Paalman is bij KZ wél eerste keus: ‘Blij dat ik kan balen’

Natuurlijk ging het zondag in het waterkoude Eindhoven eerst vooral over de nederlaag van Klein Zwitserland. De eerste voor de ploeg uit Den Haag in dit seizoen. Zij liepen al na drie minuten een enorm stuk achter de feiten aan, door twee goals van Struan Walker. Paalman had op dat moment de bal nog geen seconde aangeraakt.

Paalman zucht als hij die beginfase terugdenkt. ‘We stonden in het begin gewoon te slapen. En dan wordt het een héél moeilijke wedstrijd hier. We vochten ons aardig terug, maar na hun 3-0 (in het begin van kwart vier, red.) viel het als een kaartenhuis in elkaar.’ Het was aan Paalman te danken dat KZ niet met grotere cijfers dan 4-1 verloor. Zijn mooiste reddingen maakte hij in de slotfase, waarin hij onder meer een een-op-een met OR-talent Olivier Uffen pakte en een keiharde cornerrebound van Tijmen Reyenga uit de goal beukte.

De tegengoals heeft hij nog haarscherp voor ogen. Een voor een, fragmentarisch haalt de Jong Oranje-international de goals terug. ‘Vooral die laatste is mij heel erg aan te rekenen’, klinkt het goudeerlijk. ‘Een corner van hen komt aan mijn kant. Mijn hoek. Dat is gewoon mijn bal. Ja, ik zat er nog aan. Maar dat telt niet. Ik heb nog heel veel te leren. Dat blijkt wel.’

Dan, iets relativerender: ‘Ik baal enorm. Maar ik ben wel blij dat ik kan balen.’

Die woorden hebben wellicht wat uitleg nodig. Paalman was twee jaar veroordeeld tot de reservebank bij Amsterdam, achter eerst Joren Romijn en daarna als stand-in van Engels international Ollie Payne. Een tweevoudig olympiër die nota bene werd aangetrokken vanwege zijn ervaring op grote toernooien en momenten. Allesbehalve een makkelijke prooi om aan te vallen dus voor de zeven jaar jongere Paalman.

Die keepte in de twee voorbije seizoenen dus amper in de Hoofdklasse. Maar in de play-off-finale van 2025 stal hij de show: hij viel in en dwong twee missers van tegenstander Kampong af. De tiener was opeens een held – zeker na een aandoenlijk gesprek met NOS-commentator Philip Kooke, waarin hij live op tv bijna net zo onder de indruk leek van de ontmoeting met de interviewer als van zijn eigen kampioenschap. Holland Hockeyland genoot van de welbespraakte en onbevangen doelman, die opeens bekendheid verwierf. 

De opbrengst op korte termijn was niettemin mager. Veel verder dan een handvol wedstrijden bij Amsterdam leverde Paalman die glorieuze dag niet op. Hij moest dus geduld hebben, dat is ook het lot van een tweede keeper. ‘Ik wilde niet per se weg. Maar ik wilde ook graag minuten maken. En dat kon bij KZ. Ik hockeyde al sinds de jongste jeugd bij Amsterdam. Dat maakte de keuze heel moeilijk. Het deed mij ergens wel pijn. Ik had een hele lijst gemaakt met voors- en tegens. Maar ik zou ‘m nog tien keer zo maken. Ik wist meteen: holy fuck, dit zou wel een grote stap zijn.’

Bij Klein Zwitserland kwam een plekje in de goal vrij omdat Koene Schaper na vele jaren trouwe dienst stopte. ‘Ik heb die bordeaux-rode shirts altijd al heel mooi gevonden. In de jeugd was het ook een lastige en goede club om tegen te spelen. We wonnen daar weinig met Amsterdam.’ Lachend: ‘En het veld is best slecht. Dus heb je ook een thuisvoordeel. Top. Al zijn de files op dinsdag tussen Amsterdam en Den Haag wel killing. Gelukkig hebben we het heel gezellig in de auto.’

Hij besprak zijn keuze met zijn coach bij Jong Oranje, Rick Mathijssen. Inderdaad: ook zijn coach bij Amsterdam. ‘Vanuit de club zag hij mij liever niet gaan. Maar als bondscoach vond-ie het een hele mooie kans.’

En daardoor draagt Paalman sinds de zomer het shirt van Klein Zwitserland. Al ging het zondag een beetje mis op dat vlak. De doelman kwam wel met rugnummer 1 het veld op, maar de naam op zijn blauwe shirt was bedekt met tape. Tijdens de wedstrijd liet die tape een beetje los, waardoor de eerste letters van de oorspronkelijke eigenaar zichtbaar werden.

‘Ik hoopte nog dat we het hier niet over zouden hebben’, grijnst Paalman. ‘Dit is het oude shirt van Koene. Dat heeft hij in de voorbereiding aan mij gegeven, omdat ik eerst rondliep in een lelijk geel fel shirt. Ik heb het altijd bij me. Ik had vandaag denk ik wel drie andere, goede shirts mee met mijn eigen naam erop. Maar ik heb gewoon de verkeerde blauwe uit mijn tas gepakt en aangetrokken. Op het veld kwam ik er pas achter.’ Hij kijkt een beetje met een zuur gezicht naar zijn shirt. ‘Ik hoop dat de sponsoren het niet stom vinden.’

Weer met een lach: ‘Ik zei daarna ook tegen de jongens: ik heb het shirt aan van mijn idool. Was een grapje, al heeft Koene het natuurlijk fantastisch gedaan hier. Hij was er zelfs bij toen KZ in de Eerste Klasse speelde. Hoelang heeft hij bij ons gekeept? Zestien jaar ofzo? Nou, heel lang in ieder geval. Mooi om hem te eren. Al was dat dus niet de bedoeling.’