Opeens een bijrol voor Bloemendaal: 'Dat voelt onwennig'

Iets na half vijf viel de deur dicht. Alleen het gebeuk van feestmuziek uit de kleedkamer van Oranje-Rood - een paar ruimtes verderop - drong door de muren heen. Een paar tieners die op selfiejacht waren, zochten tevergeefs naar de internationals van Bloemendaal en trokken willekeurig wat andere kleedkamerdeuren open. De sterren van de uitploeg kwamen na zo’n tien minuten weer naar buiten. Captain Floris Wortelboer - nog steeds in tenue - moest zelfs helemaal terug naar de overkant van het veld, waar de camera van Viaplay op hem wachtte. 

Maurits Visser deelde eerst heel netjes een handtekening uit aan een fan op leeftijd. Parkeerde zijn levensgrote keeperstas in een gangetje verderop en vond een plek om boven de tonen van ‘Baila de Gasolina’ uit te komen. ‘We waren in de kleedkamer een beetje op zoek naar woorden’, zegt de doelman, terwijl hij de haren uit zijn gezicht veegt. 

‘We wisten dat het heel moeilijk ging worden om onze play-offkansen in eigen hand te houden. Dan moesten we eigenlijk de laatste vijf wedstrijden winnen. Vooraf denk je nog even terug aan de heenwedstrijd tegen Oranje-Rood. Die verloren we, maar ik vond ons toen wel beter.’

Die goede hoop nam Bloemendaal dus mee naar het cruciale duel waarin De Mussen nog konden aanhaken bij de top vier. Maar de waarheid bleek al snel anders. ‘We begonnen te slap’, vindt Visser. ‘Lieten het kaas van ons brood eten. We kregen ook wel kansen, maar maken ze niet. Achterin krijgen we ze te makkelijk tegen. Dat is het verhaal van deze seizoenshelft.’

Hij baalt, zonder gefrustreerd te zijn. Zoekt redenen voor de gevoelige nederlaag. ‘Zij zijn effectief. Krijgen ze een bal in de cirkel, dan janken ze ‘m gewoon binnen. Zij waren daar gretiger.’ 

Zijn coach Michel van den Heuvel is inmiddels ook teruggekomen uit de kleedkamer. ‘OR was de ploeg met het momentum vandaag’, zegt de coach met een zucht.

'Zij hadden een dodelijke frontlinie. Dat verschil was duidelijk, we kregen dreun op dreun. We hebben op dit moment niet het surplus om dit soort wedstrijden naar je toe te trekken. Dat voel je en dat merk je. Daar zijn veel verklaringen voor. De pijnpunten zijn helder, al heb ik een hekel aan excuses.’

Het helpt uiteraard niet dat Bloemendaal al wekenlang geen beroep kan doen op Jorrit Croon (knieblessure) en Casper van der Veen (schouder). ‘We begonnen de tweede seizoenshelft met een compleet ander middenveld’, haalt Van den Heuvel aan, die zelf de hervatting van de competitie miste, omdat hij ook bondscoach is van China. ‘De een heeft zijn knie naar de klote, de ander (Zach Wallace, red.) zat nog in Egypte. De week dáárop valt Casper op zijn schouder en is zijn seizoen voorbij. Zo heb ik het nog nooit meegemaakt’, vertelt de ervaren coach. 

Visser, met ongeloof: ‘Casper heeft dit seizoen maar vijf wedstrijden gespeeld… Inderdaad: helaas belachelijk weinig. Hij is nog jong, maar voorin heel belangrijk voor ons. Met hem en Jorrit zijn we lang twee jongens kwijt uit de as, terwijl ze juist stabiliteit moeten brengen. Daar bouw je normaal gesproken de rest omheen.’

Mede daardoor heeft Bloemendaal na achttien duels evenveel wedstrijden wél gewonnen (negen) als niet gewonnen (drie gelijk, zes verloren). Een ongekende balans voor de huidige nummer zes van de Tulp Hoofdklasse.

‘We zijn niet zo stabiel als een aantal jaar geleden’, weet Visser. ‘In de huidige Hoofdklasse wordt dat blootgelegd en afgestraft. Je hebt een stuk of zes waanzinnige ploegen. Het zegt een heleboel dat Kampong de EHL wint, maar in de competitie in de middenmoot staat.’

‘Bepaalde punten mag je niet laten liggen’, vindt Van den Heuvel. ‘Omdat we uit tegen Laren verloren, komt er meer druk op andere wedstrijden te staan. Dat ga je daar al iets geforceerder spelen. Om goed te presteren, moet alles kloppen.’

Visser is sinds 2018 eerste keus op ’t Kopje. Nog nooit miste hij de play-offs. Had hij vooraf verwacht dat dit een seizoen kon worden, waarin het ditmaal anders zou gaan? ‘Nee, natuurlijk niet’, reageert hij snel. ‘Absoluut niet. Na de eerste seizoenshelft zaten we goed bij de bovenste ploegen.’

‘Ik denk dat we in zo’n tachtig procent van mijn jaren hier met Bloemendaal bovenaan stonden na 22 wedstrijden. We gingen bijna altijd soeverein de play-offs in. Daar hoort Bloemendaal ook. Het voelt onwennig om daar nu misschien niet te staan. Dat kan een keertje zo gaan, maar dan doet het alsnog pijn.’

De doelman weet dat er nog een kleine strohalm is. Een minuscule kans om toch over vier duels in de top vier te staan. De Mussen staan nu - na achttien duels - zesde, met een achterstand van vijf punten op nummer vier, sinds vandaag Pinoké. 

‘Het kan nog wel’, beseft Visser. ‘Maar we hebben het onszelf ontzettend moeilijk gemaakt. We hebben het niet meer in eigen hand. We moeten niet alleen zelf alle punten pakken, maar ook kijken naar de rest.’

Met gevoel voor historisch besef: ’Dat is jaren niet gebeurd.’