Na weken vol pijn beleefde Guusje Moes een droomdebuut in Oranje

Ze heeft de beelden van haar eerste interlandgoal inmiddels al tientallen keren teruggekeken. Niet alleen omdat het haar eerste goal was, maar vooral omdat alles zó snel ging dat het bijna onwerkelijk voelde. Voor het eerst samenspelen met haar oudere zus Freeke was al bijzonder. Dat ze vervolgens ook in recordtempo haar eerste interlandgoal maakte, maakte haar debuut helemaal onvergetelijk.

Even inzoomen naar dat bijzondere moment in het duel met Australië, op woensdag 24 juni in de Waalse WK-stad Waver. Na vijf minuten spelen meldt Moes zich aan de zijlijn voor haar debuut. Oranje bouwt op dat moment links achterin aan een aanval. 'Ik zou erin komen voor Pien Dicke', vertelt Moes. 'Terwijl Pien naar de zijlijn kwam gerend, keek ik hoe de aanval verliep. Ik zag dat er in hun cirkel veel ruimte lag, dus sprintte ik daar meteen naar toe. Dáár ben ik nodig, dacht ik.'

Een paar tellen later kreeg ze gelijk. Eline Jansen gaf vanaf links een heerlijke backhandvoorzet die Moes al duikend tegen de plank tipte: 1-0 voor Oranje via Moes' eerste balcontact in de wedstrijd, na een sprint van bijna veertig meter, vijf seconden nadat ze in het veld was gekomen. Een uniekere manier om je interlandloopbaan te beginnen is ondenkbaar.

'Na die goal wist ik letterlijk niet hoe ik me moest voelen', blikt Moes lachend terug. 'Ik kreeg bijna geen lucht meer, zo hoog zat ik in de adrenaline. Iedereen kwam naar me toe om me te feliciteren.'

Tijdens de drinkpauze, amper een paar minuten later, kreeg Moes opnieuw nauwelijks de kans om op adem te komen. Ditmaal niet door de adrenaline, maar door de stortvloed aan felicitaties van haar overige ploeggenoten. Uiteraard hoorde ook haar zus Freeke daarbij, met wie ze voor het eerst samenspeelde. 

'Freeke en ik trainden de laatste tijd al veel samen bij Oranje, dus op het veld voelde het eigenlijk heel vertrouwd. Maar het was natuurlijk heel bijzonder om daar samen in dezelfde interland op het veld te staan, met onze ouders erbij. Ik heb nóg twee zussen, van wie er eentje in Portugal woont. Zij kon er helaas niet bij zijn. Mijn andere zus was er wel en heeft minutenlang alleen maar gehuild, haha.'

Het had maar weinig gescheeld of het droomdebuut was er helemaal niet gekomen. De pech begon al in maart, toen de aanvaller van Kampong tegen Bloemendaal een vinger brak. Nauwelijks terug van die blessure kreeg ze eind april, in de week na haar rentree tegen Hurley, opnieuw een harde bal op haar rechteronderarm.

'Dat deed ontzettend veel pijn, maar die pijn zakte vrij snel weg', vertelt ze. 'Er werd meteen een foto gemaakt, maar daarop was geen breuk te zien. Ik ging ervan uit dat het een kneuzing was.'

Een paar dagen later speelde ze 'gewoon' mee in de voorlaatste competitiewedstrijd tegen Den Bosch. Maar na het afsluitende duel met HDM werkte haar arm steeds minder mee door een verschuivend stuk bot. 'Ik kon eigenlijk niets meer. Bij iedere balaanname schoot er een pijnscheut door mijn arm. Toch dacht ik steeds dat ik me misschien een beetje aanstelde. Dus smeerde ik er crème op, slikte ik pijnstillers en ging ik gewoon door.'

Zelfs tijdens de halve finales van de play-offs om de landstitel tegen Den Bosch bleef ze met de pijn doorspelen. Pas na de uitschakeling besloot Moes, vlak voordat ze zich weer bij Oranje zou melden, toch nog één keer een foto te laten maken. Die bracht eindelijk de oorzaak aan het licht: een scheurtje bij haar ellepijp.

'Dat was wel even schrikken. Ik ben vrijwel meteen geopereerd. De chirurg heeft een plaatje op het bot gezet, zodat het kon genezen terwijl ik alweer mocht hockeyen. Dat plaatje blijft er voorlopig nog wel even zitten.'

Het enige advies dat ze meekreeg, was om vooral niet te vallen. Moes schiet in de lach. 'Dat was misschien niet zo handig geweest, nee. Maar eerlijk gezegd ben ik daar tijdens het hockeyen geen seconde mee bezig geweest. Anders was ik bij mijn eerste interland waarschijnlijk ook nooit vol op die voorzet van Eline gedoken.'

Veel mensen vertelden Moes na afloop dat haar debuuttreffer een typische Guusje Moes-goal was. Zelf ziet ze dat nét iets anders.

'Ik vind mezelf minder een echte cirkelspits, zoals Fay van der Elst dat bijvoorbeeld is', zegt ze. 'Ik vind het juist ook leuk om acties te maken en tegenstanders op te zoeken. Ik merk dat ik daarin steeds grotere stappen zet. Daarvoor moet ik Kai [de Jager, coach van Kampong] bedanken. Hij bespreekt de kleinste details met me en dat motiveert me enorm.'

Na een debuut dat nauwelijks spectaculairder had kunnen verlopen, wacht Moes rustig af of er deze zomer nóg een droom uitkomt: een plek in de WK-selectie. 'Op 13 juli beginnen we weer met trainen bij Oranje. Daar heb ik ontzettend veel zin in. Ik wil me vooral focussen op lekker trainen en alles eruit halen wat erin zit. Wat dat uiteindelijk oplevert, zie ik dan wel.'