Olle Wilten (18): de Belg die droomt van het Nederlands team

Dan verander je toch even van nationaliteit, als je toch al je hele leven op steenworp afstand van Antwerpen woont? Maar zo eenvoudig bleek dat niet. Wilde Wilten een echte Belg worden, dan moest een van zijn ouders - gezien zijn leeftijd - ook meewisselen van paspoort - en nationaliteit. En dat bleek een heel gedoe. 

Er ging dus een streep door zijn eerste officiële EK. Een gemis voor de Belgische selectie: Wilten speelde al jaren in de nationale teams, droeg regelmatig de aanvoerdersband en was met zijn sleeppush goed voor tientallen doelpunten. Maar dat ging plots in rook op, zonder dat hij dat van tevoren zelf wist. Het nieuws dat zijn coaches in de zomer van 2025 brachten, sloeg in als een bom. Dat begreep ook de Belgische bond, waardoor de lijntjes met Nederland eens aangehaald werden. Hun talent verdiende immers een plekje in een nationaal team. Dan maar bij die Hollanders. 

Wilten kan inmiddels lachen als hij zijn verhaal vertelt. Dat doet hij vanuit zijn studentenkamer in Rotterdam. Vlak voor zijn deur stapt hij meerdere keren per week de metro in, onderweg naar Voorburg. Daar bevindt zich namelijk zijn nieuwe club: Cartouche. Want sinds die ene zomer, heeft Wilten zijn leven zo’n beetje helemaal moeten omgooien.

‘Ik werd door de Nederlandse bond uitgenodigd om deel te nemen aan de naselecties’, vertelt de verdediger. Eind 2025 speelde hij zich op de velden van Kampong - een plek waar hij slechts een keer geweest was voor een oefenwedstrijd met België tegen Nederland - in de kijker. Afgelopen zomer speelde Wilten met Oranje Onder 18 een achtlandentoernooi in Granada, waar de ploeg brons veroverde. Een mooie beloning, maar ook een volgende stap in het land waarvoor hij altijd al wilde uitkomen.

‘Met Oranje trainden we iedere dinsdag’, gaat Wilten verder. Dus moest hij wekelijks de grens over. Een enkele reis van meer dan honderd kilometer. Maar de afstand was niet het grootste probleem. ‘Ik kreeg geen vrij. Op de dinsdagen hadden we een aantal hoofdvakken, die ik niet kon missen. Met het Belgische team trainden we een avond per week. Dat was goed te combineren. Hoefde ik soms alleen een uurtje over te slaan als we een oefenwedstrijd speelden, maar in Nederland was het heel anders.’ Omdat Wilten er niet uitkwam met zijn school, besloot hij in zijn examenjaar - hij was al drie maanden bezig - over te stappen naar een middelbare school in Nederland. ‘Ik moest allemaal schoolexamens inhalen, terwijl ik die in België al gedaan had. Door het andere systeem, moest ik toetsen overdoen.’ Zijn schoolvrienden zag hij daardoor minder, maar bij Dragons bleef hij nog een jaar hockeyen. Zo hield hij voorlopig het beste van twee werelden. Want voor zijn hockeydroom had Wilten veel over. Afgelopen zomer slaagde hij voor zijn havo-diploma. En over een paar weken sluit hij aan bij de trainingsgroep van Jong Oranje. 

‘Ik droom van het Nederlands team. Ik heb me ook altijd een Nederlander gevoeld’, vertelt Wilten. Zijn hele familie komt uit Nederland, alleen zijn ouders strandden bij onze zuiderburen. Zijn moeder vanwege voormalig werk in Luxemburg, zijn vader - oud-speler van Klein Zwitserland en Breda - door een studie in Brussel. ‘Ik heb genoten van mijn tijd in België en heb er ook heel veel geleerd. Maar ik draag al van kleins af aan een Nederlands tenue.’ Ook als je praat met Wilten, hoor je bijna niet dat het een Vlaming is. ‘Daar is niet iedereen het mee eens hoor’, lacht hij. ‘Door mijn jaar op school in Breda heb ik mijn accent wel afgeleerd.’

Op het hockeyveld in Voorburg is heel af en toe nog te horen dat Wilten niet van hier komt. Hij wordt daar - en bij Oranje - ook regelmatig ‘De Belg’ genoemd. Een meer dan logische bijnaam. Als hij boos is of er gaat iets mis, kan hij het putain - hij spreekt ook een aardig woordje Frans - of amai niet inslikken.

Afgelopen zomer klopte Wilten aan bij Rotterdam. De club, die uiteindelijk landskampioen werd, had interesse in het talent, maar vond de stap nog te vroeg komen. ‘Ik heb goed contact gehad. Via hen train ik nu wekelijks met een personal trainer. Ze raadden me aan ervaring op te doen in de Promotieklasse. En wilden me wel in de gaten houden.’

Wilten is net begonnen aan zijn studie bedrijfskunde en heeft het advies opgevolgd bij Cartouche. Een plek waar hij zich al helemaal thuisvoelt. ‘Het lijkt een beetje op Dragons, het is echt een familieclub’, vindt hij. Bovendien is hij onder de indruk van het niveau, ondanks dat hij in België al vaker met de senioren meedeed. ‘Nu ik elke week met die gasten in mijn team train, merk ik dat ik toch even moet wennen. Ik was bijvoorbeeld ook altijd gewend om vrije man te zijn. Nu moet ik volle bak mijn man houden. Maar als ik in de Hoofdklasse wil spelen, moet ik een goede mandekker worden.’ 

Zijn sleeppush heeft hij ook al mogen laten zien. ‘Ik ben na Tristan Algera en Luuk Bakker de derde of vierde keuze. Toen ik laatst een keer zag dat iedere sleper op de bank zat toen we een corner kregen dacht ik: nu is het aan mij. En ik sleepte raak’, glundert hij. Coach Tim Oudenaller (vorig seizoen nog coach van Kampong) heeft een talentvolle verdediger in handen. ‘Hij is een van de factoren waardoor ik hier ben gaan spelen. Hij heeft als trainer gewoon de EHL gewonnen. Van hem kan ik echt heel veel leren.’

Maar hoe Nederlands hij zich ook voelt: een ding valt op als je zijn WhatsApp opent. Zijn profielfoto. Uiteraard een hockeyfoto, maar wel in het tenue van Dragons. ‘Tja, die moet ik denk ik maar gaan veranderen he’, lacht hij. ‘Dat is het laatste beetje België.’