Oranjemannen maken er zes in spektakelstuk tegen Aussies

Het was het voorlaatste duel op Belgische bodem en van het Pro League-seizoen, waarin Nederland zo wisselend voor de dag kwam. Een tendens die ook te zien was in de afgelopen weken. Van een machtige 5-3 zege op Duitsland, tot een slappe en onnodige 3-2 nederlaag tegen India - nota bene in hetzelfde weekend. Het ene moment was Nederland dominant, daarna opeens weer opvallend kwetsbaar.

Oranje beloonde zich twee dagen eerder te weinig voor een goede wedstrijd tegen België (2-2), waaraan de olympisch kampioen een zuur gevoel overhield door een late gelijkmaker en het verliezen van de afsluitende shoot-outs. Vrijdagavond, terwijl ook in Waver de mussen van het dak vielen, probeerde Oranje die vervelende afdronk weg te spoelen.

Janssen trekt Oranje op gang 

In het jubileumduel van Floris Wortelboer, die zijn 150ste interland speelde, was de start van Nederland voortvarend. Oranje was met een sterke formatie begonnen, op de tribune zaten alleen spelers zonder toernooiervaring. Het maakte de testcase tegen de fysieke Australiërs alleen maar interessanter. Na een paar aftastende minuten ontbrandde het duel na een kleine tien minuten. Eerst lieten de Aussies twee corners onbenut en dat schudde Nederland schijnbaar wakker.

Eerst leek Thierry Brinkman op weg naar zijn tweede interlandgoal van de zomer, maar hij stuitte van dichtbij op de Australische goalie Jed Snowden. Vlak daarna was het alsnog raak, via Jip Janssen. Die mocht twee keer aanleggen vanaf de kop en in die tweede poging was het bingo. Het was alweer de vierde treffer in evenveel interlands voor de cornerman van Kampong. De verdediger hervindt zijn ritme bij de nationale na een slepende peesblessure, die hem vijf maanden aan de kant hield.

Een paar minuten later moest Snowden opnieuw vissen. Dat gebeurde na een heerlijke, bijna ouderwetse backhand-beuk van Duco Telgenkamp. De spits, komend seizoen bij Amsterdam, haalde keihard uit na voorwerk van Terrance Pieters. De brul van de doelpuntenmaker galmde door de Belfius Arena, waar helaas weer geen kip te bekennen was.

Een droomruststand 

Australië heeft na de weinig succesvolle Olympische Spelen een metamorfose ondergaan. Er werd afscheid genomen van bepalende gezichten als Matt Dawson - de man die zijn vingertopje liet amputeren om Parijs te halen -, Eddie Ockenden en Aran Zalewski. Ky Willott was er al wel bij in Frankrijk en sleepte de Kookaburras na twintig minuten naar 2-1. Een verdiende goal; Australië had op dat moment minstens zoveel kansen gehad als Nederland.

Maar dat ging vrijdag, op die reuzenkans van Brinkman na, efficiënt om met zijn kansen. Drie minuten na de aansluitingstreffer, herstelde Oranje de marge weer. Opnieuw was het Telgenkamp die raak prikte, uit een cornerrebound. Nederland kreeg veel ruimte en ging daar gretig mee om. Derck de Vilder startte vlak voor de middenlijn met een solo, die uitmondde in een uithaal vanaf de kop. Via een Australische stick sloeg de bal in het dak en leverde een droomruststand op. 4-1. Een waanzinnige weelde in dit stroeve Pro League-seizoen, waarin Nederland nooit echt meedeed om de titel.

Om die cijfers in perspectief te plaatsen: het was twee jaar geleden dat Nederland zo productief was voor de pauze. Dat was in de openingswedstrijd van Oranje op de Spelen, tegen Zuid-Afrika, toen de mannen van Delmée er ook vier maakten in de eerste dertig minuten. 

Minuten pauze door video kijken 

De vreugde over die score verstomde even toen het spel vlak na rust minutenlang stil lag. De videoscheidsrechter constateerde dat Jonas de Geus zich ernstig had misdragen in een fel duel met een Australische tegenstander en een gele kaart verdiende. Maar na veel overleg en onduidelijkheid - de scheidsrechter wist niet om welke spelers het precies ging - werd besloten om slechts een bestraffend toespraakje te houden. 

De doelpuntenhoos van het tweede kwart ging liggen, tot de slotminuut van Q3. Want daarin toonde Nederland opnieuw zijn aanvallende scherpte. Tijmen Reyenga mocht bij absentie van Janssen aanleggen voor een corner en dat deed de Brabander prima. Zijn flats werd aangeraakt door een tegenstander en vloog zo in het net. 

Na een volgend chaotisch videomoment - de arbitrage had een zware avond -, viel de 5-2 uit een Australisch offensief. Nederland overleefde vier corners, maar had geen antwoord op het spijkerharde schot van dichtbij van spits Nathan Ephraums, twee jaar geleden nog actief bij Bloemendaal. Een minuut voor tijd verkleinde Tim Howard de schade nog een beetje voor Australië, maar die goal werd binnen dertig tellen alweer teniet gedaan door een nieuwe rake sleep van Jip Janssen: 6-3.

Hij maakte dus de eerste en de laatste goal deze zweterige vrijdag in Waver, waar Oranje na zestig klamme minuten de handen in de lucht stak. Na drie duels waarin het gevoel bitter was, leverde deze wedstrijd wél een lekkere nasmaak op. Eentje waarin Nederland body toonde en ook prettig veel scoorde.

Mooie opstekers, zo aan het eind van het Pro League-seizoen. En een fraaie voorbode voor de afsluiter van de landencompetitie, zaterdag tegen België. Hopelijk dan met iets meer volk op de tribune dan vandaag. 

Nederland - Australië 6-3 (4-1)
’13 1-0 Janssen (sc)
’17 2-0 Telgenkamp
’20 2-1 Willott (sc)
’23 3-1 Telgenkamp
’25 4-1 De Vilder
’45 5-1 Reyenga (sc)
’52 5-2 Ephraums 
’59 5-3 Howard (sc)
'60 6-3 Janssen (sc)