Na domper volgt alsnog hoofdprijs voor Kampong-talent Brandsen

Brandsen hoorde pas na de verloren finale dat hij zich bij de JO18 mocht melden. Daarover nadenken hoefde hij niet. ‘Ik hoorde het gelijk na de wedstrijd. Toen zei ik meteen: ja, tuurlijk.' Voor Brandsen kwam de nederlaag met het O16-team hard aan. Een week eerder had hij Kampong in de halve finale tegen Klein Zwitserland nog naar de eindstrijd geschoten. Zijn winnende 4-3 bekroonde een spectaculaire comeback na een 2-0- en 3-1-achterstand.

Kampong JO16 verloor de NK-finale in Rotterdam met 4-1 van Bloemendaal, al vond Brandsen die uitslag vertekenend. ‘Het was niet helemaal terecht. Het eerste kwart waren zij beter, maar in het tweede en derde kwart hadden wij de overhand. Alleen maken wij net niet de kansen af. Je werkt hier het hele jaar naartoe. Dan valt het op het laatste moment net de verkeerde kant op. Dat is erg jammer.’

Toch overheerste ook de trots. Kampong kende een moeizame start van het seizoen met vijf nieuwe spelers, een nieuwe keeper en onrust binnen de ploeg. ‘Het was een beetje zoeken.’ Volgens Brandsen groeide het team juist daardoor naar elkaar toe. ‘We hebben dat achter ons gelaten. Daarna zijn we er met z'n allen vol voor gegaan. Ik ben ongelooflijk trots op hoe we dat hebben omgezet. Ook al zijn we tweede geworden, ik ben nog steeds ongelooflijk trots op ons team.’

Gevraagd voor O18

De zilveren medaille hing nog maar net om zijn nek toen hij alweer werd weggeroepen. Door een blessure van Salvador Steenaert was er bij de JO18 plotseling een plek vrijgekomen. Nog voordat hij goed en wel had kunnen stilstaan bij de verloren finale, wachtte hem een nieuwe kans op een landstitel. 

Dat juist Brandsen werd gevraagd, was geen verrassing. Hij traint iedere dinsdag mee met de JO18 en sluit vaker aan als de ploeg extra spelers nodig heeft. ‘Ik ben gelijk gaan eten om weer energie te krijgen. Daarna ben ik zoveel mogelijk uit de zon gebleven om zo min mogelijk energie te verspillen. Vervolgens draaide ik gewoon mee met de voorbereiding.’

De omschakeling bleek minder lastig dan gedacht. ‘Je moet eigenlijk weer helemaal opnieuw beginnen. Maar ik zat goed in mijn energie en ik denk dat dat me juist geholpen heeft.’

Nu wel goud

In de finale tegen Oranje-Rood was Kampong JO18 lange tijd de betere ploeg en trok de ploeg uiteindelijk terecht met 3-2 aan het langste eind. Bij een strafcorner was Brandsen zelfs dicht bij een doelpunt. Zijn sleeppush vanaf de kop van de cirkel ging via de keeper Joep Klis van Oranje-Rood tegen de paal. ‘Ik train er al een paar jaar op. Ze zaten er ook goed op, maar het viel net niet.’

Aan Brandsen was na afloop niet af te zien dat hij twee finales had gespeeld. Toch voelde hij de dubbele inspanning in zijn benen. ‘Mijn benen zijn wel erg vermoeid, maar je krijgt ook wel adrenaline van zo'n landskampioenschap.’

Zo eindigde een dag die begon met een verloren finale alsnog met een landstitel. Eerst wachtte nog een douche en de seizoensafsluiting met zijn eigen team. Misschien volgde later op de avond nog een tweede feestje met de JO18. ‘Als ze vragen of ik langskom, dan kom ik natuurlijk’, lacht hij.

Kampong-dubbeltje

Zo hield Brandsen aan één dag twee totaal verschillende herinneringen over: het zilver van de JO16 en het goud van de JO18. Toch wees hij na afloop niet als eerste naar de gouden medaille, maar naar het Kampong-dubbeltje om zijn nek. Op de vraag daarnaar pakte hij het kleine aandenken vast. ‘Die vind ik eigenlijk nog mooier. Dat krijgen alle Nederlandse kampioenen van de club. Dat is toch wel iets speciaals.’