Marokkaanse captain Addou wil nieuwe generatie inspireren

‘Minder verwachten, meer willen.' Vlak voor de afslag op Gibraltar staat Addou in het kringetje. Haar jonge teamgenoten van onder andere dertien, veertien en vijftien jaar oud luisteren aandachtig terwijl ze de woorden herhaalt. Niet alleen omdat ze een van de drie aanvoerders is, ook omdat Addou voor veel van haar ploeggenoten het bewijs is dat je met een Marokkaanse achtergrond de top van het Nederlandse hockey kunt bereiken.

Als voormalig speelster van Amsterdam behoort ze tot de meest ervaren krachten van een team dat pas een jaar geleden werd opgericht. ‘Ik wil een goed voorbeeld zijn’, zegt Addou. ‘Binnen en buiten het veld.’

Dat ze die rol zou vervullen, had ze zelf nooit zien aankomen. Toen ze vorig jaar via Instagram werd benaderd om voor het Marokkaanse nationale team uit te komen, dacht ze aanvankelijk dat het een grap was. ‘In het begin geloofde ik het niet.’ Toch bleek achter het bericht een serieus plan te schuilen. Onder leiding van bondscoach Rob Haantjes en assistent Niels de Brouwer werd gewerkt aan het eerste nationale damesteam van Marokko. Omdat hockey in het Afrikaanse land nog nauwelijks ontwikkeld is, bestaat de selectie grotendeels uit speelsters uit Nederland en België

Twijfels

Voor Addou ging een nieuwe wereld open. ‘Ik dacht eigenlijk dat ik de enige Marokkaanse hockeyster was, op één meisje na met wie ik ooit in district West speelde en die nu ook in het nationale team zit. Daarom dacht ik ook: dit gaat nooit lukken. Maar er bleken veel meer speelsters te zijn.’

Toch had ze haar twijfels. Addou speelde afgelopen seizoen in de Promotieklasse en eerder met Amsterdam in de Tulp Hoofdklasse. Bij Marokko trof ze ook teamgenoten aan die nog actief zijn in jeugdteams van hun clubs. Zo is de jongste speelster van de huidige selectie 13 jaar oud. ‘Ik dacht wel: gaat dit werken? Kunnen we het niveau halen dat nodig is? Maar ik ben verrast door hoe snel iedereen leert.’

In korte tijd groeide de selectie uit tot een hechte groep. ‘Natuurlijk trekken de jongeren iets meer naar elkaar toe en de ouderen ook, maar het is echt een vriendinnengroep geworden.’ Als een van de meest ervaren speelsters nam Addou daarin vanzelfsprekend een leidende rol op zich. Niet vanuit status, maar vanuit verantwoordelijkheid. ‘Ik probeer hen te helpen. Op tactisch gebied, maar ook door positief te blijven en te coachen. Sommige meiden kijken naar me op. Dat merk ik wel.’

Voorbeeldfunctie

Die voorbeeldfunctie reikt verder dan het veld. Hockey is binnen de Marokkaanse gemeenschap geen vanzelfsprekende sport. Addou is de enige hockeyster in haar familie. Juist daarom voelt zij dat het team meer vertegenwoordigt dan alleen sportieve ambities. In een land waar momenteel nog geen hockeyveld ligt, moet het nationale team de sport helpen opbouwen. ‘Er zijn veel Marokkaanse meiden die de sport al spelen, maar ook heel veel niet. Ik wil laten zien hoe leuk hockey is. Ik hoop dat wij anderen kunnen inspireren en een voorbeeld kunnen zijn voor de nieuwe generatie.’

Begin juni kreeg die missie extra betekenis. Op Gibraltar vormden opstijgende vliegtuigen en de imposante rots het decor voor een historisch tweeluik. Marokko won haar eerste twee officiële interlands ooit en veroverde daarmee voor het eerst een plek op de wereldranglijst, waar ze nu 87ste staan. 

Pas tijdens de tweede wedstrijd voelde Addou zich echt international. In dat duel maakte ze bovendien haar eerste doelpunt voor Marokko, uit een strafcornervariant. ‘Ik kreeg de bal niet goed onder controle en had geen tijd meer om te flatsen. Toen trok ik naar mijn backhand en ging de bal tegen de plank.’ Dat het doelpunt werd gemaakt met een geleende stick, maakte het verhaal alleen maar mooier. Haar eigen stick had ze voor vertrek naar Gibraltar in de auto laten liggen.

Na het laatste fluitsignaal werd zichtbaar hoeveel betekenis de interlands voor de staf en speelsters hadden. ‘Onze coach werd zichtbaar emotioneel  en was ontzettend trots. Toen werd ik zelf ook emotioneel.’ Op sociale media groeide de belangstelling snel en uit de Marokkaanse gemeenschap stroomden steunbetuigingen binnen.

Ambities

De ambities van het team zijn groot: de Olympische Spelen van Brisbane in 2032. Daarvoor moet Marokko punten scoren op de wereldranglijst om zich te kwalificeren voor de Afrika Cup, waarvan de winnaar zich rechtstreeks plaatst voor de Spelen. Sinds mensenheugenis gaat dat ticket naar Zuid-Afrika. ‘Om de Spelen te halen, moeten we Zuid-Afrika verslaan.’

De weg naar de Spelen in Brisbane is nog lang. Toch denkt Addou bij de toekomst vooral aan wat haar generatie kan achterlaten voor de speelsters die na haar komen. ’Het voelt best gek om een pionier te zijn. We zijn het allereerste team. Dat is historisch. Ik ben heel trots en blij. Ik hoop dat mensen over dertig jaar terugkijken op ons team en zeggen: zij hebben de basis gelegd.’