Sanders na rode kaart: ‘Smijt dat ding toch niet expres tegen 'm aan?'

Als de topper tussen de aartsrivalen is afgelopen en SCHC in de slotseconde via Renée van Laarhoven gelijkmaakt, klautert aanvoerder Pien Sanders het hek weer over. In het kringetje van Den Bosch neemt ze het woord. Geëmotioneerd vertelt ze hoe trots ze op haar ploeg is en bedankt ze haar teamgenoten met tranen in de ogen. Tegelijk deelt ze hoe erg ze baalt van wat er vlak daarvoor gebeurde. Haar woorden raken ook de rest van het team; één voor één geven haar teamgenoten haar een knuffel.

‘Ik schaam mijn ogen uit mijn kop’, vertelt Pien Sanders aan de andere kant van het veld. ‘Dit is gewoon pijnlijk. Ik vind er heel veel van, maar dat kan ik allemaal niet zeggen.’

Terug naar de topper, die na rust veranderde in een wedstrijd vol emotie en kaarten. Aan het einde van het eerste kwart kreeg Pien Sanders haar eerste gele kaart. De aanvoerder van Den Bosch kwam te laat bij Elzemiek Zandee en raakte de SCHC-middenvelder met haar stick. Sanders was direct schuldbewust en zocht de strafbank op. ‘Ik timede gewoon slecht. Ik verwacht van mezelf dat ik dat beter doe’, baalt ze. Amper terug op het veld kreeg ze twaalf minuten voor het einde een tweede gele kaart gepresenteerd van scheidsrechter Job Baan. Dit keer omdat haar kniebeschermer vlak na een corner per ongeluk tegen de bovenarm van de scheids vloog. Sinds dit seizoen wordt zo’n moment bestraft met geel, en twee keer geel betekent dus rood.

‘Ik doe het per ongeluk’

‘Ik kijk de scheids niet aan, doe het niet expres. Ik smijt dat ding toch niet bewust tegen zijn hoofd’, stamelt Pien Sanders. Vol ongeloof legt ze haar kant van het verhaal uit: ‘Het gebeurde per ongeluk, zonder opzet. Maar regels zijn regels. Als hij vindt dat hij rood moet geven, moet hij dat doen. Alleen miste ik op dat moment gewoon wat empathie. Zo’n moment bepaalt de wedstrijd.’

Het was inderdaad het kantelpunt in de wedstrijd, waarin Den Bosch op 1-2 voor stond, maar vol onder druk stond. ‘Je moet op zo’n moment toch fluiten in de geest van de wedstrijd? Zo denk ik erover. Ik moet oppassen wat ik zeg, maar ik heb het wel vaker zien gebeuren. En heb niet vaak gezien dat er een gele kaart voor gegeven werd. Dat wil ik erover zeggen. Het is voor mij en mijn team heel jammer dat het nu wel gebeurt.’

‘Rood geven voor een kniekapje vind ik frappant’

Toen Sanders de tweede gele kaart de lucht in zag gaan, wist ze het al. Direct volgde het rood. Een kaart die ze nog nooit kreeg. Vol ongeloof en onbegrip verliet ze het veld. Ze stak onderweg haar duim nog even de lucht in. Ietwat provocerend. ‘Dat is misschien niet slim, maar het is in de heat of the moment. Het is pure emotie’, legt ze uit. ‘Ik had veel meer kunnen doen dan een duimpje, kan ik je vertellen’, grijnst ze. ‘Dat duimpje is misschien een beetje arrogant, maar ik voelde me op dat moment boos. Vond dat er iets van me afgenomen werd. Ik gooide een klein kniekapje tegen de scheids aan. Helemaal niet hard. Per ongeluk. Dan rood geven vind ik frappant.’ Dan is ze even stil. ‘Ik ben in ieder geval blij dat het geen sliding was. Met twee benen of zo. Dan ga ik maar zo de geschiedenisboeken in.’

Aan de andere kant van het hek, verscholen in een grote winterjas, schreeuwde ze het restant van de wedstrijd haar longen uit haar lijf. ‘Ik vond dat we goed verdedigden. We stonden vol onder vuur, maar deden het megagoed. Pakken al die corners supermooi. En dan krijg je na die uitspeelcorner een strafbal’, weer laat Sanders even een stilte vallen. ‘Daar vind ik ook wat van. Ik denk dat een nieuwe corner terecht was geweest. Rosa (Fernig) maakt denk ik wel een overtreding, maar Anna (de Geus) was echt niet in scoringspositie. Ik heb nog nooit iemand zien scoren vanaf de zijlijn met zoveel verdedigers ertussen. Ik vond het echt geen strafbal.’

Een wijziging in het reglement?

Een besluit waar Den Bosch het ook niet mee eens was. Maar Sanders kijkt vooral naar haar eigen moment. ‘Mijn team moest keihard werken om mijn fout goed te maken. Dat voelt gewoon kut. Iedereen die hier rondliep vond het een onzinnige kaart, maar daar heb ik niks aan’, betreurt ze. ‘Misschien moet er iets aan het reglement gedaan worden. Als ik het nou expres deed. Of vol zijn hoofd raakte. Ik zit in de wedstrijd. Ben nergens anders mee bezig. Misschien moet er dan een regel komen dat je wat tijd krijgt om je spullen uit te doen. Maar daar hebben we vandaag niks meer aan.’

Dat Sanders zich benadeeld voelt, is een understatement, maar haar gevoel van trots overheerst. ‘We mogen hier echt met opgeven hoofd vertrekken. We spelen 2-2 tegen SCHC en verloren vorige week nog van Bloemendaal. Dat hebben we mooi om weten te draaien.’ Dan is het nog even kijken wat de rode kaart nog meer inhoudt. Of Sanders ook echt een wedstrijd schorsing aan haar broek krijgt. ‘Ik zou ‘m dan bijna willen aanvechten. We gaan het zien. Als ik in ieder geval een ding heb gezien, is dat mijn team het ook zonder mij kan.’