Reijnen terug bij Den Bosch na revalidatie: ‘Ik heb het onderschat’

Toen Reijnen negen maanden geleden een training met Oranje afwerkte, ging het mis. Tijdens een ongelukkige botsing met de keeper scheurde ze haar voorste kruisband af. Ze voelde direct wat knappen en wist genoeg. Uitgerekend op het moment dat haar carrière in de lift zat. Met haar eerste caps op zak en een reeks aan titels met Den Bosch. Ze leek op weg naar een plek in de EK-selectie.

Maar zover kwam het niet. Terwijl een gehavend Oranje (behalve Reijnen, ontbraken bijvoorbeeld ook Felice Albers, Laura Nunnink, Jip Dicke en Rosa Fernig) zonder haar Europees kampioen werd, zat Reijnen thuis. Eerst in een rolstoel, daarna stuntelend op krukken. Haar leven in Amsterdam verruilde ze tijdelijk voor haar ouderlijk huis in Den Bosch, waar haar ouders fungeerden als taxi en vangnet.

Na negen maanden en vier dagen was het moment daar 

Die periode voelt inmiddels ver weg. Want als je na maanden wachten weer op het veld staat, valt er een last van je schouders. ‘Ik loop al de hele week rond met een dikke smile’, vertelt de middenvelder. Haar revalidatie verliep niet zonder tegenslagen, maar na negen maanden en vier dagen was het moment daar. ‘Dat hadden er ook zomaar twaalf kunnen zijn’, weet ze. ‘Ik wilde eigenlijk een week eerder al spelen’, grijnst ze. ‘Dan had ik mijn eerste wedstrijd thuis op Den Bosch voor mijn vrienden en familie kunnen spelen.’

Toch voelde het pas echt toen ze daar zondag stond. ‘Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik het pas geloofde toen ik op het veld stond. In zo’n trainingsweek kan er nog van alles gebeuren. Voor hetzelfde geld breek je je hand’, lacht ze. ‘Noem me pessimistisch, maar zo dacht ik wel.’

Reijnen lijkt haar portie pech voorlopig wel gehad te hebben, want zondag verliep precies zoals ze had gehoopt. Ze maakte haar rentree met vier minuten per kwart en pakte direct een overwinning. ‘Ik was heel emotioneel, vooral tijdens de line-up’, vertelt ze. ‘Ik was blij dat ik op de bank begon, zodat ik even bij kon komen. Het voelde ook best gek om weer op zo’n groot veld te staan. Op trainingen speel je kleinere vormen, maximaal drie kwarten, dus dit voelde ineens… heel groot.’ Moe was ze niet. ‘Maar dat was denk ik ook de bedoeling’, lacht ze. ‘Ik heb ’s middags zelfs nog flink gesjouwd, want ik ben net verhuisd.’

Geen EHL, maar trainen met MO18-1

Al weken snakte Reijnen naar dit moment. Als het aan haar lag, had ze een paar weken geleden alweer meegedaan. ‘Ik train nu vier weken met de groep, maar sta echt al maanden op het veld. Doe ik een-op-een-trainingen waarin ik veel moest passen en afronden’, vertelt ze. Heel stiekem droomde ze van de EHL, een van de momenten die ze achteraf het pijnlijkst vond om te missen. ‘Dat was superbalen. De hele groep trainde maar half, door de toernooi-drukte. Daardoor moest ik met MO18-1 meetrainen, om toch duels te blijven oefenen.’

Duels met de jeugd, trainen met Den Bosch. Fysiek ging het eigenlijk al een tijd goed. ‘Ik voel al heel lang niks meer’, zegt ze. Het vertrouwen in haar lichaam is terug. Geen reactie in haar knie, geen verschil in kracht. Juist dat maakte het wachten lastig. ‘Ik ben al weken aan het denken: wanneer mag ik nou eindelijk? Dat is frustrerend. Maar je mag geen enkel risico nemen.’

Hoewel ze dankbaar is dat haar revalidatie ‘maar’ negen maanden duurde, voelde het allesbehalve kort. ‘Ik had gewoon een kind kunnen krijgen’, lacht ze. ‘Voor jezelf duurt het altijd langer dan voor anderen.’ Zeker in het begin. ‘Toen kon je alleen een beetje op krukken lopen. Meer niet. Dat was mentaal echt heel pittig. Mijn ouders brachten me overal naartoe. Ik studeer Tandheelkunde in Amsterdam en in augustus had ik veel praktijklessen. Geloof me, dat is echt onhandig op krukken. Ik kon niks. Niet eens even iets pakken.’

De blessure wat onderschat 

‘Misschien heb ik het een beetje onderschat. Maar ik had ook niet willen weten hoe het zou zijn en wat erbij komt kijken. Je wordt er gewoon ingegooid en laat het gebeuren’, vertelt ze. ‘Ik heb zo’n beetje alle behandelingen wel gehad. Dry needling, shockwave, magnetisch veld… ik ken het nu allemaal.’

Wat volgt is een revalidatie vol kleine mijlpalen. ‘In het begin ben je al blij als je weer kan rennen. Dat je krukken weg mogen, dat is echt een momentje.’ Maar het zit ‘m niet alleen in hockey. ‘Als vrienden vroegen of ik mee wilde padellen, ging dat ook niet. Maar wat dacht je van rennen voor de bus? Even snel aanzetten als je ‘m ziet? Dat gaat gewoon niet. Ik heb wel eens een half uur bij een halte moeten staan. Of snel naar binnen als het regent? Dat lukt ook niet. Dat soort momenten maken het soms extra frustrerend.’

De enige met een knalgeel rokje 

Het spannendste moment van de dag zat ’m uiteindelijk niet in haar knie, maar ergens anders in. Haar tenue. ‘Die heb ik het hele seizoen nog niet gezien’, lacht ze. ‘Ik was bang dat ik ‘m niet meer aankon. Ze hebben gewoon de maat van vorig jaar besteld, zonder dat ik kon passen.’ Maar alles zat nog precies goed. ‘Ik moest de kaartjes er nog aftrekken. Ik ben de enige bij wie het geel nog echt knalgeel is’, grijnst ze.

Een zondag om nooit meer te vergeten, al ontbrak er nog één iemand. Laura Nunnink - die een paar weken eerder haar kruisband scheurde - stond niet naast haar. ‘Bij haar gaat het iets minder snel, maar dat is ook niet gek. Het is zo persoonlijk. Bovendien had zij meer schade aan haar meniscus. Ik had er zondag het liefst met haar gestaan.’ Dat moment komt nog, is ze overtuigd. ‘We staan binnenkort gewoon weer samen in de as van het veld.’