Ontslagen Schopman vol onbegrip: ‘Was pas net aan het bouwen'

Schopman sloot het WK met Duitsland af op de zesde plaats. In de laatste wedstrijd verloren de Duitse vrouwen in het Wagener Stadion met 3-1 van India. Kort na afloop sprak ze nog uitgebreid over de stappen die haar jonge ploeg de afgelopen maanden had gezet.

‘Ik geloof heilig in deze ploeg’, zei Schopman toen. ‘Ik geloof erin dat we stappen kunnen maken en naar boven kunnen kijken. Ik ben pas net aan het bouwen.’

Enkele uren later zag haar werkelijkheid er volledig anders uit. Na de terugreis naar het spelershotel in België en het gezamenlijke avondeten werd Schopman apart genomen door vertegenwoordigers van de Duitse hockeybond.

‘Het was niet echt een gesprek, maar meer een mededeling’, vertelt ze. ‘Ik was vooral verbaasd over het moment waarop en de manier waarop. De mededeling op zich verraste me misschien iets minder.’

De Duitse bond liet haar weten dat de beslissing al tijdens het WK was genomen, na de wedstrijd tegen Spanje in de tweede groepsfase en dus vóór het afsluitende duel met India. ‘Dat is in mijn ogen onbegrijpelijk. Ze hebben gezegd dat ik het goed heb gedaan, maar dat ze een andere richting op willen.’

Wat die nieuwe richting inhoudt, werd haar niet duidelijk. ‘Ik heb geen idee. Er zijn redenen voor en die hebben ze geprobeerd uit te leggen, maar ik begrijp ze nog steeds niet. Over twee of drie weken kan nog een evaluatiegesprek plaatsvinden. Op de inhoud wilden ze op dat moment niet ingaan.’

Volledig uit de lucht kwam het ontslag niet. Schopman, die eerder bondscoach van de Amerikaanse en Indiase vrouwen was, wist sinds april dat haar functioneren kritisch werd bekeken. Tijdens een evaluatiegesprek liet de bond weten niet tevreden te zijn.

‘Bij een aantal punten heb ik mijn vraagtekens gezet’, zegt ze. ‘Andere punten klopten zeker. Ik ben bijvoorbeeld iemand die veel werk zelf doet en ik moet leren meer taken te delegeren.’

De kritiek zette haar aan het denken. Ze overwoog zelfs te stoppen, maar besloot na gesprekken met speelsters door te gaan. De bond verlangde vervolgens betere prestaties tijdens de Pro League-wedstrijden van juni in Londen en Berlijn.

‘De boodschap was: je moet in Londen presteren, anders… Er werd gevraagd of ik dacht dat ik dat kon. Ik heb gezegd: ik denk dat ik het kan en ik denk dat wij het kunnen.’

Kou uit de lucht

Duitsland reageerde met zeven overwinningen in de laatste acht wedstrijden en eindigde het moeizaam begonnen Pro League-seizoen alsnog als vijfde. Daarna volgde in Berlijn een nieuw evaluatiegesprek en leek de kou uit de lucht. ‘De boodschap was dat alles de goede kant op ging en dat het allemaal beter was', zegt Schopman. 'Daarna zijn we de voorbereiding op het WK ingegaan.’

Juist daardoor kan Schopman de afloop moeilijk rijmen met het vertrouwen dat vlak voor het toernooi nog werd uitgesproken. ‘Ik krijg berichten van andere coaches en veel mensen begrijpen het niet. Moet ík het dan wel begrijpen?’

Schopman schuift de verantwoordelijkheid voor de moeizame periode niet volledig van zich af. Na de zilveren medaille op het EK 2025, waar Duitsland nipt met 2-1 van Oranje verloor, dacht ze dat haar ploeg verder was in haar ontwikkeling dan daadwerkelijk het geval was. Ze besloot de druk op de jonge spelersgroep bewust op te voeren.

‘Dat was de grootste fout die ik heb gemaakt’, erkent ze. ‘Ik heb de lat hoog gelegd en van ons geëist dat we tegen landen als Nederland en Argentinië punten zouden pakken. Als wij iets wilden bereiken op het WK, moest ik weten of de ploeg die druk aankon. Dat bleek op dat moment niet zo te zijn.’

Na het kritische gesprek in april paste ze haar aanpak aan. De resultaten verbeterden en ook op het WK presteerde Duitsland volgens haar niet onder de maat. ‘We hebben de wedstrijden die we moesten winnen ook gewonnen en boden Argentinië veel tegenstand. Ik vind niet dat we boven verwachting hebben gepresteerd, maar zeker ook niet onder verwachting.’

Schopman vindt vooral de timing van haar ontslag moeilijk te begrijpen. Toen zij in november 2024 de vertrokken Valentin Altenburg opvolgde, nam ze als diens assistent een jonge ploeg in opbouw over.

‘Het doel was nooit een podiumplek op dit WK. Het doel was presteren op de Spelen van LA in 2028. Dat is mij ook zo meegegeven’, zegt Schopman. ‘Ik had het gevoel dat we onze weg hadden gevonden en dat de speelsters geloofden in de weg die we samen waren ingeslagen.’

Veel tijd om het besluit te verwerken, kreeg ze niet. De ochtend na haar ontslag vertrokken de internationals naar huis. Als Schopman afscheid wilde nemen, moest dat vrijwel onmiddellijk. Tijdens het ontbijt op vrijdag in het hotel bracht ze de spelersgroep op de hoogte.

‘Dat ging moeizaam, want ik was heel emotioneel’, vertelt ze. ‘Ik heb geprobeerd afscheid te nemen, maar dat ging niet gemakkelijk.’

Volgens Schopman maakte een flink deel van de spelersgroep het besluit eveneens emotioneel mee. Later vernam ze van haar manager dat de internationals tegenover de bond duidelijk hun onvrede over haar vertrek hadden gegeven.

Sindsdien ontving ze berichten van verschillende speelsters, onder wie ook internationals die niet door haar waren geselecteerd. ‘Een speelster die ik niet had meegenomen, schreef dat het soms moeilijk was geweest, maar dat ze waardeerde wat ik voor haar had gedaan.’

Die reacties sterken haar in de overtuiging dat de samenwerking nog niet klaar was. ‘Je krijgt het gevoel dat je iets achterlaat wat nog niet af was. Ik ben niet naar Duitsland gegaan om binnen twee jaar alweer te moeten vertrekken.’

Terug naar de States

Schopman reist deze week terug naar de Verenigde Staten, waar ze voorlopig weer betrokken is bij een collegeteam. Hoe haar toekomst er daarna uitziet, weet ze nog niet.

‘Ik sta overal voor open. Ik hou van coachen. Maar ik heb van deze ervaring geleerd dat ik niet meer klakkeloos meteen ja zal zeggen. Eerst wil ik alles goed op een rij hebben en duidelijk maken: dit is wie ik ben en dit is wat je van mij krijgt.’

Spijt dat ze de Duitse ploeg onder haar hoede nam, heeft Schopman niet. ‘Het was niet makkelijk, heel eerlijk. Maar ik heb het met volle overtuiging gedaan en heb er absoluut geen spijt van. Ik vind het vooral ontzettend jammer dat ik het niet mag afmaken.’