Nieuwe Pinoké-coach Wolters: ‘Moet Sabel nog maar zien te evenaren’

Het interview is net een paar minuten onderweg als Wolters begint te glimlachen, in de gangen van het clubhuis van Pinoké. De nieuwe coach van de vrouwen van de club uit het Amsterdamse Bos zoekt naar een vergelijking voor de erfenis die zijn voorganger Sabel in de zomer na negen jaar heeft achtergelaten. Hij komt uit bij de Italiaanse keuken. ‘Hockey is net als pasta. De pasta blijft hetzelfde, het verschil zit in het sausje dat je er overheen gooit.’

Waarmee hij maar wil zeggen: aan de basis hoeft hij bij Pinoké weinig meer te veranderen. ‘Daan heeft het gewoon heel fijn achtergelaten. De structuur stond er al, de spelersgroep was grotendeels compleet en er zijn een paar mooie aanwinsten bij gekomen’, zegt Wolters, die doelt op Teuntje de Wit (Den Bosch), Lotte Beetsma (HDM), Noa van Leer (Huizen), Filippa Meijnen en Anna Sophie Wüst (eigen jeugd). ‘Er is een heel fijne groep achtergebleven, met veel duidelijkheid. Dat is voor mij als coach prettig binnenkomen.’

‘Ik denk dat het heel uniek is dat een coach negen jaar bij een club zit. Dat betekent ook dat ze hier met elkaar een duidelijk plan hebben gehad. Daan heeft bovendien in een vroeg stadium aangegeven dat hij zou stoppen, dus daar kon de club rustig mee omgaan. De meiden konden daardoor ook aangeven wat voor coach ze zouden willen.’

Een bijkomend voordeel: vorig seizoen was Wolters al de rechterhand van Kasper Vrolijk bij Heren 1. De lijntjes met Sabel waren daardoor kort, wat de overdracht een stuk makkelijker maakte. ‘Zijn hart ligt natuurlijk bij Pinoké. Dan is het fijn dat je elkaar kent en dingen met elkaar kunt overleggen.’

Wolters maakte de afgelopen jaren snel naam als ambitieuze trainer. Op zijn 27ste vond Wolters het als speler welletjes en begon hij bij Alliance aan een tweede hockeyleven, als coach. Daarna ging het snel. Hij werd assistent van Lennart Poillot bij Victoria, in de Hoofdklasse, en stond vervolgens twee jaar zelf aan het roer van de club uit Rotterdam. Ondertussen deed hij ook ervaring op bij de KNHB, als bondscoach van Nederlands Jongens en Meisjes Onder 16. Een jaar geleden maakte hij de overstap naar de mannen van Pinoké, als assistent.

De ambitie om ooit zelf aan het roer te staan in de Hoofdklasse, stak Wolters niet onder stoelen of banken. Maar zomaar ergens instappen, wilde hij ook weer niet. ‘De wens was zeker om hoofdcoach in de Hoofdklasse te worden, maar wel bij een club en een team waar ik mezelf kan zijn en waar ik me thuis voel. Er zijn twaalf clubs en iedereen heeft zijn eigen stijl, zijn eigen huismerk. Ik denk dat ik op dit moment niet overal bij pas. Ik had vier clubs op mijn lijstje. Als dan juist Pinoké komt, waar ik al bij de mannen werkte, is de keuze snel gemaakt.’

Bij Pinoké denkt Wolters dus precies zijn eigen sausje toe te kunnen voegen, om in zijn woorden te spreken. ‘Ik heb drie kernwaardes: respect, openheid en eerlijkheid, en verbinden. Ik zie mezelf als een mensenmens. Ik ben open en duidelijk, zodat de meiden weten waar ze aan toe zijn. Dat is soms ook confronterend. Respect betekent voor mij heel simpel dat iedereen telt. Samen het veld op, samen het veld af, het publiek bedanken. Dat soort dingen vind ik niet meer dan normaal.’

Daarbij mag het best een beetje gezellig zijn, vindt hij. ‘We vieren alles. Vandaag is het dierendag, dus daar doen we dan ook iets mee. We werken hard, maar het allerbelangrijkste is dat we plezier hebben met elkaar. Je kunt wel zeggen dat je móét presteren, maar als je hockey niet leuk vindt, werkt dat ook niet. Plezier is de basis. Als je plezier hebt, werk je automatisch harder en wil je voor elkaar werken.’

Maar plezier of niet: uiteindelijk wordt Wolters ook op de resultaten afgerekend. Wat dat betreft heeft Sabel bepaald geen makkelijke erfenis achtergelaten. Onder Sabel – die begon als assistent – groeide Pinoké van promovendus uit tot subtopper, pakte het de landstitel in de zaal en volgde zelfs de Europese zaaltitel in de B-divisie. Het hoogtepunt volgde in Sabels een-na-laatste seizoen: Pinoké eindigde als derde en bereikte voor het eerst in de clubgeschiedenis de play-offs.

Aan Wolters nu de taak om in de buurt van die prestaties te komen. Een droomstart als hoofdcoach bleef vorige week in ieder geval uit: Pinoké ging met liefst 7-1 onderuit tegen Den Bosch. Wolters weigerde zijn principes voor één middag overboord te gooien. ‘Je kunt ervoor kiezen om je in te graven en een ander spel te spelen. Maar wat brengt je dat de week erna? We hebben delen van de wedstrijd goed aan de bal gehockeyd. Dat doet mij meer dan die zeven tegengoals.’ 

Een week later had hij al wat meer reden tot glimlachen. Tegen HDM liep Pinoké snel uit naar 3-0, maar maakte de ploeg het zichzelf in de slotfase nog behoorlijk lastig: 3-2. ‘We staan aan het begin van een proces en zijn gemiddeld jong. Maar als ik kijk naar hoe we met en zonder bal spelen, ben ik heel tevreden.’

Met het behalen van de play-offs twee jaar geleden legde Sabel de lat voor zijn opvolger behoorlijk hoog. Makkelijker is de strijd er ondertussen niet op geworden: concurrent Kampong heeft zich het afgelopen jaar stevig in de top vier genesteld. Maar vraag Wolters nog maar niet waar Pinoké dit seizoen moet eindigen.

‘Kampong is een heel goede weg ingeslagen. Je ziet ook dat als je een bepaalde weg kiest, dat snel resultaat kan opleveren. Wij moeten vooral zorgen dat onze eigen koers duidelijk is. We zitten in een proces, zijn daar heel rustig onder en weten wat we kunnen. We gaan het zien.’

Helemáál niet vooruitkijken doet Wolters trouwens ook weer niet. ‘Ik hoop natuurlijk dat ik hier ook negen jaar mag blijven zitten.’