Pepijn Leenhouts loopt de ploeg na rust uit naar 3-0. Wanneer de naar Kampong vertrekkende Juup Veen in de 46ste minuut zelfs de 4-0 binnen schiet, stormen wisselspelers in extase het veld in.

Maar toch dreigt het nog mis te gaan. Drie kwarten lang heeft Schaerweijde gedomineerd, maar in het laatste kwart raakt de thuisploeg de controle kwijt. Er wordt geen druk meer gezet, ballen worden onnodig naar voren gescoopt. Alsof het hele strijdplan linea recta de prullenbak in is gekieperd. Laren profiteert en komt vijf minuten voor tijd terug tot 4-3.

Dé kans op 4-4

Als Laren-spits Kenny Bain twee minuten voor tijd helemaal vrij staat bij de tweede paal, dreigt voor Schaerweijde het zwartste scenario. Bij een gelijkspel klimt Schaerweijde niet over HDM heen, maar blijft het tiende staan. Maar Bain, de invalspits die eigenlijk na vorig seizoen zijn stick aan de wilgen hing, maait over de bal heen. De thuisploeg stelt de winst alsnog veilig.

Nadat de spelers van Schaerweijde door het publiek zijn getrakteerd op een staande ovatie, benadrukt Leenhouts dat er nog één speelronde te gaan is. Maar de glimlach op zijn gezicht verraadt dat hij de kans klein acht dat HDM zaterdag stunt tegen Den Bosch. ‘Het zou geweldig zijn als wij ons rechtstreeks weten te handhaven’, glundert hij. ‘Ik denk dat weinig mensen in de hockeywereld dat een jaar geleden hadden gedacht.’