Maurits Visser stopt bij Oranje: ‘Had op WK shoot-outs mogen keepen’

Als Visser vertelt over zijn afscheid, komt ook het WK ter sprake. Daar viel hij in, tijdens de laatste poulewedstrijd tegen Japan. Maar zijn rol had met een beetje mazzel nog veel groter kunnen zijn. ‘Ik had de shoot-outs mogen keepen’,  onthult de Bloemendaler. ‘Zowel tegen Spanje als tegen Argentinië was ik daar helemaal klaar voor. In de halve finale was ik in de slotminuten zelfs al naar binnen gegaan om daar de laatste voorbereidingen te doen. Toen ik terugkwam stond het opeens 4-1 en was het niet meer nodig.’

Twee dagen later was Visser nog dichter bij een invalbeurt. Toen stond Oranje in de troostfinale een minuut voor tijd met 1-1 gelijk tegen Argentinië. Natuurlijk hoopte de doelman dat hij nog één keer mocht schitteren in het Nederlands elftal. Hij wist op dat moment al dat het zijn laatste wedstrijd zou zijn. Maar een ultralate Argentijnse treffer zorgde ervoor dat er geen shoot-outs nodig waren. ‘Natuurlijk hoopte ik daarop. Dat zou voor mij prachtig zijn geweest. Dat die shoot-outs op het allerlaatste moment niet doorgingen, maakte die dag nog emotioneler voor mij.’

Hij haalt de momenten van zijn afscheidsdag fragmentarisch terug. ‘Na het opstaan keek ik naar mezelf in de spiegel, met mijn Oranje-outfit aan. Ik wist: dit is de laatste keer dat ik erbij zit. Ik had het in de bus naar de wedstrijd al moeilijk. Al die laatste keren: nooit meer het volkslied, nooit meer die leeuw op mijn borst. Na afloop kwam alles eruit.’ Met een lach door de telefoon: ‘En dat terwijl ik normaal echt wel nuchter en rustig ben.’

Een paar uur later lichtte hij bondscoach Jeroen Delmée in over zijn besluit. ‘Hij had aan mij gezien dat ik veel emotioneler was dan normaal. Dat vond-ie niets voor mij, haha. Delmée voelde het daardoor al een beetje aankomen. Ik heb het ’s avonds bij het eten aan de groep verteld. Met iedereen aan tafel. Ik wilde ze het graag zelf vertellen, omdat ik met deze jongens zoveel heb meegemaakt. Sommigen ken ik al vijftien jaar. Daar groei je mee op. Met Thierry Brinkman en Floris Wortelboer heb ik zelfs jaren in huis gewoond. Veel jongens zijn zo’n groot onderdeel van mijn leven geweest. Het was voor mij fijn dat ik het op deze manier kon doen en iedereen te bedanken. Al had ik daar natuurlijk liever gestaan met een medaille om mijn nek.’

Visser, die nog wel doorgaat bij zijn club Bloemendaal, vertelde de groep natuurlijk ook waarom hij stopt. ‘Er zitten meerdere redenen achter mijn beslissing’, zegt de doelman. ‘Laat ik beginnen met mijn leeftijd. Ik ben 31 jaar. Voor een keeper niet zo oud, maar voor mijn andere droom in het ziekenhuis wel. Hockey is geweldig, maar je kunt er uiteindelijk niet altijd van blijven leven. Ik heb alles altijd gecombineerd met mijn studie geneeskunde. Nu ben ik op een kruispunt gekomen. Moet ik niet nog langer wachten om mijzelf verder daarin te ontwikkelen. Ik ben al zes jaar ouder dan de andere afgestudeerde artsen die dezelfde bagage hebben. Ik wil heel graag het vak gaan uitoefenen waarvoor ik al die jaren gestudeerd heb en waar mijn andere passie ligt.’

‘Daarnaast verwachten mijn vriendin en ik komende maand een kindje. Thuis verandert er ook een hele hoop. Ik zie het niet zitten om in de winter twee van de drie maanden in het buitenland te zijn, wat normaal wel gebeurt bij Oranje. Zoveel wil ik mijn vriendin niet belasten en wil ik zelf niet missen van mijn kind.’

Die optelsom leidde tot een afweging. ‘Ik vind Oranje ongelooflijk mooi. Maar je neemt ook weer een risico als je wel doorgaat. Zet ik opnieuw alles opzij om straks de Olympische Spelen te halen? Zonder de garantie dat ik het haal, dat besef ik maar al te goed. Dan is uiteindelijk mijn optelsom om het hierbij te laten in Oranje. Dat doet pijn, maar ik sta er inmiddels volledig achter. Het vuurtje buiten het hockey brandt net wat harder.’

Visser straalde in het Nederlands elftal tijdens het gewonnen EK van 2023. Toen Pirmin Blaak ontbrak - die werd vader in dezelfde zomer - greep ‘Baas’ zijn kans. Visser was destijds in Mönchengladbach voor de eerste keer de nummer één onder de lat bij Oranje. Hij betaalde dat vertrouwen terug door in de finale een strafbal te stoppen van Engelsman Nick Bandurak. Visser pakte in het laatste kwart de eerste inzet van de Brit, maar bewoog te vroeg. Ook de tweede poging tikte Visser uit de goal.

‘Mijn mooiste moment in het Nederlands elftal’, reageert de doelman direct. ‘Als keeper kan het bijna niet mooier. Het is fantastisch om zo beslissend voor je ploeg te zijn op zo’n moment. Onder hoogspanning. In die periode, 2022/2023, voelde ik mij heel goed. Ik draaide een heel goed seizoen, was voor mijn gevoel héél dicht bij een basisplek op het WK. Ik heb mij de laatste tijd weleens afgevraagd of ik in die tijd op mijn best was. Misschien wel.’

Na dat onvergetelijke toernooi in Duitsland kwam Blaak terug. Visser verloor de concurrentiestrijd voor de Spelen, waar hij tot zijn eigen teleurstelling ook geen reserve-keeper werd. Op het EK van 2025 - Blaak was inmiddels gestopt - deelden Visser en Meijer de eerste plek onder de lat. De Delftenaar won de strijd van Visser vervolgens in aanloop naar het WK van afgelopen zomer.

‘De afgelopen twee jaar waren niet zoals ik ze gehoopt had’, klinkt het eerlijk. ‘Natuurlijk baal je als je geen eerste keus bent. Maar ik ben wel blij dat ik na de Olympische Spelen ben doorgegaan. Ik ben ver gekomen en verloor uiteindelijk de strijd van Derk. Zo kan het gaan. Ik heb juist van die laatste jaren bewuster genoten. Natuurlijk van de grote wedstrijden. Maar vooral van de kleine momenten. Het hangen en koffiedrinken met de groep. Zelfs van het trainen in de regen.’

‘Het was geen droomeinde. Maar ik heb geen spijt. Al voelt het nu wel vreemd. Dat komt vooral omdat er een einde komt aan een deel van je leven. De laatste tien jaar stonden al mijn keuzes in het teken van Oranje. Dat wordt nu anders. Dat is helemaal goed.’

‘Maar misschien moet ik er nog wel een beetje aan wennen.’