Papa Van Aubel: van vieze luier naar winnende goal

Van Aubel, zijn vrouw Amandine en hun jonge dochter Léa - pas drie maanden oud - hadden er een lange reis van drie uur opzitten zondagmiddag. Ze kwamen vanuit Brussel naar Amsterdam. ‘Toen we hier waren, roken we al dat Léa verschoond moest worden’, lacht Van Aubel. Die wilde dat natuurlijk even op een rustige plek doen. ‘Dus vroeg ik onze manager om de sleutel van de kleedkamer. Daar heb ik haar snel een nieuwe luier gegeven. Ik moest nog opschieten ook, want ons Dames 1 had dezelfde kleedkamer ook nodig.’ 

‘Het is allemaal goedgekomen, hoor’, benadrukt de Belg nogmaals. ‘Ik ben inmiddels vrij goed in luiers omdoen. Echt een man van deze tijd, hè.’

Met een beetje gevoel voor bijgeloof zou je kunnen zeggen dat die stinkende luier Pinoké zondag geluk bracht tegen Amsterdam. Want toen toonde Van Aubel een heel andere skill: die van koele afmaker binnen de cirkel. Zijn late 2-1 leverde zijn ploeg de winst op, terwijl Pinoké in het laatste kwart absoluut de mindere was. Iedereen op het complex van De Steekneuzen vreesde een tweede Amsterdamse treffer. Zelfs de trouwste en luidruchtigste fans op het balkon rekenden niet meer op een zege voor hun favorieten.

Naar adem happen en bijna verslikken

‘Amsterdam speelde heel goed’, vond Van Aubel, die onlangs zijn contract bij Pinoké met één jaar verlengde en vermoedelijk daarna stopt. ‘Gelukkig voor ons hield Hidde Brink een paar onmogelijke ballen tegen. De knapste save was een hoge backhand van Robbert Kemperman, die hij eruithaalde. Hij stond echt zo goed te keepen. Hidde was onze man of the match.’

Van Aubel was tevreden met het spel dat Pinoké voor rust liet zien. ‘Daarna werden we meer achteruit gedrukt. We verdedigden goed, ook door de reddingen van Hidde. Je weet ook dat je moet tegenhouden. Want natuurlijk komen de acties van Floris Middendorp en de Cassiems. Die spelen altijd met lef.’

Pinoké hapte naar adem. Verslikte zich bijna. Kwam proestend weer boven. En liep vervolgens in een roes van het veld. Het was een overwinning die ze wel konden gebruiken. De vorige twee toppers gingen namelijk dik verloren. Tegen Den Bosch ging Pinoké er met 6-3 af, een week later tegen Oranje-Rood was het zelfs 6-1. Daarvoor was het gelijkspel (3-3) tegen Kampong ook al een helse klus; toen kwam Pinoké terug van een 3-0 achterstand. ‘Zo’n comeback lukt ook niet elke keer. We hebben in die drie wedstrijden hele moeilijke momenten gehad. Wat we daar lieten zien was niet goed genoeg.’

‘Vooral tegen Oranje-Rood zijn we heel hard met de neus op de feiten gedrukt. We stonden in al die wedstrijden verdedigend niet goed genoeg op belangrijke momenten. Daardoor ging het een paar keer helemaal fout. We misten structuur en daardoor viel het als een kaartenhuis in elkaar. En dat terwijl iedereen ons volgens mij kent als een ploeg die heel gestructureerd speelt en achterin de boel goed heeft staan.’

'Ik wil ook goed zijn als vader'

Met zo’n 6-1 gaat Van Aubel heel anders om dan ‘vroeger’, toen hockey op nummer 1, 2 en 3 stond in zijn leven. Toen hij Belgisch international was en alle belangrijke toernooien speelde - en won. ‘Ik relativeer meer. We verliezen met 6-1, maar thuis bij mijn dochter doet dat er niet meer toe. In de fase waarin ik nu zit, zoek ik meer naar een balans. Ik wil niet alleen goed zijn op het veld, maar ook als vader. En ook in mijn werk.’

Aan de andere kant kon hij die mindere weken ook niet helemaal naast zich neerleggen. ‘Ik heb in die periode veel met de coach gebeld. Over de tactiek. Of wat we in het algemeen beter kunnen doen. Vandaag voelde ik bijvoorbeeld dat we echt aanstonden, ook al stonden we te verdedigen.’ Hij zoekt naar een voorbeeld en laat zijn arm zien, waarop een dikke rode plek zit.

‘Ik zag Kemperman een bal slaan en deed alles om ‘m te blokken. Tegen Den Bosch en Oranje-Rood hadden we die mentaliteit een stuk minder. Zaten we minder laag met ons lichaam bij de grond. Sprongen we eerder op bij zulke ballen.’

De komende weken

Als nummer drie van het land gaat Pinoké de 20ste speelronde in. De kampioen van 2023 speelt nog tegen Klein Zwitserland (uitgespeeld), HDM (nog strijdend tegen play-outs) en Bloemendaal (nog azend op play-offs). 

De laatste twee seizoenen misten de Amsterdammers de strijd om het landskampioenschap. Van Aubel kan niet wachten: ‘Ik zou het heel mooi vinden om weer met onze ploeg play-offs te spelen.’ En met een beetje melancholie: ‘Zoals het hier ook in mijn eerste jaren was.’