Oranjemannen vreten Kiwi's na rust met huid en haar op: 5-1

Zondag 16 augustus stond al maanden knalrood omrand in de agenda’s van de regerend olympisch kampioen. Een dag waarop ook voor hen het WK zou beginnen. Een moment waar al sinds de verloren EK-finale - vandaag exact een jaar geleden - naar werd uitgekeken.

De aanloop naar het WK was niet vlekkeloos. In de Pro League speelde Oranje in veel wisselende samenstellingen, zodat er weinig terechtkwam van het boetseren van een vaste groep. Dat kwam ook door een hoop blessures binnen de groep. Van Jip Janssen tot Jorrit Croon en van Lars Balk tot Thijs van Dam; veel kopstukken lagen er in het pre-WK-seizoen geruime tijd uit. Gevolg van die grilligheid was dat Nederland een bijrol speelde in de competitie, waar dit seizoen voor de winnaar een olympisch ticket klaar lag.

Wonderwel waren al die blessures precies op het juiste moment verholpen, waardoor de geprezen gouden selectie van de sprookjeszomer van 2024 nog steeds het geraamte vormt van de huidige groep. Liefst zestien van de achttien Parijs-gangers zijn erbij in Amstelveen. Ondanks al die verschillende selecties staat er daardoor wel WK-team dat elkaar door en door kent.

Een vloeiende machine was Nederland, met reserves Steijn van Heijningen en Pepijn van der Heijden op de tribune, is het eerste kwart nog niet. Dat moet minister-president Rob Jetten op de tribune ook hebben gezien.

In die eerste vijftien minuten was het vooral Nieuw-Zeeland dat - veelal via hoge ballen - zich aanvallend liet gelden. Oranje hield vrij probleemloos stand en zorgde voor een paar hoogstandjes, maar het duurde behoorlijk lang voordat de thuisploeg een echte kans kreeg. Dat was dan wel meteen een corner, die door Tijmen Reyenga - die de korte hoekslag ook meekreeg - tegen de Nieuw-Zeelandse uitloper werd gepusht. De Brabantse verdediger viel eerder al op toen hij een van die hoge ballen over hoofd, achterstevoren, wegsloeg. Een hockeyomhaal, in zijn eigen cirkel.

Maar die cornerkans veranderde weinig aan het spelbeeld. Nederland had moeite om kansen te creëren en het vertrouwen van de scoopende Kiwi’s groeide. Na het harde schot van George Baker - zo heet hij echt -, nam ook James Hickson het Oranje-doel onder vuur. Zijn poging, bijna vanaf de achterlijn, werd gekeerd door Derk Meijer. Maar de keeper van Nederland verwerkte daarna de bal niet goed. Hickson reageerde het snelst en bezorgde daarmee het volgepakte Wagener een koude douche.

Uit frustratie beukte Floris Wortelboer zijn stick tegen de lat. Dat gevoel raakte Oranje voor de rust niet kwijt. Nederland zocht iets gretiger de aanval, maar verder dan een gekraakt schot van Duco Telgenkamp kwamen de publieksfavorieten niet. Het gebrek aan macht en kansen was best pijnlijk, omdat Nieuw-Zeeland niet bepaald een mondiale hoogvlieger is.

De nummer elf van de wereld imponeert de laatste jaren zelden. Tweemaal zegde Nieuw-Zeeland af voor de Pro League, vanwege geldgebrek. Op een WK kwamen de Black Sticks nog nooit verder dan de zevende plek. Het huidige Nieuw-Zeeland liet het Wagener na rust bibberen, toen het twee corners mocht nemen. Gelukkig voor Nederland had specialist Kane Russell - die overigens als twee druppels op Oranje-international Van Heijningen lijkt - zijn vizier niet op scherp.

Het was wachten op vuurwerk aan de overkant. En dat kwam er. In kwart drie leidde een vrije bal van Joep de Mol de gelijkmaker in. De verdediger passte naar Koen Bijen, die via een directe doortikker Tjep Hoedemakers vond. Die aarzelde geen seconde en tekende voor de 1-1.

Opeens was daar de urgentie waar het publiek in Amstelveen zo naar snakte. De felheid spatte er vanaf en leidde tot de eerste echte dominante fase van Oranje. En die machtige minuten leverden al heel snel resultaat op. De tweede corner van Nederland leverde uit de rebound de 2-1 op. Eerst werd de sleep van Jip Janssen geblokt, de keiharde nastoot van Duco Telgenkamp was de keeper van Nieuw-Zeeland te machtig.

Het Wagener ontplofte en Nederland speelde eindelijk de wedstrijd die het wilde. Niet met het mes op de keel. Maar met franje en plezier. Dit was waar het uitverkochte stadion voor was gekomen. Telgenkamp bediende Thierry Brinkman die de 3-1 binnen schoof. De zorgen waren verdwenen en ook de zon begon spontaan te schijnen. In kwart vier werd Nieuw-Zeeland onder de voet gelopen. Binnen een paar minuten liep de score hoog op, via de tweede treffer van Hoedemakers (een inglijder) en de eerste van Koen Bijen (intikker).

Daardoor stond acht minuten voor tijd een klaterende 5-1 stand op het bord. Een ongelooflijke score, wie de eerste helft heeft gekeken. Want daarin kreeg Nederland niet eens vijf kansen. Maar daarnaast ook een teken dat dit Oranje kan opstaan als het echt moet. En dan ook nog een grote hoogte (en een dikke score) kan behalen. Dat is op z’n minst een hoopvol feitje voor de rest van het toernooi.

Nederland - Nieuw-Zeeland 5-1 (0-1)
23.James Hickson 0-1
35.Tjep Hoedemakers 1-1
41.Duco Telgenkamp 2-1 (sc)
49.Thierry Brinkman 3-1
50.Tjep Hoedemakers 4-1
52.Koen Bijen 5-1 (sc)