Marlon Landbrug: van WK-bezoekje naar comeback in Hoofdklasse

Lachend kijkt Landbrug de foto’s terug die een half uur eerder van hem gemaakt zijn. Hij ging uit zijn plaat onder de grote paraplu, naast zijn vriendin. De vuist gebald, zijn mond wijd open van het schreeuwen na de late 1-0 van zijn nieuwe teamgenoot Conor Empey.

‘Ik heb nog geen wedstrijd gespeeld, maar verder ben ik al helemaal onderdeel van Stichtsche’, vertelt Landbrug op het terras van de club uit Bilthoven. Dat was zondag wel te merken. Niet alleen moedigde de nieuwkomer zijn kersverse teamgenoot - die een hoop familie had meegenomen - vurig aan, ook meldde hij zich na afloop meteen in de huddle. ‘Sinds ik erbij ben, heb ik alleen één oefenwedstrijdje gemist. Verder was ik overal bij. Ik ben weer helemaal fanatiek.’

Zijn fanatisme moet Landbrug nog heel even bewaren. De aanvaller liep anderhalve week voor de seizoensstart een scheurtje op in zijn hamstring. ‘Misschien ben ik iets te hard van start gegaan. Maar dat is achteraf makkelijk praten. Ik heb inmiddels mijn eerste volle training gedraaid. Dat ging goed, ik ben pijnvrij. Ik moet deze week even afwachten en daarna de fysio lief aankijken. Dan kan ik zondag mijn eerste echte minuten maken. Al zijn we wel voorzichtig.’

Het zou zijn eerste Hoofdklasse-optreden in bijna tweeënhalf jaar worden. Na het seizoen 2023-2024 zwaaide hij af bij Pinoké, vlak na de gewonnen EHL-finale tegen Kampong. ‘Ik merkte dat ik het op het trainingsveld vaker niet leuk vond dan wel. Hoewel ik de momenten met het team heel leuk vond, verloor ik voor mezelf het plezier in het spel. Ik was best vaak ontevreden over mezelf. Had het idee dat ik me niet meer ontwikkelde en had ook wat onenigheid met de coach. Ik heb mezelf toen verteld dat het prima was om iets anders te doen, ook omdat ik veel passie haal uit mijn werk als kapper.’

Hij had voor het gevoel zijn hoogtepunt als speler wel bereikt en nam afscheid van het hoogste podium, maar niet van zijn club. Landbrug stapte over naar Pinoké Heren 5, in de Reserve Hoofdklasse. ‘Met oud-teamgenoten als Morris de Vilder en Camil Papa voelde het weer alsof ik een A’tje was. Ik was weer echt aan het spelen, vond het plezier terug. We hadden training, maar daar was ik eigenlijk nooit bij. Donderdagavond, dan is de zaak gewoon open. Ik wilde mijn werkuren niet inleveren.’

Hij had nog jaren zo door kunnen spelen. Maar ondertussen miste Landbrug de kick van het topsportersbestaan. ‘Zonder de jongens van Heren 5 tekort te doen: na de eerste twee kwarten van de wedstrijd, werd het minder intensief. Je bouwt nergens naartoe als team. En dat gevoel vond ik wel heel mooi. Ik was niet de enige die dat miste. Dat was ook zo voor mijn moeder. Bijna elk weekend vertelde ze dat.’

‘Ik dacht daar weleens over na. Kreeg ook best wat berichten van kinderen, zelfs uit verschillende delen van de wereld. Dat ik eerst een inspiratiebron was en ze mij nu niet meer zagen spelen. Dat raakte me. Ik besefte toen ook dat wat ik had gedaan veel groter was dan ik eerst dacht.’

Landbrug deelde zijn gedachten binnen Pinoké, maar daar was geen mogelijkheid om een stap omhoog te zetten. ‘Voor mij kwam het te vroeg om daarna contact te zoeken met andere clubs. Ik was nog iets te trots. Maar ik kwam wel mijn oud-teamgenoot Teun Kropholler tegen bij het WK. Zonder die ontmoeting had ik nu niet in de Hoofdklasse gespeeld.’

Landbrug en Kropholler speelden vroeger samen in de nationale jeugdteams. De middenvelder speelt sinds twee jaar voor SCHC. ‘We raakten aan de praat en ik vertelde hem dat ik toch wel wat serieuzer wilde hockeyen. Daarna ging het snel. Een dag later had ik Jeroen Groenheijde, de coach van SCHC, aan de lijn. En weer een dag daarna stond ik hier op het veld om mee te trainen. Middenin de voorbereiding.’

De klik was er. Landbrug voelde vertrouwen en plezier en werd begin september met een bombastische video aangekondigd door de Bilthovenaren. ‘De eerste training was om te kijken of het goed voelde. Dat was zeker zo en gelukkig van beide kanten. Ik kreeg na afloop meteen appjes van jongens dat ze mij er graag bij wilden hebben. Zoiets blijft leuk om te horen. Ik ben de club dankbaar voor een kans.’

SCHC is inmiddels drie duels onderweg in de competitie. De promovendus pakte knap een punt tegen Oranje-Rood (2-2) en won dus zondag van Tilburg. Landbrug telt de dagen totdat hij met zijn nieuwe teamgenoten in het veld kan staan.  ‘Dit is mooi voor mijzelf. Maar ik vind het ook bijzonder wat het voor mijn moeder betekent. Dat ik haar weer een moment in het weekend geef om naartoe te leven.’