Milagros Alastra, de speelster met de zwarte sportbril

Precies een week geleden vierde Alastra haar twintigste verjaardag. Op Instagram is te zien hoe ze buiten de Belfius Hockey Arena een kaarsje op een taartje uitblaast, in het bijzijn van haar ouders, die vanuit Argentinië naar België waren afgereisd. 

Een prachtig moment. En een moment waarvan ze een jaar geleden onmogelijk kon vermoeden dat het zou komen. Na het WK Onder 21 afgelopen december vertelde ze aan Ciudadano News: ‘Ik weet niet wat 2026 mij gaat brengen.’ 

Inmiddels weet ze het. Een verhuizing naar Buenos Aires. Haar debuut voor Las Leonas. Haar eerste WK. En nu, amper acht maanden later, een WK-finale tegen Nederland. 

Om te begrijpen hoe groot die sprong is, moet je ruim duizend kilometer weg van Buenos Aires. Naar Mendoza, aan de voet van de Andes. 

Daar kreeg Alastra als 4-jarige voor het eerst een hockeystick in haar handen. Ze begon bij Universidad Nacional de Cuyo en bleef daar haar hele jeugd. Zelf kan ze zich weinig herinneren van haar eerste hockeyjaren. Haar moeder des te meer. 

‘Ze vertelt altijd dat ik zo snel mogelijk uit de auto wilde stappen om te gaan hockeyen. En dat op mijn vierde’, vertelde Alastra in aanloop naar het WK in een interview met de Argentijnse hockeybond. 

Vanaf haar twaalfde speelde ze voor de selectieteams van Mendoza. Soms werd ze geselecteerd, soms niet. Maar Alastra wilde meer. 

‘Ik wilde altijd beter worden. Ik stelde hoge eisen aan mezelf, juist omdat ik beter wilde worden. Ik begon Las Leonas te volgen en keek al hun wedstrijden. Toen mijn liefde voor hockey en die liefde voor Argentinië bij elkaar kwamen, begon die droom steeds groter te worden.’ 

Alleen lag de plek waar die droom werkelijkheid moest worden ver weg. In en rond Buenos Aires zaten de grote clubs, de internationals en de beste mogelijkheden om door te breken. Alastra zat in Mendoza. En voorlopig bleef ze daar. 

Universidad Nacional de Cuyo bleef haar club. Ze zocht de extra uren waar ze die kon vinden. Ze sloot gratis aan bij clinics, trainde extra op haar strafcorner en kreeg begeleiding in de sportschool. Haar ouders reden haar van veld naar veld. 

‘Ik had het geluk dat ik mensen om me heen had die wisten hoe ze met die enorme wil en honger van mij moesten omgaan. Die honger om te leren, te groeien en beter te worden. Ik wilde alles tegelijkertijd doen.’ 

Begin 2024 kwam Las Leonas voorzichtig dichterbij. Alastra sloot aan bij het traject van Las Leoncitas, de Argentijnse junioren. Eind dat jaar speelde ze tijdens een trip naar Uruguay haar eerste interland. 

Daarmee begon ook het pendelen tussen twee werelden. Mendoza was thuis, Buenos Aires de plek waar haar toekomst lag. ‘Vorig jaar moest ik iedere week reizen. Het gaf me het gevoel dat ik niet thuis was, maar ook niet hier. Mentaal en emotioneel was dat heel zwaar.’ 

Op het veld leek Alastra ondertussen nauwelijks last te hebben van die onrust. In 2025 won ze met de junioren goud op de Junior Pan American Games in Asunción.  

Op het WK Onder 21 in Santiago maakte ze vijf doelpunten in zes wedstrijden. Vooral bij strafcorners viel ze op. De sleeppush waaraan ze in Mendoza jarenlang extra uren had besteed, was inmiddels een van haar wapens. Argentinië bereikte de finale. Nederland won met 2-1. Alastra vertrok met de verkiezing van Rising Star. 

Maar belangrijker voor haar toekomst was een conclusie die na het toernooi steeds moeilijker te negeren viel: duizend kilometer afstand was niet vol te houden. 

Als Alastra haar droom bij Las Leonas wilde verwezenlijken, moest ze dichter bij het hart van het Argentijnse hockey gaan wonen. Begin dit jaar verruilde ze Universidad Nacional de Cuyo voor GEBA in Buenos Aires.  

Daarmee liet ze voor het eerst in haar leven Mendoza achter. Ze verliet het huis waarin ze was opgegroeid, haar ouders, haar vrienden en de club waar ze vanaf haar vierde had gespeeld. 

‘Het was een ontzettend moeilijke beslissing. Ik hou van Mendoza. Ik hou van mijn huis en ik hou van mijn club. Mijn hele leven speelde zich daar af. Mijn vraag was: kan ik dit emotioneel aan? Gaat deze stap mijn prestaties verbeteren, of zorgt het er emotioneel juist voor dat ik slechter word?’ 

Haar ouders overtuigden haar uiteindelijk om te gaan en Alastra vertrok naar Buenos Aires. 

In februari debuteerde ze in de Pro League tegen Ierland voor Las Leonas. Ineens stond ze op het trainingsveld met speelsters die ze daarvoor alleen nog van tv kende. 

‘In het begin was ik ontzettend nerveus. Echt doodsbang. Want ineens stond ik op het veld met speelsters naar wie ik op televisie keek. Letterlijk.’ 

Soms drong tijdens een training ineens tot haar door wat er was gebeurd. ‘Dan dacht ik: ik kan niet geloven dat ik hier ben.’ 

Lang kreeg ze niet om aan dat idee te wennen. Een paar maanden later behoorde Alastra tot de twintig speelsters die Argentinië meenam naar het WK. Voor het eerst in 22 jaar had Mendoza daarmee weer een speelster in de Argentijnse seniorenselectie voor een WK.

De verleiding is groot om de conclusie te trekken: Alastra verhuisde naar Buenos Aires en brak door. Zelf ziet ze dat anders. 

‘Natuurlijk heeft die beslissing geholpen, maar ik schrijf het succes daar niet voor honderd procent aan toe. Er was daarvoor al iets opgebouwd. Door mijzelf, mijn ouders en mijn trainers. Het was alles bij elkaar. Die beslissing was misschien het laatste zetje.’ 

Dat laatste zetje bracht Alastra in korte tijd verder dan ze zelf had kunnen vermoeden. Begin dit jaar verliet ze Mendoza, in februari debuteerde ze voor Las Leonas en een paar maanden later volgde haar eerste WK. 

Zaterdag kan ze de volgende stap zetten. Precies een week na haar twintigste verjaardag staat het meisje uit Mendoza met de zwarte bril met Argentinië tegenover Nederland in de WK-finale.