V.d.Heijden: in 2013 als jongetje langs de lijn, nu lonkt titel

‘We staan 3-2 voor, maar meer dan dat is het ook niet’, zegt Van der Heijden als rond hem een aantal kinderen zich verzamelt, die jagen op naar zijn handtekening. ‘In dit soort wedstrijden kan het alle kanten op gaan. Dat heb je vorige week ook gezien. Het kan heel hard gaan. De voorsprong is lekker, maar meer ook niet.’

Dat de eerste finalewedstrijd in het Wagener Stadion een open duel zou worden, hadden beide coaches vooraf al voorspeld. Rotterdam en Amsterdam kozen allebei vol voor de aanval en maakten dat met name voor rust zichtbaar. Vooral Rotterdam begon fel, zette hoog druk en speelde met veel intensiteit naar voren. ‘We begonnen heel goed. Dat is echt een kwaliteit van ons geworden. Dat lukte vorige week tegen Pinoké en nu ook.’

Al na vier minuten tipte Tjep Hoedemakers een strafcornervariant binnen voor de openingstreffer. ‘Het is lekker dat het werkt’, lacht Van der Heijden. ‘Dat we van tevoren een plan bedenken en dat het dan goed uitpakt.’ Zeven minuten later benutte Van der Heijden zelf een strafbal nadat een opstomende Thijs van Dam uit balans werd gebracht door Robbert Kemperman.

Amsterdam herpakte zich snel en verkleinde de achterstand naar 1-2. Maar vijf minuten later was daar broer Timme, die na een bekeken steekpass van Nick van Trigt de 1-3 op het bord zette.

Broer Timme

Pepijn glimlacht als zijn twee jaar jongere broer ter sprake komt. Toen ze klein waren, speelden ze hockey op de slaapkamer. Nu staan ze samen in de finale en zijn ze allebei doelpuntenmaker. ‘We scoren allebei stiekem toch best wel vaak in dezelfde wedstrijd. We hebben het daar wel eens over’, zegt Van der Heijden, die daarna plaagt: ‘Hij probeert heel hard zijn best te doen om mij in te halen qua doelpunten, maar dat is lastig.’ Daarna, serieuzer: ‘Het is heel mooi dat we samen hier op het veld staan. En daar genieten wij ook van.’

Rotterdam kreeg daarna kansen genoeg om verder uit te lopen, maar Amsterdam bleef overeind. Nog voor rust zette Brent van Bijnen met een vlammende backhand de 2-3 eindstand op het bord. Dat verbaasde Van der Heijden niet. ‘Al hadden we de 3-0 gemaakt, dan weet je dat het nog niet gespeeld is. Je zag vorige week ook hoe snel het kan gaan. Binnen vijf, zes minuten scoorden zij toen drie keer. Dat is hockey en dat maakt de sport mooi.’

In de hitte was het zwaar voor de spelers. Het speltempo van voor de rust verdween na de pauze grotendeels uit de wedstrijd. Rotterdam werd minder gevaarlijk en Amsterdam oogde stabieler dan in de eerste twee kwarten. Toch kon de thuisploeg ook niet echt meer een vuist maken en bleef de gelijkmaker uit. ‘Vechten en hard werken’, legt Van der Heijden uit waarom Rotterdam de winst behaalde. ‘Uiteindelijk gooien we ons steeds voor die ballen. De cornerverdediging stond goed. Hard werken wordt dus wel beloond.’

Snakken

Zondag staat voor Rotterdam in het teken van herstel. Uitlopen, rekken, eten, slapen. Daarna moet het maandag nog één keer gebeuren. Want Rotterdam snakt naar een nieuwe landstitel. ‘Heel erg’, zegt Van der Heijden. ‘Het is lang geleden. We zijn al een tijd aan het bouwen met deze ploeg. We willen hem maandag over de streep trekken.’

De kinderen wachten nog altijd geduldig op hun handtekening. Van der Heijden krabbelt zijn naam op een shirt, kijkt op en vraagt: ‘Zijn jullie er maandag ook?’

Na een enthousiast ‘ja’ volgt meteen zijn antwoord: ‘Mooi. Tot maandag.’