Na teamtrip krijgt Joann (24) diagnose MS: ‘Mijn wereld stortte in'

‘De afgelopen periode was zwaar. Ik ging iedere dag achteruit. Dat was eng, want ik had toen nog geen idee wat er aan de hand was. Mijn handen functioneerden niet meer. Ik liet alles vallen. En oppakken kon ik niet. Ik kon mijn eigen haar niet eens wassen.’

Joann ter Haak beschrijft de periode van ongeveer een maand geleden, toen ze de mallemolen van het ziekenhuis doorliep en dag in dag uit in onzekerheid leefde. Terwijl haar hockeyteam ‘gewoon’ verder ging en ze ook op haar zo geliefde werk in de autogarage plots geen rol van betekenis meer had. ‘Ik heb gegoogeld, alle klachten die ik had heb ik een voor een opgezocht. Maar als je de uitslag hoort – je hebt MS – dan stort je wereld in.’

‘Ik hield van feestjes en nu zit ik thuis’

Ter Haak startte meteen met behandelingen. Inmiddels gaat het iets beter met haar, maar dagen vol werk en hockey zijn een utopie. En dat accepteren is misschien wel het allermoeilijkste. ‘Ik heb mezelf al zo vaak afgevraagd: hoe dan? Waarom doet mijn lichaam zo?’ vertelt ze. ‘Het is zo vreemd. Je wil van alles doen, maar het kan niet meer. Ik was gezond, werkte en sportte veel. Zonder dat ik ergens last van had. Ik hield van gezelligheid, was bij ieder feestje. En nu zit ik thuis.’

Haar klachten ontstonden begin dit jaar, tijdens een van de trainingen op Rood-Wit. ‘We waren wat aan het rennen en ik kreeg een waziger zicht in mijn linkeroog. Eigenlijk uit het niets’, vertelt ze. Ze dacht dat het vanzelf wel over zou gaan. ‘Ik had niet veel geslapen die nacht, dus dacht dat het daar aan zou liggen.’ Een week later kwamen de klachten terug, toen ze met haar teamgenoten op teamtrip was in Sevilla. ‘Toen zag ik bijna niks meer met mijn linkeroog. In de ochtend werd ik wakker met tintelingen in mijn lichaam.’ Signalen waardoor ze besloot direct bij terugkomst naar de huisarts te gaan. Daarna ging het hard. Ze verslechterde met de dag. Er bleek een ontsteking achter haar oog te zitten en op de scan die later volgde was het duidelijk: Ter Haak had MS.

Achteraf bleek de teamtrip naar Spanje een soort geluk bij een ongeluk, als je in deze situatie nog over geluk mag spreken. Klachten die bij MS horen, bleken in het geval van Ter Haak te verergeren bij warm weer en inspanning. Die combinatie zorgde ervoor dat ze zeker wist dat ze aan de bel moest trekken. ‘Als ik gewoon in Nederland had getraind en ik bleef wat vager zien, had ik vast gedacht: dit trekt wel weg. Ik stap echt niet zomaar uit tijdens het hockey.’

Het leukste weekend met die afschuwelijke nasmaak 

Haar teamgenoten maakten de nachtmerrie van hun aanvaller van dichtbij mee. Wat een van de leukste weekenden had moeten worden van het jaar, bleek er achteraf eentje met een heftige nasmaak. ‘Ik mis haar enorm. Ze is zo’n stralende meid. Echt mijn maatje. Ze is twee keer bij een thuiswedstrijd komen kijken, maar dat vraagt heel veel. Ze had altijd zin om te trainen of naar een TD te gaan. Maar als ze nu een bezoekje wil brengen aan de club, moet ze vooraf eigenlijk twee dagen rusten in bed.’

Het zijn de woorden van haar teamgenoot en goede vriendin Yfke Walter (20). Walter was erbij op het teamweekend en maakte het van dichtbij mee. Ze voelde zich machteloos, terwijl ze zo graag wilde helpen. Dus besloot ze een actie op touw te zetten: geld inzamelen voor onderzoek naar MS. Samen met bijna al haar teamgenoten gaat ze in mei 50 kilometer lopen. Een route die langs het huis van Ter Haak gaat, in de hoop dat hun teamgenoot een paar (kilo)meters kan aansluiten. Ondertussen kun je via de inzamelingsactie ‘Samen voor Jo’ al doneren. ‘Het is bizar om te zien hoe snel het gaat. Eerst kwamen er alleen bedragen binnen van studiegenootjes of mensen van de club, maar inmiddels zie ik ook donaties van mensen die ik helemaal niet ken.’

Toen Jo hoorde van de actie, sprongen de tranen in haar ogen. Ze deelde het met haar moeder, die ook emotioneel werd door de hartverwarmende actie van haar teamgenoten. ‘Ik waardeer het zo. Zij weten als geen ander wat hockey voor mij betekent. Als ik op de club ben, vergeet ik alles erom heen. Als ik aan Rood-Wit denk, weet ik een ding zeker: ik wil hoe dan ook weer terugkeren.’

Haar droom? Terugkeren op het hockeyveld 

De afgelopen weken bracht Ter Haak af en toe een bezoek aan haar teamgenoten. Thuiswedstrijden bezoeken kan, maar vergt behoorlijk wat opoffering. De dag ervoor moet ze volledig rust nemen, de dag erna is het afwachten hoeveel energie ze heeft. Maar dat interesseert haar niet. ‘Dat heb ik er heel graag voor over. Ik wil niet wegblijven. Ik wil onderdeel zijn van het team. Ik regel de muziek bij een corner. Klap de hele wedstrijd. Zoveel dat mijn handen er pijn van doen. Ik ben er zelfs bij in de kleedkamer. Ik koester die momenten echt.’

Haar grootste doel is terugkeren op het hockeyveld. Ze is heel langzaam begonnen met hardlopen. ‘Ik doe er alles aan om ooit weer pijnloos te kunnen hockeyen. Dat is mijn droom. En als je iets heel graag wil, gaat het ook lukken. Ik zie mezelf in de toekomst echt weer op het veld’, verzekert ze. 

‘Hockey is nu nog onzeker. Want ja, ik kan het gewoon niet. Ik kan geen stick aanraken. Die vasthouden wordt denk ik het lastigst. Net als de vermoeidheid. Ik moet nu al uitrusten als ik heb gedoucht’, lacht ze. ‘Dat doe ik in drie delen.’ Vooralsnog zijn er nog veel dingen onzeker. ‘Ik vraag mezelf wel eens af of ik in een rolstoel kom. Maar hoe de toekomst eruit ziet, is nog onzeker. Ik sta hoe dan ook positief in het leven.’

Positief blijven, al is het niet makkelijk 

Ondertussen hoopt ze dat de actie van haar team flink wat geld oplevert. Er zijn al veel stappen gemaakt in het onderzoek naar MS, maar het is nooit genoeg. ‘Ik wil mijn verhaal blijven vertellen. Dit kan gewoon gebeuren in een hockeyteam, dat iemand ziek wordt. Dan helpt maar een ding: positief blijven. En dat is echt niet altijd makkelijk. Maar ik probeer het. En als het even moeilijk is, steunen de mensen om me heen me. Ik ben ze echt enorm dankbaar.’