Sanders spaart zichzelf niet: ‘Wil mijn verantwoordelijkheid pakken’

Met haar jack tot op de kin dichtgetrokken neemt de routinier de tijd voor de pers. Zoals altijd pakt ze haar verantwoordelijkheid. Op z’n Sanders, zonder blad voor de mond. ’Ik mis normaal bijna nooit een shoot-out’, verzucht de 28-jarige middenvelder direct als het interview begint. ‘Dan kan je prima spelen, maar daar koop je niets voor. Ik wil gewoon mijn verantwoordelijkheid pakken voor het team.’

Ze krijgt het te kwaad, in de regen. ‘Ik weet dat iedereen gelooft in mijn shoot-out’, klinkt het snikkend, bijna schuldbewust. ‘Maar die turn gaat ook een keer naast. Dat kan soms. Maar ik voel me wel fokking kut. Ik weet het, we staan hier als team en doen het met z’n allen. Maar ik baal er wel van.’

Sanders staat te boek als een echte specialist. Ze nam al negen shoot-outs in Oranje, met dat aantal is ze koploper. Miste daarvan er twee - de laatste twee voor deze finale. In Parijs nam ze met succes de eerste op weg naar haar tweede olympisch goud. ‘Maar je wil álle belangrijke blijven maken’, reageert de Brabantse.

Het behoeft geen uitleg dat de misser en de uiteindelijke nederlaag haar veel pijn deden. ‘Want dit was ook mijn laatste WK natuurlijk. Ik ga niet nog vier jaar door. Hier in eigen huis, voor eigen publiek, wil je gewoon met goud staan.’

Oranje kwam voor rust op voorsprong, maar daarna kantelde het duel steeds meer in Argentijns voordeel. ‘Ik voelde wel dat het laatste kwart voor hen was. En dat mag hier nooit gebeuren als Nederland in de finale. Ik voelde het wegglippen. We waren gewoon niet overtuigend genoeg. En dat moeten we wel zijn’, klinkt het beslist.

‘In de rust zeiden we nog tegen elkaar: jongens we gaan die 2-0 maken. We wilden juist niet meer billenknijpen met die 1-0, zoals tegen België gebeurde. Eigenlijk hadden we ook het idee dat dit er prima inzat voordat we de kleedkamer ingingen. Alleen kwam het er niet meer uit. Daar wil ik helemaal niemand mee afvallen. Maar ik moet ook eerlijk zijn.’

Bewust gas terugnemen na rust of verdedigender gaan spelen was volgens Sanders ook totaal niet aan de orde. ‘Dat is geen durf, zoiets doen we niet expres. Je wilt natuurlijk allemaal de pot van je leven spelen. Je wilt allemaal een wereldpass geven.’ En dan die ene steenharde conclusie: ‘Maar we dwongen het niet meer af.’

Sanders gaat er even een paar dagen tussenuit. Over een paar weken mag ze de voorbereiding op het hoofdklasseseizoen starten met Den Bosch. Maar die gedachten zijn nog even heel erg ver weg. ‘Eerst een paar dagen lekker thuis zijn. Daarna eventjes met mijn familie op vakantie. En daarna moet je ook weer op de automatische piloot door. Dus ergens zal je dit ook gewoon moeten verwerken.’

Sanders (28) is al bijna tien jaar international. Heeft 169 caps op haar naam. Werd in 2022 wereldkampioen en dus twee keer olympisch kampioen. Won al vier EK’s. Maar hoe haar toekomst in Oranje eruit ziet? Over vier jaar ziet ze zichzelf geen WK meer spelen. De Spelen van Los Angeles in 2028? Sanders weet het even niet in dat drukke gangetje.

‘Ik ga het komende half jaar even goed nadenken over wat ik nog wil.Ik ben een speler die het best gaat als ik heel veel passie en plezier voel. En ik ben een beetje zwart-wit. Dus het is voor mij alles of niets. Dat betekent dat ik mij dan honderd procent geef tot LA. En als ik ook maar ergens voel dat het dat niet is, dan moet ik ook mezelf in de spiegel aankijken.’

Dat zou het afscheid betekenen van een van de kopstukken van een gouden generatie van Oranje. Een grote speelster. ‘Zo voel ik het op dit moment echt niet. Want ik mis mijn shoot-out. Dus zo groot ben ik ook niet.’